Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


 


In memoriam / Jazztube
Rita Reys


Zondag 28 juli is First Lady of Jazz Rita Reys op 88-jarige leeftijd overleden ten gevolge van een hersenbloeding.

De in Rotterdam geboren zangeres trouwde na de oorlog met drummer Wessel Ilcken en werd met zijn combo al gauw een gevierd jazzzangeres. Haar stem, timing, soepele frasering en swingende interpretatie van het American Songbook-repertoire werd nationaal en internationaal op waarde geschat. Na de succesvolle plaatopname 'Jazz Behind The Dikes' kwam in 1956 de uitnodiging om met Art Blakey's Jazz Messengers in Amerika het album 'The Cool Voice Of Rita Reys' op te nemen voor het prestigieuze Columbia-label. Het leverde haar in '56 als '57 Amerikaanse tournees op. Ze trad op in befaamde clubs als Birdland en The Village Vanguard en zong met Horace Silver, Jimmy Smith, Herbie Mann en Oscar Pettiford.

Na het onverwachte overlijden van Wessel Ilcken in 1957 werkte Rita samen met het trio van pianist Pim Jacobs. In 1960 trouwde ze met hem en kwam het succesvolle album 'Marriage In Modern Jazz' uit. Op het in hetzelfde jaar gehouden jazzfestival van Juan les Pins werd zij uitgeroepen – en zeer terecht – tot Europa's First Lady of Jazz. In de jaren zestig stond ze met het Trio Pim Jacobs veelvuldig op alle grote Europese jazzfestivals: Warschau, Praag, Berlijn, Boedapest, Comblain-La-Tour en in 1969 op het New Orleans International Jazz Festival.

Vooral in de zeventiger jaren werden albums uitgebracht voor een wat breder publiek. Het ging om de muziek van Burt Bacharach, Michel Legrand, Antonio Carlos Jobim en George Gershwin. Dat alles onder leiding van dirigent/arrangeur Rogier van Otterloo en met begeleiding van een groot orkest met zeer veel strijkers. In 1979 nam Rita weer een 'echte' jazzplaat op met als gast saxofonist Johnny Griffin. Vanaf dat moment richtte ze zich weer grotendeels op het jazzrepertoire.

In 1991 ontving ze op het North Sea Jazz Festival de Bird Award. In 1992 maakte ze de laatste opnamen met Pim Jacobs: 'Rita Reys, The American Songbook'. Bij Jacobs werd kanker geconstateerd, waaraan hij in 1996 stierf. Bij Rita was al eerder – 1985 – kanker ontdekt, die ze wist te overwinnen. In 2006 ontving ze de Oeuvre Edison. In het juryrapport stond: 'Rita Reys is al meer dan een halve eeuw de grootste jazzzangeres van Nederland'. In 2011 werd ze benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

Zowel fysiek als mentaal was Rita een oersterke vrouw. De liefde voor de jazz en het zingen hield haar tot vlak voor haar overlijden op de been. Ze was nog ongelooflijk vitaal en was nog een zeer gesoigneerde verschijning. Ze trad tot op het laatst nog regelmatig op. Haar laatste succesvolle optreden – na een afwezigheid van vier maanden vanwege een heupoperatie - was op 6 juli jongstleden in een uitverkochte North Sea Jazz Club in Amsterdam. Helaas heeft ze haar allereerste optreden op 1 september in poptempel Paradiso niet meer mogen meemaken.

Klik hier voor een fotoset van Rita Reys, met foto's die Cees van de Ven in de loop der jaren van haar maakte.

Bekijk de Jazztube!
Als eerbetoon twee stukken die onze nationale jazzdiva in 1965 in het AVRO-programma Hoofdstuk III vertolkte: 'Waltz For Debby' met Pim Jacobs (piano), Ruud Jacobs (bas) en Wim Overgaauw (gitaar), gevolgd door 'On Green Dolphin Street', waarin ze wordt begeleid door een groter orkest onder leiding van Ruud Bos. Met onder anderen Cees Smal als solist op de bugel. Klik op de afbeelding rechtsboven om de schitterende zwart-wit beelden te bekijken. La Rita in her prime.

Meer horen?
Beluister hier opnamen van een concert van Rita Reys in Wilou's Basement (Veldhoven) op 13 januari 2008. Met Ferdinand Povel op tenorsax, Martijn van Iterson op gitaar, Peter Beets op piano, Ruud Jacobs op contrabas en Joost Patocka op drums.

Labels: ,

(Jacques Los, 30.7.13) - [print] - [naar boven]





Festival
Gent Jazz 2013 Part 2


"Naar Gent Jazz 2013 zal waarschijnlijk tot het einde der tijden verwezen worden als 'de vocalisteneditie', omdat zij het dit jaar voor het, euh, zeggen hebben. Was het op de eerste festivaldag al van dattum met Dee Dee Bridgewater (tja) en Cécile McLorin Salvant (in het oog te houden), op zaterdag 13 juli arriveerden ook Kurt Elling, de winnaar van de gezaghebbende DownBeat Critics Poll, en megaster Diana Krall, die er eigenhandig voor zorgde dat de dagtickets het duurst waren op deze dag."

Guy Peters bezocht de tweede dag van het Gent Jazz Festival. Hij doet verslag van de concerten van Nicolas Thys Trio, Phronesis, LABtrio, Kurt Elling en Diana Krall.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een uitgebreid fotografisch verslag van Gent Jazz 2013.
Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 29.7.13) - [print] - [naar boven]





Vooruitblik
Jazz Middelheim 2013


Op Jazz Middelheim in Antwerpen, dat plaatsvindt van 15 tot en met 18 augustus, zullen grote en legendarische namen acte de présence geven. Het zijn onder meer Randy Weston met zijn African Rhythms Septet, het Charles Loyd Quartet, Anthony Braxton en zijn Diamond Curtain Wall Quartet, John Scofield, de bijna volledig vrouwelijke groep van Terri Lyne Carrington, drummer Andrew Cyrille met het trio Bambi Pang Pang en pianist Bill Charlap.

Ook de Belgische scene is op Jazz Middelheim sterk vertegenwoordigd. Drummer Stéphane Galland staat op het affiche met zijn project LOBI. Robin Verheyen bracht voor het festival een uniek kwartet samen met de iconische musici Marc Copland, Gary Peacock en Joey Baron. Ook Melanie De Biasio, wier nieuwe plaat het zeer goed doet, is van de partij. Met het Manuel Hermia Trio en 'good old' Toots Thielemans (91!) is dit lijstje zo goed als compleet.

Vanaf deze editie presenteert Jazz Middelheim elk jaar een 'Artist in Residence'. Tigran Hamasyan, één van de allergrootste piano- en compositietalenten van zijn generatie, aanvaardde meteen om drie projecten samen uit te werken. Hij brengt daarvoor op donderdag Jan Bang en Arve Henriksen en vrijdag Trilok Gurtu mee. Zaterdag 17 augustus speelt hij met zijn eigen Quintet Shadow Theater, waarmee hij in het najaar een nieuw album uitbrengt.

De 26-jarige Armeense pianist Tigran Hamasyan bewerkt oude volksthema's van zijn thuisland tot moderne pianostukken. Hij speelt verbluffende romantische solo's, maar improviseert even vlot funky deuntjes, waarbij hij meezingt met zijn eigen pianosolo's. Deze winnaar van de 'Thelonious Monk Jazz Piano Competition' brak in 2011 echt door met zijn soloalbum 'A Fable'. Hij plaatst zichzelf graag op een intersectie van vele soorten muziek, groeide de laatste jaren sterk en wordt geprezen door grootmeesters als Herbie Hancock, Brad Mehldau en Chick Corea.

O ja, Randy Newman is ook aanwezig. Hij is het sluitstuk op de zaterdagavond. Wat dat met jazz van doen heeft, is mij niet duidelijk. Het zal wel te maken hebben met het binnenhalen van zo veel mogelijk publiek. Ik zou zeggen, Jazz Middelheim, ga niet de populaire, commerciële kant van North Sea Jazz op.

Klik hier voor uitgebreide informatie.

Labels:

(Jacques Los, 29.7.13) - [print] - [naar boven]





Festival
North Sea Jazz 2013 Part 2


"Nadat de kruitdampen van een reeks spannende optredens van John Zorn, het EST Symphony en een gedenkwaardig optreden van Ibrahim Malouf zijn opgetrokken, is het zondag weer 'all hands on deck' op het North Sea Jazz Festival. Naast nieuwe formaties en gevestigde namen uit het popsegment wordt de generatie na Sonny en McCoy vertegenwoordigd door Ron Carter, Branford Marsalis en Joe Lovano. Met een hoog energetisch gehalte, variatie en vermenging van stijlen als de kenmerken van deze tijd. Een festival is pas een festival wanneer gedwongen keuzes aan de orde zijn, teleurstellingen tot het gebruikersrisico behoren en volle zalen een struikelblok vormen. Maar vooral de muzikale verrassingen, de soms fragmentarische indrukken, ontmoetingen en gesprekken over muzieksmaak maken het festivalgevoel compleet."

Op zondag 14 juli bezocht Louis Obbens het North Sea Jazz Festival. Hij doet verslag van de concerten van Nynke Laverman, Kurt Rosenwinkel New Quartet, Colin Stetson, The Swallow Quintet, Valerie June en Antonio Sanchez Migration.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte een fotografisch verslag van deze festivaldag. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 27.7.13) - [print] - [naar boven]





Cd
Eddie Daniels & Roger Kellaway - 'Duke At The Roadhouse' (IPO Recordings, 2013)

Opname: 12 & 14 oktober 2012

Worden jullie zo langzamerhand ook helemaal iebel van al die tributes? Maar dit hier is andere kost. Hier buigen twee grootmeesters zich over het oeuvre van de grote bovenmeester Duke Ellington. Met name pianist Roger Kellaway heeft er werk van gemaakt. Hij arrangeerde alle partijen van gastcellist James Holland minutieus, waardoor de nummers waarop die meespeelt een uitgesproken orkestraal karakter krijgen. En passant komt daarbij de associatie met (violist) Ray Nance bovendrijven.

Kellaway probeert niet in de vingers van Ellington te kruipen, maar de geest van Jimmy Hamilton lijkt wel degelijk in het hoofd van rietblazer Eddie Daniels te cirkelen. Maar misschien heeft deze virtuoos wel alle grote jazzklarinettisten op afroep paraat. In 'Mood Indigo' gaat Daniels met schurende harmonischen op de avant-garde toer. Zijn tenor klinkt als het verlengstuk van de klarinet.

Dit is een feestje met tien hoogtepunten – meer nummers staan er namelijk niet op deze cd.

Meer horen?
Klik
hier om te luisteren naar geluidsclips van deze cd.

Labels:

(Eddy Determeyer, 27.7.13) - [print] - [naar boven]





Festival
Gent Jazz 2013 Part 1


"Echt veel lijn zat er op de eerste dag Gent Jazz niet in, of het moet geweest zijn dat twee concerten opgevat waren als verjaardagsfeestjes, die beide op een heel verschillende manier uitpakten."

Koen Van Meel bezocht de eerste dag van het Gent Jazz Festival. Hij doet verslag van de concerten van The Unrevealed Society, Jacky Terrasson 'Gouache', Dee Dee Bridgewater & Ramsey Lewis en Joe Lovano with the Brussels Jazz Orchestra.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een uitgebreid fotografisch verslag van Gent Jazz 2013.
Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 24.7.13) - [print] - [naar boven]





Cd
Various artists - 'Dinnertime For Hungry Collectors' (Doctor Jazz, 2013)

Opname: 1926-1952

Na eerdere albums met onbekend bigband-werk van pianist Dick Willebrandts en bevrijdingsswing van The Ramblers heeft Doctor Jazz Magazine thans een dubbel-cd met merendeels onuitgebracht materiaal van een aantal Amerikaanse en Engelse artiesten op de markt gebracht. Het betreft afgekeurde takes en testopnamen, soundtracks en radiofragmenten. De geluidskwaliteit varieert van matig (Count Basie, Fats Waller-James P. Johnson) tot subliem.

Van twee groepen had ik niet eerder gehoord, Trimp's Ambassador Bell Hops, een orkestje uit St. Louis en The Three Spades, een vocal group met daarin de latere Louis Jordan-gitarist Bill Jennings. De hoogtepunten zijn talrijk – trompettist Frankie Newton met zijn vurige solisten mogen niet onvermeld blijven: hier (1937) ontdekken we de wortels van de jump jazz. En als we de soundtracks van de Betty Boop films horen, met de orkesten van saxofonist Don Redman en stijlicoon Cab Calloway, zien we de meesterlijke animaties van Max Fleischer erbij. Daar hebben we de filmpjes niet eens voor nodig.

Labels:

(Eddy Determeyer, 24.7.13) - [print] - [naar boven]





Festival
North Sea Jazz 2013 Part 1


"Wie van drukte houdt, moet zeker North Sea Jazz bezoeken. Zoals de laatste jaren gebruikelijk is, waren ook dit jaar alle dagen uitverkocht. Een snelle scan van het programma van alle drie de dagen leert dat dit jaar de jazz duidelijk in de meerderheid is, zodat ook mensen met enige voorkennis die puur voor de muziek komen aan hun trekken kunnen komen. Natuurlijk moet de organisatie het voor de inkomsten deels hebben van recent gehypete vocalisten en allerlei popveteranen, maar gezien de keer op keer succesvolle kaartverkoop zou het aandeel jazz misschien toch nog iets groter kunnen zijn."

Op zaterdag 13 juli bezocht Ken Vos het North Sea Jazz Festival. Hij doet verslag van de concerten van Metropole Orkest & Guests, Michiel Stekelenburg Quartet, Kenny Barron's Platinum Trio, Sangam, Willie Jones III Quintet, Tim Berne's Snakeoil, The Templars, Ibrahim Maalouf en The Cookers.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte een fotografisch verslag van deze festivaldag. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 21.7.13) - [print] - [naar boven]





Cd
Joshua Redman - 'Walking Shadow' (Nonesuch, 2013)

Opname: 27-29 september 2012

Van Charlie Parker tot Wynton Marsalis: alle grote bebop- en postbopmuzikanten hebben wel een album met een warme strijkerssectie opgenomen. Dat Joshua Redman, misschien wel de voornaamste mainstream tenorist van zijn generatie, zich in dit rijtje wenst te voegen, is zeer begrijpelijk.

Toch voelt 'Walking Shadows' niet zo hemels ontspannend als bijvoorbeeld 'Charlie Parker With Strings' of Marsalis' 'Hot House Flowers'. De reden hiervoor ligt hem in de niet al te verrassende arrangementen, maar ook in de afwezigheid van blazers in het orkest. Geen fagot, hobo of hoorn om de warmte van de strijkers te doen contrasteren met de solist of om subtiele accenten toe te voegen aan de uitgeschreven melodieën. In plaats daarvan zijn de harmonieen redelijk vlak, soms alsof de strijkers uit een zeer geavanceerde synthesiser komen. Dat is jammer, want Redmans kwartet, met Brad Mehldau (piano), Larry Grenardier (bas) en Brian Blade (drums), bestaat enkel uit topmuzikanten en dit schept verwachtigen.

Deze verwachtingen worden niet ingelost. 'Walking Shadows' is een verzameling goede ballads gespeeld door een oerdegelijke band, die bijna tegengehouden lijkt te worden door de aanwezigheid van de strijkers. Aan stukken als 'Lush Life' of 'Easy Living' kan niets kapot, maar dat is niet goed genoeg voor een groep waarvan de leden zo kunnen vlammen. Zelfs de bijna obligate keuze voor een onverwachte popcover, in dit geval 'Let It Be', kan geen spannende invalshoek bieden. Het resultaat is een album dat nergens slecht is, maar tegelijkertijd teleurstelt.

Meer horen?
Klik
hier om te luisteren naar geluidsfragmenten van deze cd.

Labels:

(Sybren Renema, 20.7.13) - [print] - [naar boven]





Festival
Moers Festival 2013 Part 3

vrijdag 17 t/m maandag 20 mei 2013, Freizeitpark & Rathaus, Moers

"De laatste dag is de laatste jaren niet de sterkste dag van het festival. Het is net als de eerste dag een halve dag, omdat nu eenmaal veel mensen met het openbaar vervoer op tijd terug moeten zijn in een of andere uithoek van Duitsland. Daarnaast heeft de organisatie de neiging om voor die dag tenminste enkele 'feestbands' te programmeren. Dit jaar keerde men terug naar de oude opzet met vier onderdelen in de hoofdtent, zij het dat veel van de optredens gekoppeld leken aan een of ander apart projectsubsidiepotje."

Ken Vos doet verslag van de laatste twee dagen van het Moers Festival in woord en beeld. Hij zag optredens van Mark de Clive-Lowe's Church, Terri Lyne Carrington's Mosaic Project, 'Local Heroes', NDR Big Band, Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba en Fred Kellner Und Die Famosen Soulsisters.

Klik hier om zijn verslag in woord en beeld te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 20.7.13) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Marcus Miller onderscheiden door Radio 6 Soul & Jazz


Componist, producent en bassist Marcus Miller heeft zondagmiddag tijdens het North Sea Jazz Festival in Rotterdam de Radio 6 Icon Award gewonnen. De jury roemt de 54-jarige Miller om zijn grote vakmanschap en muzikaliteit. 'Met zijn eigenzinnige basgeluid wist hij al vele generaties te winnen', aldus het juryrapport.

Miller werkte samen met alle groten der aarde, als producer of sessiemuzikant. Wayne Shorter, Herbie Hancock, Chaka Khan, Eric Clapton, Frank Sinatra en Donald Fagen: het zijn slechts enkele namen die met hem samenwerkten. In totaal is hij op meer dan 400 platen te horen. Ook Miles Davis liet zich in de jaren tachtig veelvuldig bijstaan door Miller. Zo produceerde de bassist het album 'Tutu' en stond hij vaak op het podium met Miles.

Met de Icon Award huldigt Radio 6 Soul & Jazz jaarlijks een artiest voor zijn of haar muzikaliteit en de onderscheidende rol in en vernieuwende invloed op de soul- en jazzmuziek.

Labels:

(Maarten van de Ven, 17.7.13) - [print] - [naar boven]





Concert
Droom werd deceptie

Keith Jarrett Trio, donderdag 4 juli 2013, De Doelen, Rotterdam

Keith Jarrett bezoekt ons land slechts sporadisch en dus is het bijzonder om een optreden van hem bij te kunnen wonen. Maar eerlijk gezegd richt ik mij niet zo vaak tot zijn muziek. Hij is een getalenteerde en eigenzinnige pianist, met een rijk en uniek muzikaal palet. Jarrett staat dan ook hoog genoteerd op mijn lijstje van absolute favorieten. Anderzijds zijn er nog zo veel andere interessante musici aan wie je vergelijkbare kwalificaties kunt toekennen. Als je zijn muziek goed tot je wilt laten doordringen, vergt dat bovendien een zekere inspanning.

Toen ik een maand geleden toch besloot om à 84 euro een kaart voor dit concert te bestellen, raakte ik alsnog in een lichte extase. Keith Jarrett (68) komt optreden in Nederland! Nu drong het goed tot me door. Ik had een paar weken de tijd om naar het concert toe te leven, dus dook ik in Jarretts indrukwekkende discografie en verdiepte mij in zijn muzikale levensloop. Ik liep helemaal warm. Yes, niet eerder had ik een kans gegrepen om hem live te gaan bewonderen en daar zou nu dan toch verandering in komen!

De dag was daar. Ruim op tijd ging ik met mijn metgezel op pad. Om klokslag 18.30 uur liepen we de Rotterdamse muziektempel binnen, de plek waar ons anderhalf uur later echte magie gewaar zou worden. Toch...?

Helaas ging er iets hopeloos mis bij dit concert van Keith Jarrett. Het gedroomde hoogtepunt werd een ontluisterend technisch debacle, want de afregeling van de zaalversterking was afgrijselijk. Geconcentreerd en ontspannen luisteren, laat staan genieten, was onmogelijk. Na het eerste stuk keek ik mijn buren grimassend aan. Bij de soundcheck was er even iets misgegaan, maar dat zouden de technici nu direct gaan herstellen. Geen centje pijn. Jarrett sprong zelf geërgerd op, gebarend en zich beklagend over de slechte akoestiek.

Het kwam niet goed en de gedroomde avond werd een grote deceptie. De zaal leek op een sponzige massa, waarin elke noot werd achtervolgd door galm. Daarnaast was het geluid schel en blikkerig, ondefinieerbaar en bovenal onaanvaardbaar. De bekkens van Jack DeJohnette (70) klonken veel te hard, de piano bijna volledig overstemmend en de baslijnen van Gary Peacock (78) verdwenen in een vormloze brei. Het loont dan ook nauwelijks de moeite om hier dieper in te gaan op de muzikale intenties tijdens deze avond.

Ik realiseer me goed dat waarneming van geluid iets puur persoonlijks is en dat je heftig kunt debatteren over mooi en lelijk. Mijn waarneming gaat hier echter over gebrekkigheid en niet over esthetiek. Het is onvoorstelbaar dat North Sea Jazz (het concert maakt deel uit van 'opwarmfestival' North Sea Round Town) zich permitteert om het publiek en deze grote musici zo te verwaarlozen. Meer dan pijnlijk.

Thuisgekomen koester ik de schitterende ECM-opnamen meer dan ooit en realiseer me dat ik de bestede tijd en de gemaakte kosten voor dit concert ook had kunnen aanwenden voor de aanschaf en het beluisteren van vijf of zes van deze, mij nog onbekende, meesterlijk geregistreerde live-albums.

Labels:

(Roland Huguenin, 13.7.13) - [print] - [naar boven]





Cd / Jazztube
ADA & Steve Noble - 'OTO' (eigen beheer, 2013)

Opname: 20 februari 2012

De in eigen beheer uitgebrachte opnamen die op tournee verkocht worden, zijn een aangename bron van extra inkomsten voor de muzikant. Tegelijkertijd scheppen ze een gevoel van exclusiviteit bij de liefhebbers, die denken een zeldzaamheid te bezitten. Met het internet is dat echter allemaal schijn: ook deze in bruin karton verpakte cd van ADA (Peter Brötzmann, Fred Lonberg-Holm en Paal Nilssen-Love) met als gast Steve Noble is gewoon online te bestellen. En gelukkig maar, want hoewel de geluidskwaliteit beperkt is, is elke opname van Brötzmann de moeite van het beluisteren waard. Dat geldt zeker voor dit kwartet met twee drummers, sax en cello.

Zoals vaker in het Londense café OTO, de impro-tempel van Groot-Brittanië waar deze opname vandaan komt, is drummer Steve Noble te gast. Samen met bassist John Edwards vormt hij de ritmesectie die op commando verschillende grootheden kan begeleiden, van Marshall Allen tot Thurston Moore. Hier heeft hij de zware taak zich te verzetten tegen het geweld van collega-drummer Paal Nilssen-Love. Het resultaat is een vrijwel niet aflatende brij van ritmiek, die nog het meeste weg heeft van een wasmachine vol vieze gympies.

Lonberg-Holm zaagt zijn cello, soms versterkt met elektronica, welhaast in stukken en Brötzmann is zijn Teutoonse zelf. Het kathartische, Dionysische element is dominant en de zeggingskracht enorm, soms bijna ontmoedigend. Toch is er ook ruimte voor dialoog en subtiliteit, zoals een verstild duet tussen sax en cello, dat laat zien dat Brötzmann toch niet de primitieveling is waar hij soms voor versleten wordt.

Er is ook ruimte voor een drumbattle, misschien wel datgene waarop gehoopt mag worden wanneer twee drumgrootheden tegenover elkaar zitten. Gelukkig vangen de heren elkaar geen vliegen af, maar wordt er constructief - zij het extreem - gesoleerd. Daarmee is deze opname, hoewel geen absoluut hoogtepunt, voor de liefhebbers een aangenaam tussendoortje, dat een goed beeld geeft van Brotzmanns live-optredens en de sfeer van Cafe OTO.

Bekijk de Jazztube!
Klik op de afbeelding hierboven om het concert in kwestie te zien en te beluisteren!

Labels: ,

(Sybren Renema, 12.7.13) - [print] - [naar boven]





Nieuws / Jazztube
20 Jaar Brussels Jazz Orchestra


Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) viert in 2013 haar twintigste verjaardag met een kanjer van een samenwerking: niemand minder dan de Amerikaanse saxofonist Joe Lovano komt naar België voor een concert met het BJO op het Gent Jazz Festival, dat aanstaande vrijdag van start gaat. Het is de hoofdact op de openingsavond. Samen presenteren ze de muziek van hun nieuwe cd 'Wild Beauty', die morgen verschijnt bij Half Note Records.

De band werd in 1993, na het opdoeken van de BRT Big Band opgericht door saxofonist Frank Vaganée, trompettist Serge Plum en trombonist Marc Godfroid, die twee decennia later nog steeds deel uitmaken van het orkest. Ondertussen heeft de bigband al meer dan vijftien albums op haar naam staan. Het orkest was samen met het Brussels Philharmonic te horen op de soundtrack van 'The Artist', de film die in 2012 de Oscar voor de beste filmmuziek won.

Het was niet de eerste keer dat het publiek in de Verenigde Staten kennis kon maken met het BJO. In 2001 was het orkest te horen op de International Association for Jazz Education-conferentie in New York en in 2004 stak de groep opnieuw de plas over voor enkele optredens. Dat jaar eindigde de groep achtste in de poll van het magazine DownBeat, categorie bigband. In maart 2012 werd het BJO voor een week uitgenodigd in de prestigieuze Blue Note Jazz Club in New York.

Twintig jaar muziek betekent voor het Brussels Jazz Orchestra niet twee decennia hetzelfde repertoire. Een hele reeks projecten en samenwerkingen met andere muzikanten plaatsten de groep steeds opnieuw in een fris kader. Zo was de band reeds te horen met muzikanten als Bert Joris, Michel Herr, Philip Caherine, Toots Thielemans, David Liebman, Richard Galliano, Kenny Werner, Maria Schneider, David Linx, Maria Joao, Tutu Puoane, Bob Mintzer, Phil Woods, Kenny Wheeler, Gianluigi Trovesi, Chris Potter, Dave Douglas, McCoy Tyner en Lee Konitz.

Bekijk de Jazztube!
Klik op de afbeelding hierboven voor een live-uitvoering van 'Mama Africa' door het Brussels Jazz Orchestra met gastzangeres Tutu Puoane.

Labels: ,

(Koen Van Meel, 9.7.13) - [print] - [naar boven]





Interview
Franz von Chossy


"Ik ben waarschijnlijk een gesloten mens en emoties laat ik niet makkelijk zien. Ik vind het heel moeilijk om te praten over muziek. Als ik speel zijn er niet echt beelden, dan is het heel subtiel. Het is abstract en voelt gewoon als een andere wereld, waar je geen woorden hoeft te gebruiken, een andere dimensie. Als je ophoudt met spelen, duurt het even voordat je weer terug bent op aarde. Ik ben niet echt een religieus mens, maar dit 'hogere' geeft wel te denken. Hoe is dit mogelijk? Hoe kan het dat een mens dit vermogen heeft? Ik geloof niet in de bijbel, maar ik geloof wel in krachten die niet te verklaren zijn. Voor mij is kunst en muziek de deur daarnaartoe."

Donata van de Ven sprak met Franz von Chossy, een klavierkunstenaar die muziek liever voor zich laat spreken.

Lees hier het volledige interview.

Labels:

(Maarten van de Ven, 9.7.13) - [print] - [naar boven]





Boek
'The Ultimate Sideman'

Door: Eric Ineke & Dave Liebman / Picio Uitgeverij, 2012

Er zullen weinig jazzmusici zijn in Nederland die met zo veel bekende buitenlanders, vooral Amerikaanse, hebben mogen spelen als drummer Eric Ineke. Hij dankt die ervaring behalve aan zijn eigen kunnen natuurlijk voor een groot deel aan het feit dat hij in het trio van pianist Rein de Graaff speelt. Dat is immers sinds 1970 - het begon met Don Byas - de eerste keus van musici tussen de swing en de postbop als zij in hun eentje Nederland aandoen. Het boek heeft een interessante en daarmee ook een aangenaam toegankelijke vorm. Naast Ineke's beknopte beschrijvingen van zijn ervaringen met de musici zijn er gesprekken met saxofonist-fluitist Dave Liebman opgenomen, waarin zij losjes de eigenschappen van die musici bespreken. Het boek is in het Engels uitgegeven, zodat het ook toegankelijk is voor de vele buitenlandse studenten die nu 's lands conservatoria bevolken, natuurlijk niet in de laatste plaats in Den Haag, waar Ineke doceert.

Nu geloof ik niet dat jazzmusici als mensen op zich intrigerender zijn dan wiskundigen of loodgieters, maar hun beroep maakt veel van hen misschien wel gevoeliger voor bepaalde aan muziek gerelateerde emoties. De behoefte of het vermogen om te improviseren zal ook wel een reflectie zijn van bepaalde persoonlijkheidstypes, in ieder geval niet die van de spreekwoordelijke voorspelbare en fantasieloze boekhouders.

Ineke is in de omgang - zoals met velen van de tientallen music die hij beschrijft - een echte gentleman, dus hij zal niet meteen de negatieve kanten van zijn ervaringen oplepelen. De enige manier om daar eventueel achter te komen, is dus als een Kremlin-watcher te deduceren van wat er niet wordt vermeld. Hoewel, helemaal waar is dat niet, zoals wanneer hij vermeldt dat Lee Kontiz wel flink vals kan beginnen, iets wat we al wisten overigens. Meteen daarna schrijft Ineke natuurlijk dat dat er niet echt toe doet, omdat er zoveel emotie in Konitz' spel zit. Ineke is heel goed in het bondig karakteriseren van de sterke eigenschappen van de musici die hij heeft meegemaakt. Ik herkende er in ieder geval veel in, al heb ik lang niet alle musici live meegemaakt. Als drummer ben je trouwens ritmisch nu eenmaal veel directer verbonden met de bezoekende blazers dan de andere musici.

Vooral veel saxofonisten komen aan bod, natuurlijk ook een reflectie van de jazzpraktijk van de laatste veertig jaar. Zo krijgen Dexter Gordon en Johnny Griffin veel aandacht en dat is niet onterecht, gezien hun centrale rol in de Europese jazz. Het verhaal gaat echter door tot een paar jaar geleden, met serieuze aandacht voor musici als Eric Alexander en Simon Rigter. En ja, er is gelukkig ook veel aandacht voor Nederlandse grootheden als Frans Elsen, Rob Madna of Ack van Rooijen. Liebman ondervraagt Ineke ook over hoe de jazzpraktijk in Nederland was en zo komen we bijvoorbeeld te weten dat er vroeger meestal drie sets in cafés gespeeld werden, vaak ook nog van een uur of meer. Tegenwoordig hebben we aan twee sets drie kwartier meer dan genoeg.

Het boek is aangenaam serieus vormgegeven met een stevige flexibele omslag met zwaar, glad papier als binnenwerk. Het drukwerk is verluchtigd met veel kleine zwart-wit foto's uit het archief van Ineke en De Graaff. Er zijn wel enkele foutjes in de spelling. Ook is het Engelse taalgebruik grammaticaal soms wel erg informeel en ongepolijst. Tegelijkertijd leest het boek makkelijk en is het niet alleen voor musici zeer informatief. Ik vermoed dat veel journalisten en (vermeende) jazzkenners er hun voordeel mee kunnen doen. Het taalgebruik is in ieder geval ook begrijpelijk voor wie slechts een basale kennis heeft van de muziektheorie.

'The Ultimate Sideman' geeft ons niet alleen een mooi inzicht in een belangrijk deel van de mainstream jazz, maar bevestigt ook de grote ervaring en muziekkennis van Ineke en Liebman. Dit boek is een natuurlijk complement bij je collectie van oude Blue Note's of uiteraard die vele albums waarop Ineke of Liebman te horen zijn.

Labels:

(Ken Vos, 6.7.13) - [print] - [naar boven]





Concert
Geanimeerd herdenkingsconcert

Concert voor Sean Bergin, zaterdag 29 juni 2013 , Bimhuis, Amsterdam

Het leek of alle ter zake doende Amsterdamse improvisatoren waren verzameld in het Bimhuis om de dag dat Sean Bergin 65 jaar zou zijn geworden te vieren. Het geeft aan dat de vorig jaar overleden Bergin een zeer gewaardeerd en markant muzikant was, die met velen in diverse groepen gespeeld heeft. In de bijna veertig jaar dat de in Zuid-Afrika geboren Bergin in Amsterdam woonde, manifesteerde hij zich zeer prominent als saxofonist, fluitist, zanger, bandleider, workshopleider en sessieleider.

Zijn muziek werd deze avond uitgevoerd door ensembles die hij destijds zelf leidde – MOB (My Own Band) en Trio San Francisco - en groepen waarin hij meespeelde, zoals het JC Tans Orchestra. Dat hij zijn roots in Zuid-Afrika heeft liggen, was veelvuldig te horen. Flarden en fragmenten van de Afrikaanse kwelamuziek waren in bijna al zijn gespeelde composities aanwezig. Bergins muzikale erfenis werd door allen met verve en respect vertolkt. Het was een groot feest van herkenning. Een herinnering aan de voor de impro-muziek royale en vrolijke jaren. De jaren tachtig en negentig van de subsidie en de aanwezigheid van een zeer groot aantal jazzpodia. In die tijd floreerde Bergin als sterke en markante solist in talloze formaties, op talloze podia.

Het muzikale niveau was erg hoog, gelet op de bijzondere composities van Bergin en de kwaliteiten van de deelnemende musici. Absolute hoogtepunten waren de optredens van het JC Tans Orchestra, waarin Paul Stocker enkele furieuze altsaxsolo's produceerde, de grote formatie van Corrie van Binsbergen, die zelf subtiel en intens schitterde in een ode aan Sean Bergin, het Trio San Francisco met Tobias Delius, Michael Moore en Daniele D'Agaro en de vrolijke, licht chaotische impro-muziek van MOB, met daarin onder anderen Delius, Wolter Wierbos, Eric Boeren en Han Bennink. De laatsten staan altijd wel garant voor kwaliteit, vrolijkheid en alert samenspel.

Vanuit een andere dimensie zag Bergin het glimlachend en tevreden aan. Zijn ogen straalden en hij knikte instemmend. Met zijn lage, donkere stem mompelde hij: "Het was goed. Erg goed. Over vijf jaar weer. Dan word ik immers 70!"

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Maarten Jan Rieder.

Labels:

(Jacques Los, 6.7.13) - [print] - [naar boven]





Oproep
Prijsvraag eBraam


Naar aanleiding van het concert van eBraam met Benjamin Herman en Ulrike von Meier afgelopen zondagavond in het Openluchttheater de Goffert in Nijmegen brachten enige dagen terug een prijsvraag. Ongetwijfeld hebben een aantal lezers daarop gereageerd en het in hun ogen juiste antwoord gemaild. Door problemen met onze e-mailaccount konden wij die mails helaas niet meer bereiken. Vandaar dat we een nieuw adres hebben geopend voor onze redactie: draaiomjeoren@live.nl.

Wij verzoeken dan ook iedereen die heeft meegedaan aan de prijsvraag hun antwoord nog een keer op te sturen naar dit nieuwe adres te sturen, om mee te dingen naar een van de drie exemplaren van de eBraam-cd '3'.

Voor degenen die alsnog graag meedoen, hier nogmaals de prijsvraag in kwestie: Weet jij met welke van de volgende artiesten Michiel Braam nog nooit heeft samengespeeld? Is dat: 1) Larry Coryell, 2) Jozef Dumoulin, 3) Mats Gustaffson, of 4) Frank Gratkowski?

Ilse Lambert maakte een fotoverslag van het concert van eBraam in de Goffert, dat je hier kunt bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 4.7.13) - [print] - [naar boven]





Cd
Bill Evans - 'Blue In Green' (Documents, 2013)

Opname: 1955-1960

Voor een spotprijsje krijg je op tien cd's niet slechts een overzicht van de ontwikkeling van pianist Bill Evans, van onbekend begeleider tot superster, maar haal je en passant 'Kind Of Blue' in huis, het meesterwerk van trompettist Miles Davis. Je hoort hoe hij reeds op zijn debuut zijn formidabele techniek etaleert, inclusief zijn bijzonder fraaie toucher.

Evans debuteerde achter de volstrekt obscure Lucy Reed, die zó uit het zangklasje van Frau Kledder de opnamestudio is binnengestapt. Brr. De overige dienstverbanden zijn, in chronologische volgorde, met Charles Mingus, Eddie Costa, Art Farmer, Frank Minion en George Russell.

Een opmerkelijke lijn lijkt richting 'Conversations With Myself' te gaan, het iconische album uit 1963, waarop Evans via multitracking een gesprek aangaat met zichzelf. Die plaat valt overigens buiten het tijdsbestek van de onderhavige box. In het nummer 'Speak Low', dat op zijn eerste lp onder eigen naam te vinden is, speelt hij een dialoog in contrapunt met zichzelf. Dat effect herhaalt zich in verhevigde mate op 'The Ivory Hunters', een plaat die hij met Bob Brookmeyer maakte, die voor deze gelegenheid de trombone thuis had gelaten en uitsluitend piano speelde. Twee jaar later duelleerde Bill Evans met collega Paul Bley in het orkest van componist George Russell.

Inmiddels hebben we kunnen constateren dat de bejubelde ontvoogding van het pianotrio rond 1959 is begonnen – waarmee Evans een jaar na Ahmad Jamal op een soortgelijk spoor was beland.

Labels:

(Eddy Determeyer, 4.7.13) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Kapok wint Europese jazzprijs


De European Jazz Competition, het jongste internationale onderdeel van de tweede dag van de Jazzdag, is gewonnen door Kapok, het trio van hoornist/componist Morris Kliphuis, gitarist Timon Koomen en drummer Remco Menting. Een internationale jury van jazzproducers en jazzfestival-programmeurs kwam afgelopen zaterdag tot deze beslissing. "Kapok blinkt uit in originaliteit en inventief samenspel, speelt lekker ongepolijst en spontaan. Met een overdonderend rijke, beeldende set weet Kapok een geweldige spanning op te roepen", aldus de jury.

De tweede dag van de Jazzdag, het tweedaagse netwerk- en showcase-evenement in Rotterdam, werd feestelijk afgesloten met een 'celebration set' van de winnaar van de European Jazz Competition. Tijdens de finale streden vijf jonge, getalenteerde internationale groepen om de door de European Broadcasting Union (EBU) ingestelde prijs en een optreden tijdens het North Sea Jazz Festival.

De samenwerking van de Jazzdag met de European Jazz Competition is de aanzet tot een European Talent Exchange Program voor jazz, dat de programmering van meer Europese jazz op festivals nastreeft. Met de uitbreiding onderstreept de Jazzdag zijn internationale ambitie om uit te groeien tot hét podium voor jazzmuziek in Europa.

Kapok is momenteel druk bezig met een nieuw album. Alle nummers zijn inmiddels opgenomen in Kasteel Beverweerd en afgemixed. Klik hier voor een filmische impressie van het opnameproces.

Labels:

(Maarten van de Ven, 2.7.13) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.