Het eerste nummer na de pauze, 'Dorham's Delight', zet de kwaliteiten van het Loe van der Lee Quintet mooi op een rijtje. Het combo put uit de rijke traditie van de Amerikaanse hardbop van de jaren vijftig en zestig. Denk: Bobby Timmons, denk: Horace Silver, denk: Lee Morgan. Van der Lee manoeuvreert zijn mannen door de kashba van Tunis, met verrassingen op elk hoekje.

Pianist Sebastiaan van Bavel vindt als eerste de verborgen steegjes met hun geuren van specerijen en hasjiesj. Hij snijdt onverschrokken scheuren in zijn solo's, die hij daarmee tot Fontana's transformeert en is de meest avontuurlijke van het stel. Tenorsaxofonist Daan Kluwer (1988) trok in het recente verleden de aandacht in onder meer het Jong Metropole en de New Composers Pool. Hier beweegt hij zich elegant, maar op alles voorbereid, door de schema's.

De band wordt gefundeerd door de beproefde en inmiddels ijzersterke tandem Cas Jiskoot (bas) - Tim Hennekes (drums). Hennekes speelt weer crisp, kittig en knetterend. Loet van der Lee bestiert het stel met zijn autoriteit afdwingende trompet. Op bugel is hij ongemeen zuiver en krachtig in alle registers. Bovendien schrijft hij ('October First') innemende liedjes.

Hm, als die hardbop na zestig jaar nog zo fris is gebleven kijk ik met belangstelling uit naar de komende zestig.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Diederik Idema

Labels: Bobby Timmons, Cas Jiskoot, concert, Daan Kluwer, Horace Silver, Lee Morgan, Loet van der Lee, Sebastiaan van Bavel, Tim Hennekes

(Eddy Determeyer, 14.4.26) - [print] - [naar boven]

De onvermoeibare Bart van Dongen opende de avond met een dankwoord aan alle vrijwilligers. Dankzij hun inzet vond vanavond het eerste concert plaats op de nieuwe locatie van POM (Paviljoen Ongehoorde Muziek) in Eindhoven.

Het publiek kwam in groten getale; met wat extra stoelen was de ruimte tot de laatste plek gevuld. Een veelbelovende start voor dit podium, dat na de laatste finishing touches een absolute aanwinst is voor de Eindhovense cultuur.

Het trio Berger-Blom-Dumoulin voegde direct de daad bij het woord met een avond vol indrukwekkende instant composing. Tenorsaxofonist Jasper Blom bleef dit keer wat op de achtergrond met zijn saxofoon, maar drukte met een arsenaal aan synthesizers een wezenlijk stempel op het totale klankbeeld. Jozef Dumoulin, de internationaal gevierde Fender Rhodes-specialist, schitterde met beheerste en smaakvolle improvisaties op keyboards en synths. De talentvolle Keulse drummer Leif Berger maakte indruk met zijn inventieve, open spel. Zonder onnodig vertoon, maar met aansprekende creativiteit, maakte hij het klankbeeld van dit trio compleet.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven. In de Jazztube hieronder kun je het concert integraal herbeleven.

Tekst, foto & video: Cees van de Ven

Labels: concert, Jasper Blom, jazztube, Jozef Dumoulin, Leif Berger, Paviljoen Ongehoorde Muziek

(Cees van de Ven, 11.4.26) - [print] - [naar boven]

"Een festival is vooral een goede aanleiding om mondjesmaat te proeven aan het overweldigende aanbod van talent. Bij deze proeverij was het zangeres Christie Dashiell die, dwars door alle eclectische lagen van jazzkenners-protagonisme, regelrecht het hart raakte met haar doorleefde liefdevolle stem van protest. Ze verwoordt en verklankt dit hartverscheurende tijdperk waarin we leven. Samen met andere luisteraars live luisteren naar al dit talent brengt verbinding en beweging die een tegenhanger is voor de digitale werkelijkheid die ons wordt opgelegd."

Op zaterdag 28 maart bezocht Monica Rijpma het Transition Festival. Zij zag er optredens van o.a. Jasper Høiby's 3Elements, Theo Croker, Dave Holland & Lionel Loueke, Fenix, Louis Sclavis India Quartet en Trygve Seim 'Helsinki songs' Quartet ft. Mathias Eick.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte ook een fotografisch verslag van Transition 2026. Hier kun je zijn foto's bekijken.

Labels: Christie Dashiell, Dave Holland, festival, Jasper Høiby, Mathias Eick, Theo Croker, Transition Festival, Trygve Seim

(Maarten van de Ven, 9.4.26) - [print] - [naar boven]

Bassist Koos Wiltenburg (1954) is al jaren zo'n stille kracht op de achtergrond van de Nederlandse jazz. Hij won het Laren Jazzfestival op zijn 21ste, ging freelancen, speelde in trio's, produceerde platen en gaf les aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen en de Academie voor Popcultuur, Leeuwarden.

Zijn Group vertolkt muziek die hem vermoedelijk na aan het hart ligt, een soort fusion-mainstream. Ik denk dat de lancering destijds van basmeester Jaco Pastorius bij Weather Report grote indruk heeft gemaakt. Wiltenburgs sound is duidelijk georiënteerd op het orkestrale geluid van Pastorius. En hij is de baas van het spul, hè. Zijn noten zijn de bouwstenen van wat er gebeurt. Daarbij valt op dat het slagwerk hier een sleutelrol speelt. Niet alleen de opwindende tandem Arno van Nieuwenhuize (drums) - Martin Gort (percussie) staat daar garant voor, ook pianist Jasper Soffers etaleert een percutante aanpak. Deze band veert op rolletjes. Voor de momenten van extase zorgt saxofonist Efraïm Trujillo. Die taak is bij hem in goede handen.

De wekelijkse Jazz Jams van Diederik Idema beleefden afgelopen maand hun 35-jarig bestaan. Aangezien de gemiddelde leeftijd van de bezoekers hier ruim onder ligt, hebben die hun leven lang met De Smederij geleefd. Zou je kunnen zeggen. Geluksvogels.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst

Labels: Arno van Nieuwenhuize, concert, Efraïm Trujillo, Jaco Pastorius, Koos Wiltenburg, Martin Gort

(Eddy Determeyer, 7.4.26) - [print] - [naar boven]

In de programma-aankondiging van Paradox Tilburg wordt de muziek van het Bobo Stenson Trio als 'modern creatief' omschreven. Een ander passend label zou kunnen zijn 'tijdloos elegant'. Binnen het brede, hedendaagse landschap van de geïmproviseerde muziek is de Zweedse pianist Bobo Stenson een soort Monkiaanse monnik: ingetogen, zoekend, en altijd trouw aan de essentie. Met zijn trio heeft hij een drie-eenheid gevormd die op het nieuwste album 'Sphere' onvergankelijk hypnotische klanken voortbrengt - klassiek en stijlvol als het zwarte jurkje van Chanel. Dit is muziek die niet alleen blijft hangen, maar zich steeds opnieuw laat evolueren. Een absolute aanrader voor Gen Z om te herontdekken.

Het optreden in Paradox is niet alleen om de muziek van 'Sphere' (ECM, 2023) ten gehore te brengen. Het is vooral een voortzetting van een lang lopende conversatie tussen de pianist en contrabassist Anders Jormin en drummer Jon Fält. Vanaf 'Cantando' (ECM, 2008) is Fält als vaste drummer van het trio te horen. De samenwerking met Jormin ontstaat al veel eerder en is vanaf de jaren 90 op drie trioalbums te horen, allemaal uitgebracht op ECM, nog met drummer Jon Christensen. Vanaf 2008 vormt het huidige drietal de stabiele bezetting die je ook op 'Indicum', 'Contra La indecisión' en 'Sphere' hoort.

In schril contrast met wat AI uitspuugt, zo doordrenkt van platte karakterloosheid, is het kenmerk van deze muziek een vreugdevuur van oorspronkelijkheid, waarin alle wortels van de Europese muziek zijn verinnerlijkt en gekoppeld aan een koel pratende swing.

Bedachtzaam maar trefzeker bouwen de heren een introspectie uit tot een ontroerend of grappig moment. In een swingende ballade vloeien de bastonen vanuit de solo over in het pianoakkoord dat zich hierdoor verder uitvouwt als een harmonisch perk. Daaromheen tekenen de drums, dartel of doelgericht, de contouren. Uit de licht klagende contrabas groeit een verdikte melodielijn, de piano harmoniseert, biedt contrapuntische vertakkingen en gaat nieuwsgierig op zoek, een andere richting in. Snijdende nagels over een schoolbord, plukken en strijken, en alle grijskleuren van de percussie ronden de sketch af.

Minimalistisch of breed lyrisch slaat de piano af en toe een scheve noot, à la Monk, en refereert terloops aan blues of impressionisme. Bastonen verschuilen zich in een pianoakkoord, en, als in een flipperkast, reageert het ensemble met stuiterende richtingen. Drums en percussie pikken het op en begeleiden de gedachte verder naar een onverwacht en verstild eind.

Een moment van mystiek verwart de spelers en het publiek, als er opeens andere muziek uit het geluidssysteem van Paradox sijpelt, waarvan niemand de oorzaak kan ontdekken. Op hol geslagen of hallucinerende IT? We zullen het niet weten.

Een lichtvoetige wals volgt. 'Red Flower' is opgedragen aan Noord-Koreaanse volksmuziek of andere Aziatische bloemen. Romantisch en elegant. De contrabas is ritme, strijker, melodie, aangever, uitbreider en aanvuller. Drums en percussie bespelen het hele spectrum van kalimba, brushes, gong en bekkens tot zweepslagen en dreigende roffels. We horen regendruppels en schuifelende tapdansvoeten tot onverhoeds, als via een kier in de vloer, de piano zich binnendringt. Sliep-uit, boterschuit. De bas knort en kwekt. De humor en lichte swing met precies die paar blauwe noten ontspannen ons en banen een weg voor het volgende verstilde moment. Het resultaat is muziek die niet alleen klinkt, maar zich voor ons ontvouwt als een levend organisme: voortdurend in beweging, voortdurend verrassend. Bloedmooie muziek, zowel op cd als live.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Louis Obbens

Labels: Anders Jormin, Bobo Stenson, concert, ECM, Jon Fält

(Monica Rijpma, 4.4.26) - [print] - [naar boven]

Een akelig busongeluk met versnellende en vertragende sequenties. Met krijsende remmen, scheurend ijzer en oorverdovende knallen. Een grottenmonster met onwelriekende adem. Een naaimachine die op hol is geslagen en heel haar omgeving met elkaar verknoopt. Dat zijn zo wat associaties die opborrelen bij het optreden van Lean Left.

Lean Left, dat zijn Ken Vandermark, rieten, Terrie Hessels en Andy Moor, gitaren en Paal Nilssen-Love, drums. Niet voor de teerhartigen. Op klarinet raakt Vandermark in regionen die tot dusver verboden terrein voor het instrument waren. Ik moet me even naar het podium dringen om vast te stellen dat het inderdaad een klarinet is en niet een of ander exotische fluit. Dit is muziek voor de goede, de allerbeste luim. Al zie ik ook een aantal geharde VERAveteranen het pand verlaten met doffe, om niet te zeggen wanhopige blikken. Terrie 'Ex' Hessels voert intussen zijn ochtendgymnastiek uit zoals we dat van hem gewend zijn. Goeie ouderwetse free jazz, met voldoende openingen om even op adem te komen.

Deze orgie werd voorafgegaan door een optreden van It Dockumer Lokoaltsje, de trots van Friesland gedurende de laatste veertig jaar. Punkmuziek met een hijsje hoempa. Ook hier betreden we hier en daar een stiltezone. Een open plek in Boswachterij Appelscha. Nu moet ik erbij zeggen dat ik betrekkelijk weinig ervaring heb met boswandelingen en de aldaar te vinden open plekken. Het is meer een beeld uit sprookjes en romans.

Ik had het kunnen weten: eerder op de avond gebruikte ik het souper met de kleinkinderen. Dat alleen al is een Barnum and Bailey-spektakel met vier pistes. Maar dat valt dus een beetje buiten het kader van Draai.

Labels: Andy Moor, concert, It Dockumer Lokaeltsje, Ken Vandermark, Lean Left, Paal Nillsen-Love, Terrie Ex, Terrie Hessels

(Eddy Determeyer, 1.4.26) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...