Eindelijk, na twee jaar is er weer eens een 'ouderwetse' Jazz Middelheim. De snikhete tweede dag van het festival is stijf uitverkocht en slotact Iggy Pop pookt de temperatuur nog eens extra op met een concert dat dezelfde annalen in zal gaan als het legendarische optreden dat Patti Smith in 2016 op het Middelheim-podium gaf. Haar "Fuck the chairs!"-uitroep zorgde ervoor dat de festivaldagen met rock-, pop- en hiphop-acts staconcerten zijn geworden. Al nemen bij de eerste twee concerten toch nog heel wat bezoekers in de grote festivaltent plaats op een uit het park meegenomen klapstoeltje. Voor zolang het zou duren...

De verbindende factor in de concerten van Terre Sol Four en Alabaster dePlume is drummer Karen Willems, die indruk maakt met even gevarieerd als subtiel percussiespel en en passant ook nog een belangrijke vocale bijdrage levert aan de chants die het optreden van de spirituele saxofonist Angus Fairbairn aka Alabaster dePlume karakteriseren. De Mancunian toont zich gepassioneerd in woord - "Thank you for living! A lot of people don't do it, but you do. So go on, keep on living!" - en daad, met zijn extatische saxofoonspel, dat soms wat doet denken aan Gato Barbieri.

Daarna is het de beurt aan TaxiWars, dat met verve zijn kokende en catchy mix van jazz en rock het hongerige publiek inslingert. Laat dat maar over aan hun charismatische showman par excellence Tom Barman met zijn bezwerende vocalen. Of aan die priemende saxofooninjecties van Robin Verheyen. En anders zijn daar nog altijd de groovende baspartijen van Nicolas Thys en het superstrakke en gelaagde slagwerk van Antoine Pierre. Mooi ook dat Verheyen met zijn additionele piano- en keyboardspel het bandgeluid nog wat extra dimensies mee weet te geven. Enkele rustige songs zorgen voor de nodige variatie.

Fijn om Thurston Moore, een van de grondleggers van het legendarische Sonic Youth, nog eens aan het werk te kunnen zien. Dat de muziek van deze New Yorkse experimentele noiserockband nog steeds diep in zijn poriën zit, bewijst Moore door het concert te openen met het optrekken van kenmerkend instrumentaal bouwwerk, waarin hij zijn gitaar samen met die van Debbie Googe en James Sedway vervlecht tot een tranceachtige noise. Daarna zijn er geleidelijk wat meer vaste structuren te ontwaren, die uitmonden in songs die herinneren aan de hoogtijdagen van Sonic Youth. Als uitsmijter worden we getrakteerd op een cover van de Velvet Underground-semiklassieker 'Temptation Inside Your Heart'. In de handen van Moore cum suis wordt deze lieflijke outtake binnenstebuiten gekeerd, om te eindigen in een prettige kakofonie.

En dan is het tijd voor de godfather of punk, Iggy Pop. Al na een nummer gaat het jasje van de 75-jarige zanger uit en toont hij zijn doorleefde ontblote bovenlichaam. Gaat normaal gesproken het lopen bij hem zeer moeizaam, op het podium valt daar weinig van te merken, zoals hij over het podium stiefelt en kronkelt. Met zijn uitstekende band vuurt hij een salvo van Stooges-songs af op het uitzinnige publiek. Zo krijgen 'T.V. Eye' en 'Search And Destroy' krachtige uitvoeringen, waarbij de bijdragen van trompettist Leron Thomas en trombonist Corey King zeker niet onvermeld mogen blijven. Met name het spel van Thomas kruidde de songs lekker op. De meeste composities van Iggy Pops laatste album 'Free' uit 2019 zijn bovendien van zijn hand. Niet gek dus dat naast de titeltrack het pakkende 'James Bond' een plaatsje had gekregen in de setlist. Naast zijn grote hits greep Iggy ook terug op zijn Berlijnse periode, met een swingende uitvoering van 'Sister Midnight' en het donkere 'Mass Production'.

Klik hier voor een fotografisch verslag van de tweede dag van Jazz Middelheim door Cees van de Ven.

Labels: Alabaster dePlume, aug22, festival, Iggy Pop, jazz middelheim, Karen Willems, TaxiWars, Thurston Moore

(Maarten van de Ven, 19.8.22) - [print] - [naar boven]

Toen ik bijna twee jaar geleden stilstond bij Karen Willems' 'Grondwerken Willems', 'Seslerde' en 'Bentillse Berber' - oftewel de tot dat moment verschenen delen van haar doorlopende werk 'Terre Sol' - dacht ik nog dat het bij dit trio zou blijven. Kort erna verscheen echter 'Schreve', de vierde cassette op rij en onlangs voegde ze hier nog de dubbel-lp 'Grichte' aan toe, dialect voor geruis, geluid, kabaal. Een toepasselijke titel voor het experimentele werk van deze percussioniste die zich ook nu weer niet tot het drumstel wenst te beperken.

Die eerste lp nam ze solo op, in een studio in het Vlaamse Zottegem. We horen veldopnames, elektronica en ja, ook percussie. En het begint spannend met 'De Lichte In Zottegemse Velden', bescheiden veldopnames en na verloop een ritueel aandoend, intens ritmisch patroon. De spanning fungeert als rode draad en doemt weer op in 'Ennio', zich hier vooral uitend door elektronische klanken. Prachtig is het 'Zingende Winden Vergaan', waarin de betekenis van de titel van dit album optimaal tot uiting komt. Kraakgeluiden en ruis vormen hier voor Willems het uitgangspunt voor een boeiende klankcollage. In 'De Stinker En De Blinker' speelt spanning ook een grote rol, maar nu vormgegeven door pulserend ritmische elektronische klanken, afgewisseld met samples waarin we iemand zachtjes horen praten. Een veelzijdigheid die tekenend is voor Willems' brede muzikale belangstelling en eclectische aanpak en die hier volop tot uiting komt. Daarbij valt op dat dit niet alleen een experimenteel album is in de zin van ongewone klanken, maar ook in de zin van het experiment aangaan, in de zin van uitproberen en verkennen. Echt een lijn is er op deze eerste plaat dan ook niet te ontdekken.

Op de tweede lp, opgenomen in De Werf in Brugge, krijgt Willems gezelschap. We horen de drie saxofonisten - Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs - aangevuld met een aantal extra gasten. En staat op de eerste lp de experimentele elektronica centraal, wat leidt tot een bijzonder diverse klankwereld; hier is dat die van de jazz, met een flinke scheut punk en rock. Direct al in opener 'Reset' zet ze de toon. Dat wil echter geenszins zeggen dat dit geen eclectische schijf is. Zo valt in 'Van Roodkapje Naar De Woestijn' aanvankelijk het terloopse ritme op en de meer bij de eerste plaat passende klankwereld. Pas verderop gooien de saxofonisten die andere sfeer erin, wat zorgt voor een aantrekkelijke combi van jazz en punk. Tevens treffen we in dit stuk oriëntaalse invloeden, iets dat ook geldt voor 'Tsjien Tsjan'. De combinatie van jazz en punk bereikt zijn ritmische hoogtepunt in 'Hold On'. Mooi hoe Willems, de drie saxofonisten en pianist Frederik Croene als extra gast hier de boel op zijn kop zetten. In 'Ben Vrackie' horen we Willems overtuigend in haar rol van drummer, naast een elektrificerende rol van gitarist Jürgen Augusteyns, waarna we met 'Honking For Love' een tweede voorbeeld krijgen van Willems' grote gevoel voor stomende ritmische structuren.

Op zaterdag 13 augustus staat Karen Willems met haar kwartet Terre Sol Four op het podium van Jazz Middelheim.

Labels: cd, Karen Willems

(Ben Taffijn, 10.8.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.