Hm, fris bandje dat in weerwil van zijn prille bestaan al een opmerkelijke cohesie vertoont. Dat was al snel na de melodische intro van drummer en leider Ancel Klooster duidelijk. Beetje jaren tachtig mainstream bop met een snufje soul. Pittig, origineel en mooi vormgegeven repertoire. Beetje Criss Cross-idioom, met het fantastisch mengende koningskoppel Suzan Veneman (trompet en bugel) - Efraïm Trujillo (sopraan- en tenorsaxofoon). Solopassages van de respectieve blazers krijgen reliëf door contrapunktuele rudimentaire melodietjes. Heel effectief allemaal, heel smaakvol.

Dan verhaalt de leider, die de nummers met veel verve aankondigt ("heel in het kort, dan") hoe hij aan de jazz raakte. Dat moet in 1980 of '81 zijn geweest, toen hij vanuit het idyllische Scheemda naar de grote stad, in casu Groningen, verhuisde en daar gelijk met de neus in de boter, in casu de riolen viel. Het optreden namelijk van het vuurspuwende George Adams-Don Pullen Quartet, met Danny Richmond op drums en, als ik me goed herinner, Cameron Brown op bas in het toch wel legendarische Jazzcafé De Spieghel. (O, wacht even, waar bevonden jelui je op twintig centimeter van het ride cymbal van Philly Joe Jones? Nou dan.) Het publiek stond erbij te dansen, staat de leider van Martini Grey nog bij. De Martinitoren wordt hier in de volksmond wel D'Oale Grieze genoemd, vandaar. Dat is natuurlijk vragen om problemen in de verslavingssfeer.

Toen begon het jazzleven van Ancel Klooster daadwerkelijk. Hij rept van een epifane ervaring. De drummer maakte kilometers in jazzmusicals en in het gevolg van pianist Boelo Klat, een plaatselijk fenomeen. Voor zijn eigen groep Martini Grey had hij vier muzikanten bijeengezocht die allen Groninger wortels gemeen hebben, maar inmiddels uitgevlogen zijn. Ja, wist ik niet, inclusief Efraïm Trujillo, die weliswaar de eerste vijf jaar van zijn leven in Lynwood, Los Angeles doorbracht, maar wel degelijk in de Martinistad heeft gewoond en tegenwoordig ook les geeft aan het Prins Claus Conservatorium. Trujillo stond bij de cd-presentatie als vanouds te dansen en te swingen. Zijn spel is navenant lenig. Mooi contrast met de koele trompet van Veneman.

Over De Spieghel gesproken: pianist Joost Swart mag zijn werkterrein dan naar verre dreven hebben verlegd, maar ik herinner me de jaren negentig toen hij wekelijks in De Spieghel speelde. Aangezien ikzelf daar ook door de bank genomen twee dagen in de week woonde heb ik hem er best vaak in het bovenzaaltje bezig gezien. (Kan iemand zich nog een van de allereerste optredens daar van pianiste Marta Warelis herinneren, toen ze op het Prins Claus net haar tanden had gezet in James P. Johnson?) Swarts bijdrage 'Saint Martini' ligt niet zo ver van 'Saint Thomas', de klassieke calypso van Sonny Rollins. Een warme zondagmiddag op een terrasje aan de Grote Markt. En zo blijkt Aartswoud dichtbij Vermont te liggen, getuige het door gastvocaliste Francien Tuinen op de cd gezongen 'Maanlicht In Aartswoud', met een eigen tekst. Aartswoud is de plek waar Van Tuinen tegenwoordig woont, maar ook zij kan bogen op Noord-Nederlandse wortels.

Dat alles staat nu vlekkeloos op 'Country City', de boreling van Klooster. Met name het mellow geluid van Veneman schittert in zowel elk nummer. Bassist Jeroen Vierdag (Haren, dat tegenwoordig ook bij de stad Groningen hoort) huppelt onbekommerd door de schema's.

Met stevig en stuwend spel houdt Klooster zijn kloosterlingen in de refter. Deze cd zou je moeten beluisteren wanneer je de band onverhoopt niet live kunt checken. Live én in de cd-speler kan natuurlijk ook.

Martini Grey - 'Country City' (Tetra Records, 2025)

Tekst: Eddy Determeyer | Foto's: Hammie van der Vorst

Labels: Ancel Klooster, cd, concert, Efraïm Trujillo, Jeroen Vierdag, Joost Swart, Martini Grey, Suzan Veneman

(Eddy Determeyer, 15.9.25) - [print] - [naar boven]

Concert
Ongehoord goede muziek verdient meer publiek
Zack Lober's NO FILL3R, zondag 31 augustus 2025, Paviljoen Ongehoorde Muziek, Eindhoven

Na het uitstekende album 'NO FILL3R' was er alle reden om dit trio - inmiddels een kwartet - eens live te beleven. Naast de mij bekende Sun-Mi Hong en Jasper Blom was dit een eerste 'live' kennismaking met trompetiste Suzan Veneman en bassist Zack Lober. Na een lange carrière als sideman kiest Lober met NO FILL3R zijn eigen weg, met een mix van pakkende, meezingbare liedjes en spontane collectieve improvisatie.

De setlist bestond voornamelijk uit stukken van de onlangs verschenen cd 'So We Could Live' (ZenneZ Records) en enkele van de hierboven genoemde trio-cd 'NO FILL3R'. Composities en arrangementen zijn van de hand van Zack Lober en tenorsaxofonist Jasper Blom. Boy Edgar Prijs-winnaar Blom werd terzijde gestaan door de getalenteerde Veneman met haar 'malse' geluid en verstrekkende, trefzekere techniek op haar instrument. Zack Lober fungeerde als rots in de muzikale branding met stevig, creatief baswerk dat er niet om loog, bijvoorbeeld in 'Dad/Besame Mucho'. En last but not least op slagwerk Sun-Mi Hong. Een genot om haar aansprekende, spanningsvolle en onontkoombare drumwerk te beleven. Beluister haar solo in 'Feathered Head' maar eens en geniet van haar 'slagvaardigheid'.

Het werd een avond die lang zal heugen. Het bewijst eens te meer de meerwaarde van het bijwonen van concerten, mede vanwege de toegevoegde waarde en interactie tussen musici en publiek. Daarvoor is onder andere het Paviljoen Ongehoorde Muziek in Eindhoven zeer geschikt. Het concert van Zack Lober's NO FILL3 verdiende dan ook zonder twijfel een grotere opkomst.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

Tekst, foto's & video: Cees van de Ven

Labels: concert, Jasper Blom, Sun-Mi Hong, Suzan Veneman, Zack Lober, Zack Lobers NO FILL3R

(Cees van de Ven, 3.9.25) - [print] - [naar boven]

Het is alweer de vierde editie van Trumpetstuff in Paradox, samengesteld door Teus Nobel. Een tweedaags festival met de trompet als middelpunt.

Een groep zoals Zinder past uitstekend op het festival Trumpetstuff. Maar vier trompetten, aangevuld met contrabas en drums, blijft een zeldzame combinatie van instrumenten. Onder bezielende leiding van Suzan Veneman vormt het zelfs het hoogtepunt van de eerste festivaldag. De vier trompettisten die het podium sieren zijn Veneman, haar voormalige docent Kurt Weiss, Gidon Nunes Vaz en Koen Smits, die de honneurs waarneemt voor Alvaro Artime Jimenez. De verbluffend creatief aan de weg timmerende kopersectie wordt weergaloos ondersteund door Wouter Kühne op drums en Tijs Klaassen op contrabas. Hoewel het gevaar op de loer ligt is er geen sprake van een te schel klinkend zaalgeluid van de vier trompettisten. Zinder speelt veel werk van het gelijknamige album dat is verschenen in 2024, maar overdondert het publiek direct met het energieke 'The Moontrane' van Woody Shaw. De arrangementen en het samenspel zijn van een wonderbaarlijke schoonheid en het individuele solowerk laat op spetterende wijze de vele facetten van het trompetspel horen. Van kwetsbaar en subtiel tot energetisch en virtuoos. Een smetteloos optreden zonder akkoordinstrument, ambitieus van opzet, melodisch en avontuurlijk.

Het optreden van het Yazz Ahmed Quartet is van internationale allure. In de aankondiging wordt de trompettist Yazz Ahmed omschreven als de 'High Priestess of Psychedelic Arabic Jazz'. Het kwartet van de Brits-Bahreinse muzikant met vibrafonist Ralph Wyld, bassist Dave Manington en drummer Rod Youngs maakt deze verwachting helaas niet waar. De muziek is energiek, mysterieus en zelfs dansbaar. Alle composities zijn van de hand van de frontvrouw, die zowel trompet als flugelhorn speelt. Het geluid wordt te pas en te onpas, vaak aan het begin en/of aan het eind van de stukken, van elektronische input (zoals samples) voorzien om deze te verbreden of op te rekken. Het kwartet slaagt er slechts ten dele in om een diversiteit van sferen en stemmingen aan te brengen. Naarmate het optreden vordert valt de muziek teveel in herhaling om blijvend te boeien.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van Trumpetstuff door Louis Obbens.

Labels: #trumpetstuff, festival, Suzan Veneman, Teus Nobel, Yazz Ahmed, Zinder

(Louis Obbens, 30.5.25) - [print] - [naar boven]

Wanneer deze band nog wat meer tijd in het oefenhok en op de podia doorbrengt, kan Zack Lober's NO FILL3R aanzienlijk aan cohesie winnen. Vooral in het begin van het optreden in Feerwerd hoorden we veel los zand. Teveel filler. De opzet, met de tenor van Jasper Blom die veelal tweede stem speelt achter de trompet van Suzan Veneman, biedt perspectieven. Maar waar de sax breed, kerkvullend speelt, laat de trompet vooral bedachtzame, doch geïsoleerde noten los. Blom gaat daarbij echt tot het gaatje, soms.

Drummer Sun-Mi Hong grossiert in strakke structuren, waaraan eveneens het nodige denkwerk vooraf is gegaan. Samen met leider en bassist Zack Lober vormt ze een organisch groovende basis. Met zijn begeleidende partijen geeft Lober zijn band een orkestrale opzet. In zijn solofeature 'Besame Mucho' kreeg het zo noodzakelijke voorspel dat tot de vele kussen leidt uitgebreid aandacht.

Volgende maand staat NO FILL3R in de studio voor zijn tweede album. Nog een paar weken om de puntjes op de i te krijgen, dus.

Foto: Jan Tempel

Labels: concert, Jasper Blom, mrt25, NO FILL3R, Sun-Mi Hong, Suzan Veneman, Zack Lober

(Eddy Determeyer, 7.3.25) - [print] - [naar boven]

Festival
#Trumpetstuff 2023
Lachlan Craven Quartet | Suzan Veneman & Wolfert Brederode | Teus Nobel & Gileno Santana Quintet, zaterdag 13 mei 2023, Paradox, Tilburg

Voor de tweede maal in successie presenteert trompettist Teus Nobel het tweedaagse festival #Trumpetstuff. Centraal staat de (jazz)trompet, een blaasinstrument uit de familie van de koperblazers. Een expressief instrument met een van nature vrij hoog klankgeluid en heldere doordringende toon. Het geluid van de trompet is de laatste decennia geëvolueerd door variatie in speelwijze, waarbij ook dempers en elektronica en zelfs een vierde ventiel (Maalouf) zijn toegevoegd.

Het festival biedt op de tweede dag een gevarieerd programma met jong talent in het Lachlan Craven Quartet, een verrassend duo met Suzan Veneman & Wolfert Brederode en Gileno Santana als speciale gast in het Teus Nobel-Gileno Santana Quintet.

Aan de aftrap van het zeer overtuigende minifestival #Trumpetstuff staat, op voorspraak van trompetdocent Jarmo Hoogendijk, de jonge Canadese trompettist Lachlan Craven. De leider en naamgever van het kwartet studeert aan het conservatorium van Amsterdam. Aan de vooravond van zijn loopbaan als trompettist speelt de veelbelovende Craven werk van, of gelieerd aan, de onderschatte Amerikaanse trompetspelers Kenny Dorham en Donald Byrd. Uiterst geïnspireerd, met jeugdig elan en een mooie stijl speelt het kwartet hoofdzakelijk hardbop-repertoire. Ze werpen een ander licht op het materiaal door de strak gespeelde swing 'Lex' van Donald Byrd, de standard 'Invitation' en een schurende versie van Sonny Rollins' 'East Broadway Run Down'.

Een week na de eerste kennismaking tussen de twee aansprekende instrumentalisten speelt het duo Suzan Veneman & Wolfert Brederode eigen composities. In een melange van overwegend contemplatieve stukken vindt een verfijnde muzikale omarming plaats. Veneman speelt hoofdzakelijk op haar bugel, niet zelden met lang aanhoudende klanken, bij vlagen sacraal maar in haar compositie 'Lockdown Song' opvallend levenslustig. Brederode rijgt verstilling en poëzie aan elkaar. Zijn spel biedt ruimte voor verbeelding vanwege het schetsmatig karakter. Ondanks de verfijning wordt muzikale spanning aangebracht bij dit vooralsnog eenmalig concert.

Ook het Teus Nobel & Gileno Santana Quintet, met twee bijzondere trompetsolisten, is speciaal voor het festival #Trumpetstuff geformeerd. Deze indrukwekkende set staat in het teken van de trompetgiganten Freddie Hubbard en Woody Shaw. Santana, een relatief onbekende, veelzijdige trompettist, speelt met een vloeiende stijl en een warme klank. Nobel geniet vanzelfsprekend veel meer bekendheid in Paradox. Hij voelt zich dan ook als een vis in het water met zijn verbluffende techniek, zijn veelzijdigheid op trompet en bugel, maar vooral door zijn niet aflatende melodische verteltrant. De machtige trompetskills van Nobel en Santana, soms in een onderling schijngevecht, interpreteren op meesterlijke wijze 'Hub Tones' en 'Little Sunflower' van Freddie Hubbard en Katrina Ballerina en 'All Things Being Equal Are Not' van Woody Shaw.

Het festival #Trumpetstuff wordt gelukkig voortgezet en verdient vanwege het verrassend gevarieerd karakter beslist een groter publiek.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: #trumpetstuff, festival, Gileno Santana, Lachlan Craven, mei23, Suzan Veneman, Teus Nobel, Wolfert Brederode

(Louis Obbens, 27.5.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.