Ik zag ze in 2016, 2018, 2023 en afgelopen vrijdag: het Flat Earth Society Orchestra (FES), de trots van onze zuiderburen. Ik ben fan, ik geef het grif toe. Hoe kan het ook anders met dit stel creatievelingen dat je continu op het verkeerde been zet, vrolijk winkelt in alle denkbare muziekstijlen en wier concerten zich kenmerken door een niet te stuiten enthousiasme. En als je als bezoeker door de nodige tegenslagen niet zo geweldig in je vel zit, is dit ook nog eens het allerbeste medicijn dat je je kunt wensen. Probeer bij deze bigband maar eens somber te blijven! De muziek van het pas uitgekomen album 'Missa Asinorum' stond op het programma, samen met een stuk van het vorige album, dat we hier ook maar gelijk nog even meenemen: 'The One'.

Een mis dus. Mij niet onbekend, aangezien ik net zoveel houd van klassieke meesterwerken als van jazz. Ten minste dat dacht ik, want 'Missa Asinorum', gecomponeerd door de twee Peters, Vermeersch en Vandenberghe, lijkt in niets op die ontelbare beroemde voorgangers. Hoe zou het ook kunnen. De twee stellen op de website dat "2 ezels stukken schrijven", terwijl "15 ezels/ezelinnen spelen". Die kunnen natuurlijk geen Latijn. Wat volgt is een opdracht: "Ezelinnen, Niet-ezelinnen, Niet-ezels en Ezels aller landen, spitst uw oren". Welnu, dat deden we in Paradox en zojuist nog eens bij het beluisteren van het album. Het gezang in het 'Kyrie Asini' komt duidelijk van ezels en klinkt ook live van een bandopname. Dan volgt 'Donkey Fever', waarvan de tekst tot ons komt in aangenaam vervormde stemklanken, op een strakke, elektronisch voortgebrachte ritmiek. De piano komt erbij, de vibrafoon, de blazers en geleidelijk belandt de muziek in een aangename maalstroom. Dan horen we gitarist Maarten Flamand te midden van een indringende klanknevel zijn aanvankelijk intieme solo uitbouwen naar regelrechte rock, Frank Zappa - waar de muziek van dit orkest een deel van zijn inspiratie aan ontleent - naar de kroon stekend. En ja, natuurlijk klinkt dat net even wat beter live en klinken die ontregelende alt- en baritonsaxsolo's van Benjamin Boutreur, respectievelijk Bruno Vansina net even iets feller. En wat een aanwinst is de nog niet zo lang aan het orkest verbonden trompettiste Pauline Leblond! Een kraakheldere, ietwat melancholische solo laat dat uitstekend horen.

Het tweede deel van de mis, 'No Side Left', begint opvallend ingetogen met repetitief pianospel en een warmbloedige tenorsaxsolo van Michel Mast, die zeker live prachtig klinkt. Wat ook live veel beter tot zijn recht komt, zijn de verrichtingen van Bart Maris, die met veel plezier de overige blazers dirigeert en Masts spel uiteindelijk voor enige tijd zo goed als onhoorbaar maakt. En ook dat is typisch FES: diverse muzikale sferen keihard met elkaar laten botsen. Dat de sfeer verderop overslaat naar abstractie, met die prachtige trompetsolo van Maris, verbaast dan ook niets. 'Wash Away', het vierde deel, valt op door zijn meeslepende ritmiek. Het contemplatieve van de titel komt prachtig tot stand. Mede dankzij de zang van Vermeersch, die op het album overigens veel nadrukkelijker klinkt dan tijdens het concert. Eindigen doen we wederom met de ezels in samenzang: 'Hez Sire Asnez Hezi'.

Zoals met klassieke missen soms gebruikelijk is, wisselt ook FES de muziek van deze mis af met stukken van andere albums, allereerst van het in 2024 verschenen 'The One'. Van dat album klonk 'The Lost One' in Tilburg - bij beluisteren van de cd herinner ik me duidelijk dat begin, die combinatie van contrabas en klarinet. En dan komt de ritmiek op gang. Op die plaat horen we ook elementen die met circus en variété geassocieerd worden. Bij het ICP Orchestra komen we dat ook regelmatig tegen en het is dan ook niet echt verwonderlijk dat FES als toegift in Tilburg 'Weer Is Er Een Dag Voorbij' van Misha Mengelberg speelt. Met een bijzonder scherpe gitaarsolo, ook dat kenmerkt dit stuk.

Tekst: Ben Taffijn | Foto: Cees van de Ven | Video: Maarten van de Ven

Labels: cd, concert, Flat Earth Society, jazztube, Paradox

(Ben Taffijn, 15.5.26) - [print] - [naar boven]

Met 'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' heeft saxofonist en componist Mete Erker met zijn Trio + 1 misschien wel zijn beste werk tot nu toe uitgebracht. Je zou dit dubbelalbum kunnen beschouwen als een soort suite over het ontwikkelen van identiteit, herinneringen en de poëzie die schuilt in de kleuren en het mysterie van zijn jeugd - als een kind van een Turkse vader en Nederlandse moeder opgroeiend in een typisch jaren 70 Vinex-wijk in Tilburg. Samen met Floris Kappeyne (piano), Tijs Klaassen (contrabas) en Wouter Kühne (drums) creëert Erker een fascinerende klankwereld, waarin vrijheid en structuur elkaar mooi in evenwicht houden.

Met dit album slaat de saxofonist, bekend van samenwerkingen met onder anderen Jeroen van Vliet, Anton Goudsmit (Ton Petit+), Oene van Geel (Estafest) en het Artvark Saxophone Quartet een nieuwe, avontuurlijke weg in. Erkers muziek beweegt zich ergens tussen eigentijds Europees impressionisme en de vrije, extraverte jazz van Albert Ayler en Charlie Haden, maar altijd met een zeer persoonlijke insteek. Het is een ijzersterke staalkaart van zijn niet geringe kunnen.

De dubbel-lp is verdeeld in een studioalbum ('Tilburg Noord', opgenomen in Osnabrück) en een livealbum ('Tilburg B-Side', opgenomen in zijn geliefde jazzpodium Paradox in zijn geboortestad Tilburg). Mete's warme en vaak intimistische sound komt mede dankzij de uitstekende opname en mastering door Steffen Lütke en de mooie productie door Erker zelf uitstekend tot zijn recht op 'Tilburg Noord', waarop pakkende eigen composities worden afgewisseld met sterke interpretaties van Albert Aylers 'Ghosts', Charlie Hadens 'Song For Chè' en Karl Suessdorfs 'Moonlight In Vermont', een compositie met een mooie melodielijn, die we onder andere kennen van het Gerry Mulligan Quartet met Chet Baker. De 'Valse Triste' van Sibelius krijgt een tweede leven als een gedragen jazzballad en ook Jeroen van Vliet levert met het enerverende 'Spellbinder' een compositie die het kwartet past als gegoten.

Tijdens de coronapandemie kreeg Erker de gelegenheid om een livestream concert te geven in een verder lege Paradox, waarbij hij Kappeye, Klaassen en Kühne voor het eerst muzikaal ontmoette. Het klikte meteen, met opener 'Frisk Baglaens' als een overtuigend bewijs; als uit een onbedwingbare honger naar samenspelen vinden de muzikanten elkaar in deze enerverende compositie van Marilyn Mazur, waarin Kühne de zaak lekker oppookt. Erg mooi is ook hoe Erkers compositie 'Ja!' ontspringt uit een eerste versie van 'Ghosts', met een melodielijn in de lijn van Ayler en een parelende pianosolo van Kappeyne. 'Song For Chè' krijgt een fijnmazige en serene uitvoering, met warme saxofoonklanken en enkele basnoten die het stuk verstild uitluiden. Ongelooflijk eigenlijk hoe vertrouwd de band hier klinkt. Als een baken in donkere tijden.

'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' documenteert de verbluffende ontwikkeling van dit bijzondere Trio + 1. Een absolute aanrader.

In de Jazztube hieronder zie en hoor je het concert dat het Mete Erker Trio + 1 op zondag 1 februari gaf in het Bimhuis, Amsterdam.

Tekst: Maarten van de Ven

Labels: cd, Floris Kappeyne, jazztube, Mete Erker, Paradox, Tijs Klaassen, Wouter Kühne

(Maarten van de Ven, 30.3.26) - [print] - [naar boven]

Het Tilburgse concertpodium Paradox en trompettist Teus Nobel presenteren een gloednieuw tweedaags festival: #trumpetstuff. Op 26 en 27 april treden in Paradox diverse groepen op waarbij de trompet schittert in diverse hoedanigheden. Het festivalprogramma van #trumpetstuff werd samengesteld door Nobel en uiteraard ontbreekt de trompettist zelf ook niet op het podium.

Door bekende muzikanten als Miles Davis, Dizzy Gillespie en Chet Baker zijn jazz en trompet onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar ook in de huidige tijd is het veelzijdige instrument nog alom aanwezig. Tijdens #trumpetstuff geeft Teus Nobel op 26 april een duoconcert met de bekende Belgische pianist Jef Neve, waarbij ze een ode brengen aan Toots Thielemans. Ook trompettist Koen Smits treedt die avond op met zijn trio, waar ook pianist Sjoerd van Eijck en gitarist Bram Stadhouders deel van uitmaken.

Een dag later op 27 april is er concert van trompettist Bram van de Glind met zijn kwartet met onder meer pianist Bert van den Brink. Deze jonge trompettist is een rising star in de Nederlandse jazzscene en won vorig jaar de Conservatorium Talent Award van Jazz in Duketown. Deze avond is er ook de première van de compositie 'Human First', die Nobel schreef in het kader van de Week van de Jazz. Deze compositie voert hij uit met zijn vaste Liberty Group, aangevuld met speciale gasten Jasper Blom op saxofoon en Teis Semey op gitaar.

Foto: Johan Paape

Labels: #trumpetstuff, festival, Paradox, Teus Nobel Liberty Group, vooruitblik

(Maarten van de Ven, 16.4.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.