Pianiste Roberta Piket studeerde bij onder anderen Fred Hersch en een van de (eigen) nummers die ze in De Smederij liet horen was 'Ballad For Bill Evans'. Dan zou je wellicht verwachten dat ze een etherisch, bezonken stuk zou laten horen, iets in de geest van 'Waltz For Debby'. Niets is evenwel minder waar. Piket beschikt namelijk over een forse, om niet te zeggen genadeloze aanslag. Maar misschien gebruikte ze die wel opzettelijk, als om te maskeren dat de piano, zeker in het hoge register, in niet zo'n beste stemming verkeerde. Het weer, hè. Alleen het gespeelde arrangement van 'Alone Together' had een etherisch karakter, de rest van de avond speelde ze vooral luid en duidelijk.

Piket is een tante die weet waar ze de mosterd kan bekomen. Dat demonstreerde ze onloochenbaar in 'If I Were A Bell'. Dat haar rapport met drummer Billy Mintz weinig te wensen overliet had wellicht te maken met het gegeven dat Piket en Mintz niet alleen het podium, maar ook de sponde delen. Hoe dan ook, de drummer (ex-Lee Konitz,
-Mose Allison, -Charles Lloyd) is een muzikant die een puls vaak liever impliceert of suggereert dan erin hamert. Soms bedenkt hij allerlei versieringen, combinaties en figuren die het ritmisch moment dreigen onder te sneeuwen. Zijn coördinatie van de respectieve onderdelen van de kit was in ieder geval om door een ringetje te halen. Zijn dynamiek was al even functioneel en onberispelijk.

Bassist Joris Teepe dichtte alle gaten, zodat we naar een echt, hecht trio luisterden. Zijn soli in 'There Is No Greater Love' en 'All The Things You Are' waren vernuftig, verrassend en zeer muzikaal.

Het is bekend: Teepe haalt, als hoofd van de jazzafdeling van het Groninger Prins Claus Conservatorium sinds jaar en dag met grote regelmaat docenten uit New York. Roberta Piket is daar een van. Of dat goed geoliede systeem ook toekomstbestendig is zal binnenkort moeten blijken. In de hogere regionen van het conservatorium heeft een tijdje geleden namelijk een machtswisseling plaatsgevonden en er waait thans een frisse wind. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: hoedt u voor frisse wind.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Diederik Idema

Labels: Billy Mintz, concert, Joris Teepe, Roberta Piket

(Eddy Determeyer, 26.1.26) - [print] - [naar boven]

Saxofonist Paul Dunmall is een legende van de vrije vleugel van de Britse jazz en improvisatie. Hier is hij een nobele onbekende, iets waar de bijziende obsessie met aanstormend jong geweld misschien voor iets tussen zit. De veteraan samenbrengen met een van die jongere vertegenwoordigers, trompettiste Laura Jurd, is misschien wel een manier om het boeltje open te breken. Aan de kwaliteit zal het niet liggen, want Jurds materiaal voor Dunmalls kwartet en koperkwintet op 'Fanfares & Freedom' is even vrij als opwindend en genereus. De weelderigheid is verankerd in de diepste wortels van de jazz, maar krijgt hier een immense stuwing en klankkleur. Het is even wennen, zo'n pompommende tuba en een wervelend, vrij improviserend viertal in dezelfde kamer, maar het werkt wonderwel, met een combinatie van fanfare-achtige kamermuziek, die hier en daar wat herinnert aan Bill Frisells topplaten van een jaar of dertig geleden, en momenten vol bluesy baldadigheid of breed uitgesmeerd getoeter.

Nog beter is misschien 'Red Hot Ice' van een ander nonet, deze keer met vier blazers, maar ook twee toetsenisten, gitaar, bas en drums. Ook dit is een buitenbeentje in Dunmalls oeuvre, met spiritueel getinte grooves, somptueuze arrangementen à la Mingus, spacy elektronica en wat verrassingen, zoals een knipoog naar Jimi Hendrix. Dit is al net even veelkleurig als 'Bright Light A Joyous Celebration' van een tijd geleden, en een werkstuk dat ondanks al die ideeën, stemmen en vrijgevigheid nergens verzandt in overdaad of willekeur. Integendeel: je hoort een band die meesterlijk gestuurd wordt. Ook dit is fantastische UK-jazz.

Paul Dunmall (tenorsax, sopraansax), Liam Noble (piano), Caius Williams (bas), Miles Levin (drums). Laura Jurd (trompet), Chris Batchelor (trompet), Alex Paxton (tombone), Raphael Clarkson (trombone), Oren Marshall (tuba) | Paul Dunmall (tenorsax, sopraansax), Percy Pursglove (trompet), Richard Foote (trombone), Alicia Gardener-Trejo (baritonsax), James Birkett (gitaar), Andrew Woodhead (synthesizers, orgel, Fender Rhodes), Glen Leach (piano, orgel, stem), James Owston (bas), Jim Bashford (drums).

Tekst: Guy Peters | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, Laura Jurd, Paul Dunmall

(Guy Peters, 23.1.26) - [print] - [naar boven]

Een schot in de roos. Niet lang geleden ontmoette saxofonist Bert Brandsma tijdens een optreden met een grote bezetting Galya Sky. Celliste uit Litouwen die in 2016 in Nederland belandde en onder de hoede kwam van Ernst Reijseger. Brandsma was wel gecharmeerd van haar kunnen en toen de vaste bassist van zijn Dixieland Crackerjacks een keer verhinderd was vroeg hij Sky. Et voilà. De cello heeft, zeker in haar handen, een prominenter, doordringender geluid dan de meer gebruikelijke contrabas. Dus met die functie zit het wel snor. Een aantal keren betrapte ik me erop dat ik eerst de bassax en vervolgens de bastrommel bestudeerde alvorens ik erachter kwam dat die diepe beat wel degelijk van de bescheiden cello afkomstig was. Met de strijkstok kan ze het orkestrale karakter van de band benadrukken. Zo kreeg 'Do You Know What It Means To Miss New Orleans' een geheel nieuw leven. Samen met de cornet van Bas Toscani en de trombone van Slidin' Selena Kuiper spreidde Sky een warm veren bedje voor de saxofoon van Brandsma. Eerder had ze in een duet met de leider (op bassaxofoon) 'Oh Lady Be Good' al onder stroom gezet. Spanning en sensatie.

In 'Five Feet Two, Eyes Of Blue' demonstreerde Brandsma op altsax dat er leven was vóór Charlie Parker - en nog steeds een beetje, kennelijk. Toch een beetje spijtig dat het nu al tachtig jaar draait om het aantal nootjes per seconde in plaats van de soul per zucht.

Van de oude stempel bleek ook Léon Rohrbach, banjo, gitaar en vocals. Die was nog niet geboren toen crooner Bing Crosby, een duidelijke inspiratiebron, kwam te overlijden, in 1977, op een golfcourse bij Madrid. (Famous last words, nadat hij een potje had gewonnen: "That was a great game of golf, fellas. Now let's have a coke.") Het zou me niks verbazen dat de soul van Bing, of een deel daarvan, in Rohrbach terecht is gekomen.

Sinds hun debuut in 1994 hebben de Dixieland Crackerjacks heel wat wijzigingen in de bezetting meegemaakt. Bert Brandsma was altijd de constante factor. Laten we hopen dat de huidige versie een lang leven beschoren is. Galya Sky met name gunnen we een onbezorgde oude dag bij de Crackers.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst

Labels: Bas Toscani, Bert Brandsma, concert, Dixieland Crackerjacks, Galya Sky, Léon Rohrbach, Slidin' Selena Kuiper

(Eddy Determeyer, 20.1.26) - [print] - [naar boven]

Gitarist en componist Reinier Baas (1985) is de winnaar van de Boy Edgar Prijs 2025, de belangrijkste prijs in de Nederlandse jazz en improvisatiemuziek.

De jury prijst Reinier Baas als 'een veelzijdig fenomeen en een authentieke vernieuwer.' Volgens de jury heeft hij een uniek vermogen om traditie en experiment te combineren, waarmee hij een nieuwe generatie muzikanten inspireert en complexe muziek toegankelijk maakt voor een breed publiek. 'Hij zoekt daarin vaak verbinding met andere kunstvormen en genres.'

Met twee Edison Awards, elf albums als (mede)leider en samenwerkingen met muzikanten als Louis Cole, Dave Douglas, Mary Halvorson en Gregory Porter, is Baas een van de meest veelzijdige en invloedrijke gitaristen van zijn generatie. Zijn hybride muzikale taal, die invloeden van Bartók, Stravinsky, hiphop en improvisatie combineert, leverde hem internationale erkenning op en compositieopdrachten van onder meer het Metropole Orkest, Pynarello, het Koninklijk Concertgebouw, November Music en het Südtirol Jazzfestival.

Daarnaast is hij actief in projecten als Deadeye en Bughouse, en vormt hij al jaren een hecht duo met saxofonist Ben van Gelder, vaak begeleid door muzikanten als Han Bennink en Jeff Ballard. Afgelopen november bracht hij samen met Kit Downes en Jonas Nurgwinkel het nieuwe album 'In Orbit' uit.

Baas is verbonden aan het Conservatorium van Amsterdam en Jazzcampus Basel, en in het seizoen 2025-2026 zal hij het Nationaal Jeugd Jazzorkest dirigeren [zie ook de Jazztube hieronder]. Hiermee speelt hij een steeds grotere rol in de ontwikkeling van een nieuwe generatie jazzmusici.

Reinier Baas is vereerd dat hij de prijs in ontvangst mag nemen. Hij mag zich in een rijtje plaatsen met musici die hij zeer bewondert, onder wie Han Bennink, Benjamin Herman, Tony Roe en Tineke Postma.

De Boy Edgarprijs wordt op 25 maart uitgereikt tijdens een feestelijke avond in het Bimhuis in Amsterdam.

Tekst: Maarten van de Ven | Foto: Cees van de Ven

Labels: boy edgar prijs, jazztube, Nationaal Jeugd Jazzorkest, NJJO, Reinier Baas

(Maarten van de Ven, 13.1.26) - [print] - [naar boven]

Vandaag zet ik de schijnwerpers op de Amerikaanse drummer Eric McPherson. Als student speelde hij al in de band van de beroemde saxofonist Jackie McLean en in 2007 bracht hij zijn eerste album onder eigen naam uit. Vorig jaar voegde hij aan de gestage stroom albums 'Double Bass Quartet' toe. Een album onder zijn leiding, dat werd uitgebracht door Giant Steps Arts, met John Hébert en Ben Street op contrabas en David Virelles achter de piano. En op het bij Intakt Records verschenen 'Star Mountain' van het Otherlands Trio speelt McPherson mee als belangrijke sideman.

Tja, als beroemde drummers als Max Roach, Michael Carvin, Charles Moffett en Feddie Waits al bij je ouders over de vloer komen, is het wellicht ook niet meer dan logisch dat je drummer wordt. En wat dan ook niet verwonderlijk is, is dat we McPhersons stijl in die klassieke jazz kunnen plaatsen. Het album begint dan ook met een stuk van een andere beroemde musicus waar McPherson mee samenwerkte: pianist Andrew Hill. Samen met Hébert zat hij in het laatste trio van Hill voor zijn dood in 2007. 'Ode To Von' en de ballade 'Ashes' verderop op dit album, zijn dan ook een eerbetoon aan deze grensverleggende pianist, met in het eerste stuk een grote rol voor Virelles, waarmee McPherson ook al jaren samenwerkt. Zo horen we de twee samen met Street ook op Virelles' 'Carta'. Maar in dit kwartet dus twee bassisten - ook dat is niet nieuw, Duke Ellington kwam in de jaren 40 van de vorige eeuw al eens op dat idee, maar echt vaak komt het aan de andere kant ook weer niet voor. Het geeft een wat steviger, donkerder geluid, iets wat bijvoorbeeld mooi tot uiting komt in de ballade 'Blind Pig', een stuk van Hébert. Met name als Virelles even stil is en we alleen het bas-drums trio horen. Maar goed, McPherson staat hier centraal en dat horen we mooi in Stanley Cowells 'Illusion Suite', een stuk waar de drummer zorgt voor de structuur. Maar nog beter horen we hem in het bijna zes minuten durende, bijzonder boeiende 'Solo Drum'. De bassisten krijgen weer alle ruimte in de standard 'Darn That Dream' van Jimmy Van Heusen. Bijzonder is ook zonder meer de ballade 'Transmission’ van Virelles, met uiterst afgewogen pianospel en doeltreffend slagwerk op de achtergrond. Waar Virelles ook uitstekend raad mee weet is Thelonious Monks 'Skippy', we herkennen de meester direct.

Tussen 2017 en 2024 vormden drummer Eric McPherson en bassist Crump samen met pianiste Kris Davis het Borderland Trio. Ze brachten in die jaren drie cd's uit, waarvan 'Wandersphere' ook hier aan bod kwam, alle via Intakt Records. Davis kreeg het ongetwijfeld druk met andere projecten en aangezien de samenwerking tussen McPherson en Crump naar meer smaakte, was het tijd voor een nieuw trio, nu bestaande uit McPherson, Crump en altsaxofonist Darius Jones. Het Otherlands Trio was geboren en onlangs verscheen hun debuutalbum op Intakt: 'Star Mountain'. Voordeel van een trio-album is dat we een nog beter beeld krijgen van de drummer McPherson. Het vangt bijzonder ingetogen aan met het langste stuk van het album, 'Metamorphose', een wolk van klank. Dan is het Jones die ontsnapt met een diep doordringend patroon en verderop een boeiende melodie, fijn meanderend tussen McPhersons slagwerk. Vervolgens horen we van deze drummer nog een paar opvallende solo's, puntig en in een mooie dialoog met Jones. Bijzonder ook die eindeloze repetitieve saxpatronen die we regelmatig van Jones horen, prima passend bij de ritmiek. In 'Lateral Line' is de klank van Jones' altsax helemaal aan de hoge kant, soms lijkt het meer op sopraan- dan op een altsax. Maar bijzonder spel is het zonder meer. En let op de strakke ritmiek in 'Diadromous', McPherson en Crump in optima forma en wederom die repetitieve patronen van Jones. En schitterend zoals de klank tegen het einde volledig ontspoort. Een toon waarmee hij ook te horen is in het opvallend korte 'Instared'. Het laatste stuk, het iets meer dan een kwartier durende 'Imago' begint met een marsachtige ritmiek van McPherson, Crump breekt zo nu en dan door en verderop horen we Jones in die inmiddels herkenbare stijl.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Ben Street, cd, Darius Jones, David Virelles, Eric McPherson, John Hébert

(Ben Taffijn, 11.1.26) - [print] - [naar boven]

Geheel onverwacht overleed op maandag 5 januari 2026 jazzbassist Wiro Mahieu.

Mahieu werd op 24 december 1964 geboren in Nijmegen. Op zijn dertiende begon hij bas te spelen, eerst basgitaar, later ook de contrabas. Hij kreeg les aan het Huis voor de Kunsten De Lindenberg in Nijmegen, daarna studeerde hij aan het ArtEZ-conservatorium in Arnhem.

"De band Queen was toen een van mijn eerste favoriete bands, maar toen ik 18 werd en ook contrabas ging spelen interesseerde ik mij langzamerhand steeds meer voor jazz. Ik ben het meest beïnvloed door het Bill Evans Trio met bassisten als Eddie Gomez en Scott Lafaro. Soulbands als bijvoorbeeld The Whispers, Pleasure en Cameo en musici als George Duke en Herbie Hancock zijn ook een grote inspiratiebron voor mij."

Tussen 1989 en 1992 toerde Mahieu uitgebreid door Europa met de groep van Indonesische jazzviolist Luluk Purwanto. Hij maakte deel uit van het Waterland Sextet van pianist-componist Loek Dikker en de groep Vandoorn van zangeres Ineke van Doorn en gitarist Marc van Vugt. Hij speelde met tal van prominente Nederlandse jazzmuzikanten, waaronder Rob van den Broeck, Eric Vloeimans, Jeroen Pek, Masha Bijlsma, Denise Jannah, Pierre Courbois en Bo van de Graaf, met wie hij op kerstavond nog optrad in Brebl Nijmegen. In 2004 volgde hij Eric van der Westen op als bassist in het Paul van Kemenade Quintet. Ook speelde hij met Van Kemenade in diens Three Horns And A Bass. Zijn basspel is te horen op tientallen albums. Met zijn eigen Low Motion Trio speelde op het North Sea Jazz Festival. Ook toerde hij met de befaamde Amerikaanse saxofonist Charlie Mariano.

Mahieu manifesteerde zich ook als een enthousiaste en belangrijke inspirator voor de jazzscene in en rond zijn geboortestad. Zo was hij een van de organisatoren van het Nijmeegse jazzfestival 'East of Eastern', waarbij hij zelf ook vaak aantrad met diverse formaties. In de Nijmeegse binnenstad gaf hij leiding aan ontelbare jazz-jamsessies, voor cafés als Odessa en Wunderkammer en podia als Brebl en de Lindenberg. Tussen 2008 en 2015 doceerde hij op het Artez Conservatorium te Arnhem, waar hij Henk Haverhoek - bij wie Wiro in 1990 afstudeerde met een 9 - opvolgde als hoofdvakdocent contrabas Jazz & Pop.

Zijn gedreven en gepassioneerde basspel zal worden gemist.

Cees van de Ven maakte een eerbetoon aan Wiro Mahieu, dat je hieronder kunt bekijken én beluisteren.

Tekst: Maarten van de Ven | Video & foto's: Cees van de Ven

Labels: bas, in memoriam, jazztube, Wiro Mahieu

(Maarten van de Ven, 6.1.26) - [print] - [naar boven]

Video & fotoverslag: Cees van de Ven

Labels: Artan Buleshkaj, concert, Erwin Vann, jazztube, Motian Love, Nico Chkifi, Nicolas Kummert, Vitja Pauwels

(Cees van de Ven, 4.1.26) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Mete Erker - Tilburg
Noord | Tilburg B-Side
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.