Onlangs kwam hier de saxofonist Jon Irabagon voorbij, als onderdeel van Barry Altschul's 3Dom Factor bracht hij een bezoek aan De Singer in Rijkevorsel. Hij maakt echter niet alleen deel uit van dit trio; zo realiseerde hij onlangs met een eigen tentet 'Server Farm' voor zijn eigen label Irabbagast Records.

Op 'Server Farm' is, ondanks dat het een tentet betreft, Irabagon de enige saxofonist. En met trompettist Peter Evans zelfs de enige blazer. Irabagon koos verder voor twee gitaristen, Miles Okazaki en Wendy Eisenberg, een violist, Mazz Swift, die we ook als vocalist horen, Matt Mitchell op toetsen, Chris Lightcap op basgitaar, Michael Formanek op contrabas, Levy Lorenzo op percussie en Dan Weiss op drums. En dit is een album met een verhaal, de titel 'Server Farm' verwijst ernaar. Irabagon reflecteert met dit album op de ontwikkelingen binnen de IT, waarvan AI de meest prangende is, met alle voor- en nadelen vandien. De saxofonist zegt daar zelf over: "The promise and threat of Artificial Intelligence are just in the air these days, people are paranoid about what's going to happen, and justifiably so. So I was thinking about that, and at the same time I was writing music for these nine specific musicians that I love and figuring out how to maximalize the way that they naturally play." Waarbij, zo moeten we nog even opmerken, hij zich onder andere liet inspireren door roemruchte voorgangers als de Carla Bley Bigband, Charlie Haden's Liberation Music Orchestra en de groep waarmee John Coltrane 'Ascension' maakte, overigens alle drie ensembles waarbij het eveneens niet alleen om muziek ging, maar ook om het overbrengen van een boodschap.

Beginnen doen we met 'Colocation' en Lorenzo op kulintang - een set gongs uit de Filipijnen, tot het gehele ensemble invalt met een onverwacht strakke ritmiek. Sterk aanwezig zijn Mitchell op de Fender Rhodes en Weiss op drums. Mooi is hoe in dit stuk, waarvan de titel verwijst naar data center waar je als klant ruimte kunt huren, ritmiek en abstractie elkaar op boeiende wijze afwisselen. Op 'Routers' is de ritmiek nog aantrekkelijker, prachtig ook zoals Irabagon - die zich op dit album een uitstekend componist betoont - hier de musici laat samenwerken. 'Singularaties' valt met name op door het grillige tentetspel, met bijzondere uitweidingen van de twee blazers en verderop een prachtige solo van Irabagon zelf, ingebed in ritmisch spel van Mitchell en Weiss. 'Graceful Exit' klinkt opvallend ingetogen en vangt aan met een schitterende solo van Lightcap, gevolgd door boeiende bijdragen van Mitchell op piano en Evans op trompet. Tot slot horen we Swift als vocaliste in het afsluitende 'Spy'.

Foto: Cees van de Ven

Labels: cd, Chris Lightcap, Jon Irabagon, Mazz Swift, Michael Formanek, Miles Okazaki, Peter Evans, Wendy Eisenberg

(Ben Taffijn, 26.6.25) - [print] - [naar boven]

De voorbije vijftien jaar kwamen rietblazer Evan Parker en elektronica-expert/sounddesigner Matthew Wright regelmatig samen voor geïmproviseerde sessies die even cerebraal als radicaal de wereld van de elektroakoestische mogelijkheden verkenden. Regelmatig was dat ook met extra gasten, vaak muzikanten met een heel eigen persoonlijkheid. Zo was er bijvoorbeeld al Toma Gouband, een percussionist die graag gebruik maakt van natuurelementen (stenen, twijgen, takken etc.), en deze keer was hun partner de virtuoze Peter Evans. De trompettist zou je kunnen beschouwen als Evan Parkers gelijke op de trompet: een met een fenomenale techniek gezegend genie die de grenzen van het onmogelijke voor zich uit blijft schuiven.

Net zoals Evans naadloos opging in Parkers Electro-Acoustic Ensemble, dat nog een paar meesterlijke studioalbums opnam voor ECM, zo ook vindt hij hier meteen z'n plek in de bezwerende spacey klankenwereld (Don Cherry goes sci-fi) waarin akoestisch, elektronisch en studiogebruik even essentieel zijn en elk detail met zorg geplaatst werd. Al kan dat ook te maken hebben met het feit dat Wright achteraf de post-productie indook met bijkomende percussie van Mark Nauseef, die het geheel een ritualistische draai geeft. Niets voor wie op zoek is naar een vieve vingerknip, maar smullen voor getrainde, avontuurlijke oren die in deze interactie niets minder dan ceremoniële geestverruiming gaan vinden.

Klik hier om een track van dit album te beluisteren: 'At Altitude'.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: cd, Evan Parker, Mark Nauseef, Matthew Wright, Peter Evans, Trance Map+

(Guy Peters, 10.7.24) - [print] - [naar boven]

Als er wordt gesproken over 'sonische tapijten' en 'prikkelende texturen' die genrevakjes aan hun laars lappen, dan kan je er van op aan dat de jazz doorgaans veraf is. Zo ook bij deze tweede samenwerking van Elias Stemeseder en Christian Lillinger, topavonturiers van het Duitstalige gebied die hun labels van respectievelijk 'pianist' en 'drummer' al lang achter zich gelaten hebben.

'Umbra' duikt zonder aarzeling of parachute in het diepe, op zoek naar exploratie van ongebruikelijke timbres, texturen en combinaties van klanken, vooral dan van de synthetische en/of gemanipuleerde soort, want een piano komt er zelfs niet aan te pas. Het gaat om drums, samples, elektronica en allerlei vormen van snaren - via het binnenste van een klavecimbel en gasten op gayageum (een grote Koreaanse zither), bas, banjo en gitaar - en piccolotrompet.

Als je dan de namen leest van Brandon Seabrook en Peter Evans, dan weet je waar je belandt: out there. Vooral de muziek met die laatste, een trompettist met zo'n wereldvreemde bagage en techniek dat je je afvraagt hoe eenzaam het moet zijn, knettert erop los met een intergalactische vrijpostigheid en originaliteit. Elders heeft het vaak iets van een cerebrale bric-à-brac, die volle concentratie vereist en enkel geschikt is voor een beperkt publiek. Wat geen reden is om het naast je neer te leggen, want het is op dit soort releases dat innovatie kan regeren zonder enige terughoudendheid.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: cd, Christian Lillinger, Elias Stemeseder, Peter Evans

(Guy Peters, 10.4.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.