De éminence grise onder de Europese jazztrompettisten, geboren in 1939, waagt zich aan een geheel nieuw project met jonge muzikanten uit Italië. Naast Francesco Ponticelli (contrabas), Evita Polidoro (slagwerk) en oudgediende Francesco Diodati (gitaar) is Matteo Paggi (trombone) de ijzersterke substitutie van Gianluca Petrella. Ennrico Rava heeft een sterke voorkeur voor trombonisten in zijn bands, te verklaren door het feit dat hij zelf op dit instrument heeft gespeeld. Rava is echter geswitcht van trombone naar trompet nadat hij Miles Davis hoorde... De muziek bestaat uit nieuw en oud materiaal en is vorig jaar uitgebracht op het label Parco Della Musica.

Al direct bij aanvang van het openingsnummer wordt op overdonderde wijze duidelijk dat de versmelting tussen de gerijpte muzikale ervaring van Rava, gecombineerd met jeugdig elan, leidt tot hernieuwde en levendige muzikaliteit. In 'Lavori Casalinghi' ontwikkelt een schijnbaar licht volkswalsje zich tot een experimenteel-elektronisch en apocalyptisch spektakelstuk. Gedomineerd door zware tromboneklanken en inventieve noise-effecten uit de gitaar van Diodata. Rava heeft vaak tussen hardbop en avantgarde gelaveerd maar nog nooit zo compromisloos als vandaag. 'Lavori Casalinghi' is al in de jaren 70 opgenomen door het Enrico Rava Quartet, maar is in het Bimhuis genadeloos getransformeerd. Deze experimentele abstractie keert in de set nog een keer op weergaloze wijze terug. In een lange uitgesponnen compositie countert Rava's bugel in hoog tempo op de duistere trombonesolo en komt de spanning tot kookpunt door spacy gitaarspel en heftige percussie. Enrico Rava verwoordde de diepere betekenis van zijn Fearless Five-muziek als volgt: "With this group I feel like on an ideal island, where everyone gives and everyone receives what they need..."

De bijna telepathische verstandhouding blijft tijdens het gehele optreden intact. Het experimentele karakter wordt in het tweede deel van het concert weliswaar milder van aard, maar het inventieve gehalte blijft onverminderd van hoog niveau. Hemels gezang van slagwerker Evita Polidoro en relatief korte composities, waaronder een ballad en ragfijn samenspel van trombone en bugel. Rava raakt overigens zijn trompet tijdens het optreden, een enkele uitzondering daargelaten, nauwelijks aan. Mogelijk ingegeven door zijn fysieke gesteldheid, waardoor embouchure en lipspanning moeilijker zijn geworden? Of geeft Rava de voorkeur aan het warme geluid van de bugel? Wat het ook mag zijn: het optreden van Enrico Rava Fearless Five blijft muzikaal opwindend en energiek tot de laatste noot. Rava's toch al imposante loopbaan wordt verlengd met experimentele durf en vlijmscherp spel door alle bandleden en de maestro zelf doet daar niet voor onder.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: concert, Enrico Rava, Evita Polidori, Fearless Five, Francesco Diodati, Francesco Ponticelli

(Louis Obbens, 19.5.25) - [print] - [naar boven]

'The Song Is You' is het eerste en tot nu toe enige album dat de Italiaanse trompettist Enrico Rava en de Amerikaanse pianist Fred Hersch samen maakten. Woensdagavond stond het tweetal in De Singel voor een concert. Een prachtige gelegenheid om een aantal stukken van dit album live te horen, maar de twee ook met nieuwe stukken bezig te horen. Zit er een tweede album in? Als we kijken naar de wijze waarop ze dit concert samen vormgaven en het speelplezier dat duidelijk aanwezig was, zou dat zo maar kunnen. Dit concert van in totaal bijna anderhalf uur smaakte in ieder geval naar meer.

Hij zit nog maar net achter de piano of de eerste noten klinken al - geen tijd te verliezen, denkt Hersch. 'Retrato Am Branco E Preto' blijkt het later te zijn, een stuk van António Carlos Jobim en Chico Buarque, ook te vinden op het album. Hersch is geen experimentele pianist, maar iemand die met beide benen wortelt in de traditie. En een pianist die uitblinkt in wat weemoedige lyriek, met een perfecte timing, waarmee hij die traditie nieuw leven inblaast. Ik ken weinig pianisten die met zo weinig materiaal kunnen raken aan de essentie. Dat is wat hij deelt met Rava. Want ondanks dat Rava, zoals Guy Peters het zo mooi zegt in het programmaboekje 'nooit te boek stond als een van de brute beeldenstormers van zijn generatie' was hij wel degelijk grensverleggend. Maar dan in het vermengen van zijn Italiaanse wortels met die van de jazz. En ook hij, zo blijkt al snel als hij in dit stuk aansluiting vindt bij Hersch, blinkt uit in zijn gevoel voor lyriek en weet eveneens je als luisteraar in het hart te raken, zeker met de bugel. Dat die twee graag samenspelen, kan ik mij dan ook levendig voorstellen. Rava weet zich intussen uitstekend raad met de speelse melodie van dit stuk, Hersch uitdagend.

De klassieker 'Old Devil Moon' staat niet op het album en is, iets dat overigens ook voor de andere standards geldt, door de eigenwijze aanpak nauwelijks als zodanig herkenbaar. Maar prachtig hoe Hersch hier tekent voor de ritmiek, zo Rava een perfect opstapje bezorgend voor een krachtige en meeslepende nadere invulling. Een andere klassieker die op het tweede album meegenomen mag worden is 'My Funny Valentine'. Uitmuntend uitgebalanceerd spel en een perfecte timing zijn kenmerken die opvallen. In 'I’m Getting Sentimental Over You', weer wel te vinden op de cd, valt vooral de solo van Hersch op en de vele zijpaadjes die hij zich hier veroorlooft.

Naast covers spelen de twee, zowel op de cd als tijdens dit concert, twee eigen stukken. Van Hersch klinkt 'Child’s Song', van Rava 'The Trial'. Ze klinken in beide gevallen in die volgorde na elkaar. 'Child’s Song' is een vrij ingetogen stuk, waarin datgene wat ik hierboven zei over Hersch' spel het beste tot uiting komt. Een sfeer van weemoed en vergankelijkheid klinkt hier door in iedere noot, mede door de ritmische onderstroom. Aanvankelijk lijkt het of we Hersch hier solo horen, maar na enige tijd weet Rava wel zó naadloos aan te sluiten dat het even duurt voor je doorhebt dat de bugel klinkt, in plaats van de piano! 'The Trial' is veel dynamischer, hier overheerst het ritme. Prachtig die groove van Hersch, waar Rava krachtig en tegelijkertijd vederlicht op voortborduurt. Mooi ook het titelstuk van het album, 'The Song Is You' van Jerome Kern en Oscar Hammerstein III. De piano klinkt hier als een echo van de bugel. Als kwetterende vogels.

Hersch is diepgaand beïnvloed door de muziek en het spel van Thelonious Monk. Er kan dan ook geen concert plaatsvinden of er zitten een of meer stukken van deze meester in het repertoire. Zo horen we op het album 'Misterioso' en 'Round Midnight' en klinken tijdens dit concert 'Misterioso' en 'Evidence'. En iedere keer doet Hersch prachtig recht aan zijn bijzondere voorganger. Met name 'Misterioso', duidelijk een van Hersch lievelingsstukken, klinkt prachtig. Rava en hij, ze weten hier de blues perfect te treffen.

Foto's: Luciano Rossetti | In de Jazztube hieronder het optreden dat Enrico Rava en Fred Hersch op 25 maart van dit jaar gaven tijdens het Piacenza Jazz Fest 2023.

Labels: cd, concert, De Singel, ECM, Enrico Rava, Fred Hersch, jazztube, sep23

(Ben Taffijn, 2.10.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.