Cd
Mark Alban Lotz – 'Solo Flutes' (LopLop, 2014)
Opname: 11 januari & 8 maart 2014
Op de eerste tel van de cd heb je de dreun al te pakken. Het is de staccato aanzet van de basfluit die je direct bij de lurven pakt. Dat zal zo gedurende de gehele cd ook met de andere fluiten niet anders zijn.
Mark Alban Lotz is de grootmeester, een groot improvisator op allerhande fluiten. Van de grote pvc basfluit tot en met het piccolootje. Contemplatieve momenten worden afgewisseld met virtuoze, rapsodische fragmenten. Het laatste wordt onder meer gedemonstreerd in het nummer 'Whole Steps'.
Veelal past Lotz tijdens het spelen vocalen – grommen, krijsen, fluisteren, neuriën – toe, bijvoorbeeld subliem uitgevoerd op de pvc contrabasfluit in 'PVC Mantra'. Zijn inspiratie put hij uit de impro-jazz, hedendaags gecomponeerde muziek en de wereldmuziek. Het is evident dat hij alle reguliere en extended blaastechnieken uitstekend beheerst.
Als rechtgeaard improvisator verloochent hij de muzikale oorsprong van de jazz, de blues, geenszins. In een fascinerend 'For Rahsaan' – een eerbetoon aan de flamboyante rietblazer Rahsaan Roland Kirk – krijgt de moderne blues een passende plek in dit magnifieke solorecital.
Dit album verdient veel luisteraars en niet alleen jazzliefhebbers. Het is een niet geringe prestatie een cd zo boeiend en verrassend te vullen met uitsluitend 'Solo Flutes'.
Meer horen?
Klik hier om geluidsfragmenten van deze cd te beluisteren.Labels: cd
(Jacques Los, 25.10.14) - [print]
- [naar boven]
U-Ex: een bijzonder initiatief
Cosmologic, zondag 1 april 2007, SJU Jazzpodium, Utrecht
Sinds 14 januari jongstleden worden in het SJU Jazzpodium op de zondagavonden zeer bijzondere concerten georganiseerd onder de noemer U-Ex (Experiment in Utrecht). U-Ex staat garant voor spontane ontmoetingen van musici die samen vrije en geïmproviseerde muziek spelen: instant composing / instant playing / instant listening. Initiatiefnemers zijn de Utrechtse fluitist Mark Alban Lotz en bassist Meinrad Kneer. Prominente hedendaagse improvisatoren die inmiddels aan het project hebben deelgenomen zijn onder anderen Wolter Wierbos, Achim Kaufman, Fred Lomberg Holm, Alan Purves, Christina Fuchs, Rafaël Vanoli en Oene van Geel.
Zondagavond 1 april stond, naast Mark Alban Lotz en Franz von Chossy, de complete Amerikaanse groep Cosmologic op het podium. Cosmologic is de groep rondom saxofonist Jason Robinson, die verder bestaat uit Michael Dessen (trombone & laptop), Scott Walton (bas) en Nathan Hubbard (drums). "Cosmologic music is initiated by individual members and then doggedly worked and reworked until its internal logics are available for genuinely creative improvisation.... More than impressive," aldus het toonaangevende muziekblad The Wire. Dat is niet mis. En zo was het ook. In het helaas slecht bezochte SJU Jazzpodium werd een welhaast onnavolgbaar 'instant composers'-concert gegeven.
Zelden heb ik een ad-hoc formatie zo beheerst en geconcentreerd horen en zien spelen. Uit een schijnbaar minimaal gegeven werden suiteachtige muziekstukken gecreëerd. Prachtig opgebouwd met soloruimtes voor eenieder en - in de collectieven - een alert luisteren en reageren op elkaar. In dit klankenpalet werden via de laptop door Michael Dessen nog zeer adequate sounds toegevoegd. Als solist op de trombone trad hij niet zo op de voorgrond. Hij vulde aan en completeerde de collectieven.
Spil in het web was drummer Nathan Hubbard. Hij reageerde zeer muzikaal op de impulsen van zijn medemuzikanten. Daarnaast imponeerde hij door zijn gevarieerde drumwerk; van 'ritselen' tot en met swingend en groovy drummen. Tenorsaxofonist Jason Robinson maakte grote indruk met fraaie en moderne melodieuze improvisaties en een prachtig warm geluid. Het veelal krachtige saxofoon spelen en het gieren in het hoge register in de impro-jazz is aan hem niet besteed. Tenminste niet deze avond. Integendeel, zijn speelwijze is bedachtzaam en intens, maar ook erg vitaal.
Mark Alban Lotz, Franz von Chossy en Scott Walton leverden eveneens optimale muzikale prestaties, zowel in het ensemblespel als tijdens solo's. Voor bijzondere concerten moet je dus op de zondagavond in Utrecht zijn. Informatie desbetreffend kun je vinden op de website van het SJU Jazzpodium.
Klik hier voor Maarten Jan Rieders fotoverslag van dit concert.
(Jacques Los, 11.4.07) - [print]
- [naar boven]
Festival
Veranderlijk en wisselvallig
U Jazz Festival 2012, met Mark Alban Lotz & Lotz Of Music, Don Byron, Marc Scholten & Bart van Lier, Timon Koomen's Gitaarkwartet, Raj Mohan & Denise Jannah, zaterdag 15 december 2012, Vorstelijk Complex, Utrecht
Zo'n anderhalf jaar geleden werd één van Nederlands belangrijkste jazzpodia – het Utrechtse SJU Jazzpodium – abrupt gesloten, een donderslag bij heldere hemel. Hoe kon het gebeuren, dat dat het einde was van een landelijk markant podium waar iedere avond wat te beleven viel: jamsessies, workshops, presentaties van nieuwe groepen en cd's, de hippe dansavond op de vrijdag en natuurlijk en bovenal de kwalitatieve en actuele programmering van nationaal en internationaal befaamde en bekende groepen en musici. Hoe heeft zo'n grote gemeente (de vierde van Nederland!?) het laten gebeuren dat een dergelijk vermaard podium moest sluiten. Niet te geloven!
Om nog wat te redden hebben Utrechtse musici, waaronder Paul Maassen en Dion Nijland, en jazzliefhebbers de handen ineen geslagen en de vereniging U Jazz opgericht. Dat alles op vrijwillige basis. Her en der verspreid in Utrecht vinden thans, weliswaar bescheiden, allerlei activiteiten plaats, zoals workshops, concerten in de 'Music: World Series' in het Muziekhuis, prof- en amateursessies in Parnassos en clubavonden met concerten van onder anderen Han Bennink & ICP-trio en het Ad Colen Quartet in het - in het winkelcentrum Vredenburg verscholen - Mirliton theatertje.
Nog een belangrijke activiteit is het jaarlijkse U Jazz Festival, dat ditmaal voor de tweede keer werd gehouden in een uitverkocht Vorstelijk Complex, een theaterzaal in de wijk Zuilen. Het hoofdprogramma speelde zich af in de theaterzaal en werd geopend door een speciaal door saxofonist Marc Scholten samengesteld kwartet. Een prettige verrassing in dit kwartet was de aanwezigheid van een oude meester: trombonist/bastrompettist Bart van Lier. Vooral op de bastrompet produceerde hij enkele zeer fraaie, gestileerde solo's. Het ontbreken van de bas en drums in dit ad-hoc kwartet werd geenszins als gemis ervaren. In een 'con amore'-samenwerking wisten toetsenist Stormvogel en gitarist Frank Burks dat ruimschoots smaakvol te compenseren. Aldus een prettige opening van het festival door dit uitstekend en frisse mainstream muziek spelende gelegenheidskwartet.
Hierna volgde, wat naderhand zou blijken, het hoogtepunt van de avond. Als aangekondigd op de flyer: 'Vijf vrije geesten in een opwindende ontmoeting. Verrassend, dwingend, visionair.' Geen woord van gelogen. Wonderfluitist Mark Alban Lotz, de Amerikaanse gast Don Byron op klarinet en tenorsax, pianist Albert van Veenendaal, Jörg Brinkmann op cello en electronica en percussionist Alan Purves gaven een lesje in ultieme vrije improvisatiemuziek. Vrije ritmestructuren en melodieuze melodielijnen vormden de basis waarop uiterst geconcentreerd en met het nodige vakmanschap nieuwe muzikale klanken en werelden werden gecreëerd. De muzikale en technische vaardigheden en de respectvolle interactie van elk der muzikanten maakten dit concert tot een waar improfestijn. Rest nog te melden dat Byron in het geheel een passende, doch geenszins spectaculaire, bijdrage leverde.
Bij de volgende twee onderdelen van het hoofdprogramma waren jazzelementen nauwelijks aanwezig. Timon Koomen's elektrische Gitaarkwartet opende weliswaar met een nummer waarin een gierende, jazzy bluesrock solo werd gespeeld, maar voor de rest bleef het daarbij. Het liedjesprogramma en een strijkkwartetbewerking van componist Terry Riley werd wel bekwaam uitgevoerd, maar had met jazz weinig van doen. Hetzelfde geldt voor Raj Mohan meets Denise Jannah. Hoewel Jannah nog prachtig 'Summertime' vertolkte, was het toch een programma van een hoog 'Poëzie Hardop'-gehalte. Niet slecht overigens, maar vooral geschikt als poëzie- of theaterprogramma in de landelijke vlakke vloer-theaters of kleine zalen van de schouwburgen.
Dat een gevarieerde jazzavond anders geprogrammeerd kan worden, bewees de organisatie van het een dag later in een uitverkocht Bimhuis gehouden benefietconcert van het Nederlands Jazz Archief. Daar traden voor een dolenthousiast publiek op: het Rita Reys Trio met gast Joris Roelofs, 'Driemaal Bas' (Ruud Jacobs, Arnold Dooyeweerd, Clemens van der Feen), 'Michiel Braam plays Breuker' (met onder meer John Engels), het Benjamin Herman Quartet met gast Michael Moore, de Ronald Snijders Band en een literair intermezzo door Jules Deelder. Zo kan het ook.
Oh ja, ik hoorde nog "jazz moet je breed zien". Nou, voor volgend jaar Jantje Smit dan maar?!
Klik hier voor een fotoverslag van het U Jazz Festival door Herre Vermeer.
Labels: festival
(Jacques Los, 5.1.13) - [print]
- [naar boven]
Concert
Balkanfolklore en impro-jazz smaakt naar meer
Moldavia Calls, zaterdag 16 oktober 2010, SJU Jazzpodium, Utrecht
Utrecht kan met recht de stad worden genoemd waar de mix van wereldmuziek en jazz in de begin jaren tachtig tot ontwikkeling is gekomen. Musici als bassist Tjitze Vogel, drummer Michael Baird, saxofonist Steven Kamperman en fluitist Mark Alban Lotz zijn de initiatoren van deze cross-over van jazz en wereldmuziek. In het SJU Jazzpodium kreeg men de gelegenheid die stroming te ontwikkelen.
De organisatie achter de 'Music: World Series' organiseert concerten en samenwerking van projectensembles, bestaande uit musici uit diverse tradities en culturen. Modavia Calls is zo'n ensemble dat van 7 oktober tot en met 17 oktober een korte tournee langs de relevante podia in Nederland maakt.
De groep, bestaande uit altviolist Anatol Stefanet, EWI- en folkinstrument-bespeler Alexander Arcus, percussionist Gary Tverdohleb (allen uit Moldavië), gitarist en banjospeler Paul Palessen en fluitist Mark Alban Lotz, liet in het SJU Jazzpodium een aangename mengeling van folkloristische- en jazzmuziek horen. Het is altijd maar afwachten of een cross-over van Balkanklanken en impro-jazz tot een gunstig resultaat leidt. In dit geval was daar zeer zeker sprake van. In de veelal oriëntaalse composities werden door fluitfenomeen Alban Lotz virtuoze, jazzy solo's geblazen. Stefanet soleerde geïnspireerd en melancholisch in de complexe Balkan-maatsoorten.
De beide voornaamste solisten werden door de ritmesectie - inclusief de op EWI (een elektronisch blaasinstrument) baspartijen spelende Arcus – overtuigend, swingend en relevant muzikaal begeleid. Daarnaast excelleerde drummer Tverdohleb met een fraaie solo op de xylofoon en Arcus eenmalig op de kaval (een fluit die op de Balkan en het Turkse platteland wordt gebruikt).
Enigszins uit de toon binnen het gehele repertoire viel een door Stefanet gecomponeerde suite geïnspireerd op de barokmuziek. Afgezien daarvan was het een zeer geslaagd concert waarin jazz, Moldavische en zelfs Indiase invloeden resulteerden in een avontuurlijke en interessante mix van Balkanfolklore en impro-jazz. Deze melange smaakte erg goed en naar meer.
Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Herre Vermeer.
(Jacques Los, 21.10.10) - [print]
- [naar boven]
Lotz en Freeman imponeren op het SJU Jazz Festival 2005
zaterdag 19 maart 2005, Vredenburg, Utrecht
In de kleine zaal van het Utrechtse Muziekcentrum Vredenburg werd op 18 en 19 maart jl. de 17e editie van het SJU Jazz Festival gehouden. Op de eerste avond speelden onder meer The Astronotes, onder leiding van trombonist Joost Buis, en de groep Nomad van trompettist Dave Douglas.
De tweede avond werd geopend door de formatie van de Utrechtse ster-fluitist Mark Alban Lotz, met pianist Marc van Roon, bassist Eric Surmenian en drummer Michael Vatcher. De groep speelde een enorm ingetogen en spannende set. Het openingsnummer, ingezet in een lazy 'Africa-beat', werd subtiel opgebouwd en resulteerde uiteindelijk in voortreffelijke soli van Lotz en Van Roon. Michael Vatcher zette de groove dwingend en swingend neer, zonder enige dominantie. Zelden heb ik een drummer zo muzikaal, subtiel en swingend horen spelen. In het kwartet stelde hij zich dienstbaar en ondersteunend op, doch alleszins met een prominente aanwezigheid. Ook Marc van Roon speelde een voor-treffelijke rol in het homogene kwartet, zowel begeleidend als solistisch. De muzikale, melodische, open lijnen in zijn soli verraadden een grote affiniteit met Keith Jarrett, maar klonken als een klok en waren zeer verfrissend.
Al met al een voortreffelijke opening van een, dan nog, lange jazzavond. Alhoewel jazz-avond... Het duo Trovesi/Coscia dat moest trachten het niveau van het eerste concert minimaal te handhaven kon daar sowieso jazzmatig al niet aan voldoen, en muzikaal gezien was het van een tamelijk oubollig kaliber. Klarinettist Gianluigi Trovesi en accor-deonist Gianni Coscia speelden het programma 'Round About Weil'. Veel volksmuziek, operette, een walsje, barok, enkele eigen kleine liedjes en zowaar John Lewis' 'Django', uiteindelijk resulterend in een Balkan-dansje. Helaas geen 'Round About Midnight' van de heren. Je komt uit het Amsterdamse station en je wordt geconfronteerd met een duo of trio 'Oostblokkers' – een accordeonist, een trompettist of altsaxofonist en soms nog een tamboerijnist. Van hetzelfde laken een pak als Trovesi en Coscia. Wel is het muzikaal-technische niveau van de beide laatste heren aanzienlijk beter.
Tenslotte het kwartet van saxofonist Chico Freeman. De 55-jarige Chico, zoon van de legendarische Von, speelde ooit enigszins avontuurlijke, gematigde avant-garde jazz. Naast zijn eigen bandjes speelde hij dan ook met nieuwlichters als Sun Ra en Sam Rivers.
Met zijn huidige kwartet produceert hij stevige no nonsense jazz. Een ritmeschema, een blues en een fraaie ballad. Hij speelt in het hardbop-idioom, rechttoe rechtaan. Zijn speelwijze roept zelfs herinneringen op aan de heftige scheursoli van Illinois Jacquet in de band van Lionel Hampton. Dus ouderwets stevig blazen, maar dan toch met moderne bebop-licks. Zijn begeleiders zijn eveneens van een robuust allure. Drummer Douglas Sides ranselt en swingt alsof zijn leven er van afhangt en zwiept de solisten op tot grote hoogten. Pianist Antonio Faran is een pianoleeuw met een stevige aanslag, een grote hoeveelheid techniek en een zeer aanstekelijke drive. Zijn soli waren behalve zeer virtuoos ook van een zeer hoog muzikaal niveau.
Dit energieke kwartet was een zeer volwaardige afsluiting van de laatste avond van het SJU Jazz Festival, dat in ieder geval volgend jaar weer 3 dagen gaat duren.
(Jacques Los, 6.4.05) - [print]
- [naar boven]
Mark Lotz' liefde voor rituele muziek uit Cuba
Cubaanse muziek en salsadansen zijn in. Fluitist Mark Alban Lotz dook nog wat dieper en ontdekte de santeríamuziek. Bezwerende rituele klanken waar de goden gek op zijn. Eddy Determeyer sprak met Lotz. Lees hier het volledige artikel.
(Erno Mijland, 13.10.04) - [print]
- [naar boven]
Festival
U-Jazz tekent voor succesvol festival(letje)
Jazz bij de Rode Brug, zondag 18 december 2011, Muziekhuis, Utrecht
Het sloeg in als een bom toen afgelopen juni het SJU Jazzpodium definitief gesloten werd. Het toonaangevende podium deed de deuren dicht. In de vierde stad van Nederland was geen plaats meer voor een belangrijk podium waarop concerten plaats vonden van nationale en internationale vermaarde jazzgroepen, veel workshops werden gehouden en ruimte werd geboden aan experimentele jazzvormen.
Wat de reden van de sluiting ook geweest is, het kan toch niet waar zijn dat in zo'n grote, levendige studentenstad, met ook nog eens behoorlijke culturele pretenties, een jazzpodium van allure ten grave is gedragen. Direct na de sluiting is er door prominente Utrechtse muzikanten en jazzliefhebbers, waaronder Tjitze Vogel, Dion Nijland, Michael Baird, Peter Vermeulen en Paul Maassen, een vereniging op poten gezet om in ieder geval jazzactiviteiten in Utrecht mogelijk te maken.
De eerste aanzet is op zondag 18 december tot stand gebracht. Met de belangeloze hulp van een grote groep lokale en nationale jazzmuzikanten werd het jazzfestival(letje) 'Jazz bij de Rode Brug' georganiseerd. Een vijftiental formaties – beurtelings ingeleid door Maassen en Nijland (respectievelijk voorzitter en vice-voorzitter van de vereniging U-Jazz) – gaven elk een concertje van ongeveer een kwartier (toch meer dan die ene minuut bij DWDD). Aan het schema werd strak de hand gehouden (dat is bij de jazz vaak anders!). Zo kwam er veelal kwalitatief een verscheidenheid aan jazzvormen voorbij: improjazz, technojazz, loungejazz, onzinjazz (Heug met het Utrechtse fenomeen Jan Schellink) en mainstream jazz.
De bigband Tetzepi, onder leiding van altsaxofoniste Esmee Olthuis en trompettist Hans Leeuw, opende met eigentijdse, eigenzinnige, impro bigbandmuziek. In het korte optreden waren opmerkelijke solo's te horen van tenorsaxofonist Natalio Sued en altsaxofonist Dirk Bruinsma. Hoewel over het geheel genomen het merendeel van de optredens, hoewel kort, zeer krachtig en de moeite waard waren, waren er enkele behoorlijke uitschieters. Dat begon al na Tetzepi met pianist Robert Jan Vermeulen en trombonist Wolter Wierbos. Het was verbazingwekkend te horen dat de mainstreamer Vermeulen uitstekend matchte met freejazzer Wierbos. De paar liedjes van onder meer Misha Mengelberg dwongen beide musici toch wel in een harmonieus keurslijf, hetgeen beiden tot uiterst muzikale solo's en begeleiding dreef.
Het 'Waterproof'-programma, een project van trompettiste Hermine Schneider, is ontstaan uit haar fascinatie voor water. Met behulp van videobeelden, samples en baritonsaxofonist Onno van Swigchem werd een fascinerende muzikale wereld gecreëerd. Andere verrassende hoogtepunten waren de duo's duo Ad Colen (tenorsax) - Paul Maassen (piano), Marc Lotz (dwarsfluit) - Marieke Snijder (piano, zang) en Tobias Klein (basklarinet) - Yonga Sun (drums). Het waren stuk voor stuk schitterende, verstilde optredens. In het concertzaaltje van het Muziekhuis kon je dan ook een speld horen vallen. De eerste twee duo's opereerden – en dat had ik bij de vrije improvisator Lotz niet vaak gehoord – in het harmonieuze en melodieuze genre, terwijl Klein en Sun de geheel vrije improvisatie verkozen.
De set van het trio Corrie van Binsbergen (gitaar), Dion Nijland (bas) en drummer Yonga Sun was één ingetogen geconcentreerde improset. Prachtig te horen en te zien hoe er consciëntieus en met genoegen werd samengespeeld en gesoleerd. Met zo'n succesvol verlopen muziekmiddag moet het U-Jazz wel lukken jazz weer een fatsoenlijke plek te geven voor en in Utrecht en het ganse land.
Klik hier voor een uitgebreid fotoverslag van 'Jazz bij de Rode Brug' door Maarten Jan Rieder.
Labels: festival
(Jacques Los, 1.1.12) - [print]
- [naar boven]
Lees verder in het archief...
