Een saxofonist en bandleider die geen vuurwerk wil maken met virtuoze hardbopsolo's, maar juist zoekt naar harmonie en vrede in zijn composities en samenspel, kan in deze donkere tijden een verademing zijn. Een beetje zweven doet goed.

In Paradox gaf het kwartet van sopraansaxofonist Émile Parisien een bijna integrale uitvoering van zijn laatste album 'Floating', dat deze maand uitkwam bij ACT Music.

De zaal is vol en enthousiast. Parisien is geen onbekende: hij komt bijna jaarlijks naar Nederland, steeds met nieuwe formaties. Voor dit kwartet nodigde hij drie musici uit die hij zeer bewondert en die ook oude vrienden zijn: pianist Yaron Herman, bassiste Linda May Han Oh en tablaspeler Prabhu Edouard. Voor Herman sluit de cirkel zich ook letterlijk. Zijn album 'Alter Ego' was de eerste ACT-opname waarop Parisien te horen was, en nu keert de saxofonist die uitnodiging om.

'Floating' groeide eerst op het podium van het Théâtre de la Cité Internationale in Parijs. Het project ontstond op 5 april 2025, tijdens het slotconcert van Parisiens tweejarige residentie daar, en zou eigenlijk een eenmalige ontmoeting blijven. De carte blanche in het Théâtre de la Cité gaf hem tijd en ruimte om nieuwe muziek te maken, en het slotconcert met het trio Herman, Edouard en Oh was het gevolg. De avond was zo ingrijpend dat een jaar later, in een sessie van twee dagen, het album werd opgenomen. Parisien noemt het zelf een 'soft reset' na een moeilijke periode en vertelt in een interview dat de muziek draait om vrede, poëzie, zachtheid en liefde. Het is dan ook hoorbaar rustiger en ruimtelijker dan zijn vroegere 'vuurwerk'-platen. Ook het Indiase element, de tabla, is hier nieuw.

Het eerste nummer begint bijna a capella, met een sopraansax die laag en exotisch klinkt. Zijn geluid komt zo te zien volledig akoestisch tot stand, zonder elektronica. Embouchure, ademgebruik en technieken zoals het buigen van noten zorgen voor de dikke overtonen die bijna gesynthetiseerd klinken: zo donker als een tenor, maar wel met het vingervlugge vlinderachtige van een sopraan. Een bedachtzaam verhaal begint, alsof het voetstappen in een verlaten straat zijn. De bas komt erbij met een licht dreigende zoem die overgaat in lage, gestreken tonen. Dan komt de piano los, en piano en sax soleren gedragen en poëtisch. De sax klinkt als een slangenbezweerder op een open zandvlakte. Bij 'Bonbon', het tweede nummer, krijgt de tabla de drijvende rol. Het tempo gaat op een draf, maar de oriëntaalse sfeer blijft. De klassieke achtergrond van Parisien is te horen. Voor dit project zou hij zijn naam kunnen omdopen tot Émile Tunisien, meer oriëntaals dan Parijs, meer Tunesisch en Indisch dan Frans.

Het meest opvallende aan deze bezetting is de tabla. Parisien wilde al lang weer met Edouard werken, omdat die zich in allerlei uiteenlopende muzikale contexten kan bewegen en in composities steeds nieuwe horizonten opent. Het mooie 'Badhra', de enige niet eigen compositie die op 'Floating' staat, refereert in de verte aan het intro van het 'Concierto de Aranjuez' en legt de brug tussen het Midden-Oosten en Spanje. Het thema ontwikkelt zich tot een gesprek tussen piano, tabla en sax. De melodie beklijft als een oorwurm. In 'Portal' komt het Indiase element van de tabla bovendrijven, met de typische vocaliserende zang en de cyclische lijnen in de melodie en het ritme. De pianosolo vergroot het cyclische effect en na terugkeer van het thema begint, zonder overgang, het volgende nummer met een lange lyrische bassolo.

Over het geheel genomen heeft Oh op bas de rol van matchmaker. Ze is de drijvende kracht, het bindmiddel tussen de verschillende instrumenten, met verrassende, opbeurende of ondersteunende solo's. Voor extra ritmische kracht gebruikt ze de klankkast als percussie. Haar bijdrage zorgt er een paar keer voor dat de vredelievende rust niet verzandt in de kalmte van een siësta.

Parisien wilde met 'Floating' een tegenwicht bieden aan een wereld vol conflicten. Het kwartet slaagt erin om op een koude oktoberavond in Tilburg een vredige oriëntaalse sfeer op te roepen, met dromerige en exotische harmonie. Kortom: missie geslaagd. Voor wie het heeft gemist: op 14 november is er nog een concert in het Bimhuis. Laatste kans.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Louis Obbens

Labels: cd, concert, Emile Parisien, Linda May Han Oh, Paradox, Prabhu Edouard, Yaron Herman

(Monica Rijpma, 1.11.26) - [print] - [naar boven]

Van 18 tot en met 20 september 2026 vond in Tilburg de vijfde editie van het Music Film Festival plaats. Op verschillende locaties waren films en documentaires over muziek te zien. Het programma liep van trashmetal tot het Harlem Cultural Festival van 1969, en van een registratie van een concert van Sonic Youth tot een optreden van Oum Kalthoum uit 1967. Ook jazz en improvisatiemuziek kregen volop aandacht, vooral in jazzpodium Paradox. Daar was onder meer een nieuwe documentaire over Miles Davis te zien, met aandacht voor de manier waarop hij zijn muziek creëerde.

Op vrijdagavond draait het om de documentaire 'Human First', gevolgd door een optreden van Teus Nobel. 'Human First' toont een periode uit het leven van het gezin Nobel. Tijdens de ernstige ziekte van zijn partner probeert Nobel er voor haar en hun kinderen te zijn, terwijl zijn werk, de muziek, ook aandacht vraagt. Het korte interview in de auto raakt het meest: de trompettist vertelt dat zijn artistieke werk hem een uitvlucht biedt, terwijl hij beseft dat zijn partner hem juist nu het hardst nodig heeft. Juist dat openhartige moment maakt indruk, de bredere onzekerheid en de dreiging van verlies hadden wat meer verdieping verdient.

Voorafgaand aan het optreden roept de afwezigheid van vaste gitarist Teis Semey enige twijfel op over hoe de muziek live zal klinken. Zijn soms dissonante gitaarspel, de groove en de afwisseling tussen stille passages en opzwepende freejazz geven de muziek, live en op de plaat, spanning en urgent karakter. In Paradox neemt Jerôme Hol zijn plaats in. Hoewel deze jazzgitarist meer thuis is in blues en rock, vindt hij uitstekend zijn plek in de groep van Teus Nobel. Vaste krachten Jasper Høiby en Niek de Bruijn zijn overigens wel van de partij.

Het concert opent fel en fragmentarisch met 'Skin In The Game'. In 'That Is What It Is' geven ijle trompetklanken en de bassdrum de muziek een abstracte, onheilspellende sfeer. In deze stukken blijkt hoe vrij en spontaan de composities van het album 'Child’s Play' worden ingekleurd. De intensiteit is hoog, het samenspel bruist en voelt bij vlagen ordeloos aan. Drummer Niek de Bruijn biedt gelukkig het nodige houvast en de baspartijen van Jasper Høiby zijn virtuoos en aanstekelijk.

Naarmate het concert vordert maakt de explosiviteit plaats voor meer beschouwende muziek, zonder langdradig te worden. De ruimte tussen de noten maakt de muziek inzichtelijk. De invloed van de kinderen en de ziekte van Teus' partner tijdens de totstandkoming van de composities zijn steeds hoorbaar en indringend aanwezig, maar worden al ook even hilarisch als aangrijpend toegelicht zoals bij 'Child’s Play', 'The Brown Noise' en 'Hammertime'. Het laatste stuk 'Devine By Design' is een fraaie en spirituele apotheose en staat symbool voor een roerige periode die tot bedaren komt.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

In de Jazztube hieronder zie je het concert dat Teus Nobel 4 gaf op donderdag 10 september in het Bimhuis, Amsterdam.

Labels: concert, documentaire, film, Jasper Høiby, Jerome Holt, Niek de Bruijn, Paradox, Teis Semey, Teus Nobel

(Louis Obbens, 26.9.26) - [print] - [naar boven]

Ik zag ze in 2016, 2018, 2023 en afgelopen vrijdag: het Flat Earth Society Orchestra (FES), de trots van onze zuiderburen. Ik ben fan, ik geef het grif toe. Hoe kan het ook anders met dit stel creatievelingen dat je continu op het verkeerde been zet, vrolijk winkelt in alle denkbare muziekstijlen en wier concerten zich kenmerken door een niet te stuiten enthousiasme. En als je als bezoeker door de nodige tegenslagen niet zo geweldig in je vel zit, is dit ook nog eens het allerbeste medicijn dat je je kunt wensen. Probeer bij deze bigband maar eens somber te blijven! De muziek van het pas uitgekomen album 'Missa Asinorum' stond op het programma, samen met een stuk van het vorige album, dat we hier ook maar gelijk nog even meenemen: 'The One'.

Een mis dus. Mij niet onbekend, aangezien ik net zoveel houd van klassieke meesterwerken als van jazz. Ten minste dat dacht ik, want 'Missa Asinorum', gecomponeerd door de twee Peters, Vermeersch en Vandenberghe, lijkt in niets op die ontelbare beroemde voorgangers. Hoe zou het ook kunnen. De twee stellen op de website dat "2 ezels stukken schrijven", terwijl "15 ezels/ezelinnen spelen". Die kunnen natuurlijk geen Latijn. Wat volgt is een opdracht: "Ezelinnen, Niet-ezelinnen, Niet-ezels en Ezels aller landen, spitst uw oren". Welnu, dat deden we in Paradox en zojuist nog eens bij het beluisteren van het album. Het gezang in het 'Kyrie Asini' komt duidelijk van ezels en klinkt ook live van een bandopname. Dan volgt 'Donkey Fever', waarvan de tekst tot ons komt in aangenaam vervormde stemklanken, op een strakke, elektronisch voortgebrachte ritmiek. De piano komt erbij, de vibrafoon, de blazers en geleidelijk belandt de muziek in een aangename maalstroom. Dan horen we gitarist Maarten Flamand te midden van een indringende klanknevel zijn aanvankelijk intieme solo uitbouwen naar regelrechte rock, Frank Zappa - waar de muziek van dit orkest een deel van zijn inspiratie aan ontleent - naar de kroon stekend. En ja, natuurlijk klinkt dat net even wat beter live en klinken die ontregelende alt- en baritonsaxsolo's van Benjamin Boutreur, respectievelijk Bruno Vansina net even iets feller. En wat een aanwinst is de nog niet zo lang aan het orkest verbonden trompettiste Pauline Leblond! Een kraakheldere, ietwat melancholische solo laat dat uitstekend horen.

Het tweede deel van de mis, 'No Side Left', begint opvallend ingetogen met repetitief pianospel en een warmbloedige tenorsaxsolo van Michel Mast, die zeker live prachtig klinkt. Wat ook live veel beter tot zijn recht komt, zijn de verrichtingen van Bart Maris, die met veel plezier de overige blazers dirigeert en Masts spel uiteindelijk voor enige tijd zo goed als onhoorbaar maakt. En ook dat is typisch FES: diverse muzikale sferen keihard met elkaar laten botsen. Dat de sfeer verderop overslaat naar abstractie, met die prachtige trompetsolo van Maris, verbaast dan ook niets. 'Wash Away', het vierde deel, valt op door zijn meeslepende ritmiek. Het contemplatieve van de titel komt prachtig tot stand. Mede dankzij de zang van Vermeersch, die op het album overigens veel nadrukkelijker klinkt dan tijdens het concert. Eindigen doen we wederom met de ezels in samenzang: 'Hez Sire Asnez Hezi'.

Zoals met klassieke missen soms gebruikelijk is, wisselt ook FES de muziek van deze mis af met stukken van andere albums, allereerst van het in 2024 verschenen 'The One'. Van dat album klonk 'The Lost One' in Tilburg - bij beluisteren van de cd herinner ik me duidelijk dat begin, die combinatie van contrabas en klarinet. En dan komt de ritmiek op gang. Op die plaat horen we ook elementen die met circus en variété geassocieerd worden. Bij het ICP Orchestra komen we dat ook regelmatig tegen en het is dan ook niet echt verwonderlijk dat FES als toegift in Tilburg 'Weer Is Er Een Dag Voorbij' van Misha Mengelberg speelt. Met een bijzonder scherpe gitaarsolo, ook dat kenmerkt dit stuk.

Tekst: Ben Taffijn | Foto: Cees van de Ven | Video: Maarten van de Ven

Labels: cd, concert, Flat Earth Society, jazztube, Paradox

(Ben Taffijn, 15.5.26) - [print] - [naar boven]

Met 'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' heeft saxofonist en componist Mete Erker met zijn Trio + 1 misschien wel zijn beste werk tot nu toe uitgebracht. Je zou dit dubbelalbum kunnen beschouwen als een soort suite over het ontwikkelen van identiteit, herinneringen en de poëzie die schuilt in de kleuren en het mysterie van zijn jeugd - als een kind van een Turkse vader en Nederlandse moeder opgroeiend in een typisch jaren 70 Vinex-wijk in Tilburg. Samen met Floris Kappeyne (piano), Tijs Klaassen (contrabas) en Wouter Kühne (drums) creëert Erker een fascinerende klankwereld, waarin vrijheid en structuur elkaar mooi in evenwicht houden.

Met dit album slaat de saxofonist, bekend van samenwerkingen met onder anderen Jeroen van Vliet, Anton Goudsmit (Ton Petit+), Oene van Geel (Estafest) en het Artvark Saxophone Quartet een nieuwe, avontuurlijke weg in. Erkers muziek beweegt zich ergens tussen eigentijds Europees impressionisme en de vrije, extraverte jazz van Albert Ayler en Charlie Haden, maar altijd met een zeer persoonlijke insteek. Het is een ijzersterke staalkaart van zijn niet geringe kunnen.

De dubbel-lp is verdeeld in een studioalbum ('Tilburg Noord', opgenomen in Osnabrück) en een livealbum ('Tilburg B-Side', opgenomen in zijn geliefde jazzpodium Paradox in zijn geboortestad Tilburg). Mete's warme en vaak intimistische sound komt mede dankzij de uitstekende opname en mastering door Steffen Lütke en de mooie productie door Erker zelf uitstekend tot zijn recht op 'Tilburg Noord', waarop pakkende eigen composities worden afgewisseld met sterke interpretaties van Albert Aylers 'Ghosts', Charlie Hadens 'Song For Chè' en Karl Suessdorfs 'Moonlight In Vermont', een compositie met een mooie melodielijn, die we onder andere kennen van het Gerry Mulligan Quartet met Chet Baker. De 'Valse Triste' van Sibelius krijgt een tweede leven als een gedragen jazzballad en ook Jeroen van Vliet levert met het enerverende 'Spellbinder' een compositie die het kwartet past als gegoten.

Tijdens de coronapandemie kreeg Erker de gelegenheid om een livestream concert te geven in een verder lege Paradox, waarbij hij Kappeye, Klaassen en Kühne voor het eerst muzikaal ontmoette. Het klikte meteen, met opener 'Frisk Baglaens' als een overtuigend bewijs; als uit een onbedwingbare honger naar samenspelen vinden de muzikanten elkaar in deze enerverende compositie van Marilyn Mazur, waarin Kühne de zaak lekker oppookt. Erg mooi is ook hoe Erkers compositie 'Ja!' ontspringt uit een eerste versie van 'Ghosts', met een melodielijn in de lijn van Ayler en een parelende pianosolo van Kappeyne. 'Song For Chè' krijgt een fijnmazige en serene uitvoering, met warme saxofoonklanken en enkele basnoten die het stuk verstild uitluiden. Ongelooflijk eigenlijk hoe vertrouwd de band hier klinkt. Als een baken in donkere tijden.

'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' documenteert de verbluffende ontwikkeling van dit bijzondere Trio + 1. Een absolute aanrader.

In de Jazztube hieronder zie en hoor je het concert dat het Mete Erker Trio + 1 op zondag 1 februari gaf in het Bimhuis, Amsterdam.

Tekst: Maarten van de Ven

Labels: cd, Floris Kappeyne, jazztube, Mete Erker, Paradox, Tijs Klaassen, Wouter Kühne

(Maarten van de Ven, 30.3.26) - [print] - [naar boven]

Het Tilburgse concertpodium Paradox en trompettist Teus Nobel presenteren een gloednieuw tweedaags festival: #trumpetstuff. Op 26 en 27 april treden in Paradox diverse groepen op waarbij de trompet schittert in diverse hoedanigheden. Het festivalprogramma van #trumpetstuff werd samengesteld door Nobel en uiteraard ontbreekt de trompettist zelf ook niet op het podium.

Door bekende muzikanten als Miles Davis, Dizzy Gillespie en Chet Baker zijn jazz en trompet onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar ook in de huidige tijd is het veelzijdige instrument nog alom aanwezig. Tijdens #trumpetstuff geeft Teus Nobel op 26 april een duoconcert met de bekende Belgische pianist Jef Neve, waarbij ze een ode brengen aan Toots Thielemans. Ook trompettist Koen Smits treedt die avond op met zijn trio, waar ook pianist Sjoerd van Eijck en gitarist Bram Stadhouders deel van uitmaken.

Een dag later op 27 april is er concert van trompettist Bram van de Glind met zijn kwartet met onder meer pianist Bert van den Brink. Deze jonge trompettist is een rising star in de Nederlandse jazzscene en won vorig jaar de Conservatorium Talent Award van Jazz in Duketown. Deze avond is er ook de première van de compositie 'Human First', die Nobel schreef in het kader van de Week van de Jazz. Deze compositie voert hij uit met zijn vaste Liberty Group, aangevuld met speciale gasten Jasper Blom op saxofoon en Teis Semey op gitaar.

Foto: Johan Paape

Labels: #trumpetstuff, festival, Paradox, Teus Nobel Liberty Group, vooruitblik

(Maarten van de Ven, 16.4.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.