Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
De ziel van Ming
'Tribute to Mingus' door Trio Janssen-Van Erk-Janssen, woensdag 26 oktober 2022, Brouwerij Martinus, Groningen

Van tijd tot tijd nodigt bassist Bert van Erk de gebroeders Guus en Wim Janssen uit om gezamenlijk aan een project te werken, doorgaans gewijd aan een specifieke toondichter. Deze week was bassist en componist Charles Mingus (hè hè, eindelijk) het onderwerp van studie en dat hield in dat de rol van de bandleider nog wat nadrukkelijker tot uiting kwam dan tijdens eerdere keren.

Nu is het zo dat het slechts weinig bassisten gegeven is om het ontzagwekkende geluid van de meester te benaderen. Maar dat was ook niet de insteek: het was eerder zo dat de contrabas een prominentere rol had gekregen in de fascinerende structuren van de Minguscomposities. Dat manifesteerde zich bijvoorbeeld in 'Pithecanthropus Erectus', het tweede stuk dat op de lessenaars lag. In zijn toelichting maakte Van Erk duidelijk dat het volgens Mingus nog maar de vraag is of witte mensen de juiste weg in de evolutie hebben gevonden, gezien de puinzooi die ze er van hebben gemaakt. Als om te illustreren dat de rechtopgaande mens er nog lang niet is, kapte pianist Guus Janssen de P.E. schijnbaar halverwege resoluut af. Iets dergelijks, die nadrukkelijke rol van de bas, kon je ook horen in 'Boogie Stop Shuffle'.

In 'Non Stop', een compositie van de pianist, leek het gezelschap op een gegeven moment het spoor bijster. Maar de communicatiestoringen werden elegant verholpen. Misschien is dat ook wel de kracht van dit trio, dat immers maar een paar keer per jaar uitrukt, maar voldoende reactievermogen en creativiteit in huis heeft om ook de grootste problemen te tackelen. Ook '245' van de pen van rietblazer Eric Dolphy had een spontaan karakter, het gevolg van de frisse kijk van het trio op de materie.

De uitvoering van 'Goodbye Pork Pie Hat', Mingus' requiem voor tenorist Lester Young, was breekbaar van aard. Dat was dan weer helemaal in lijn van de stijl van Young, die immers door zachte krachten werd gestuurd. Het leverde muziek op met een brok in de keel. Het combo wist de ziel van de muziek te raken - en daarmee die van ons. Ja, diep en tegelijkertijd uitermate vrolijk stemmend, deze ode aan Ming. Neem de wijze waarop Guus Janssen de melodie van 'Duke Ellington's Sound Of Love' als een slang uit de mand toverde, uit een schimmenrijk van geïsoleerde noten.

De toegift was 'Better Get Hit In Your Soul', waarmee het recital ook begonnen was. Maar ik kreeg de indruk dat de heren er weer een heel ander stuk van hadden gemaakt. De bezoekers verlieten het pand in ieder geval met een wat vollere ziel dan ze bij binnenkomst hadden.

Foto: Imah Dijkstra

Labels: Bert van Erk, Charles Mingus, concert, Guus Janssen, okt22, Wim Janssen

(Eddy Determeyer, 31.10.22) - [print] - [naar boven]

Jazztube
Charles Mingus Quintet in 'Jazz Pour Tous'

Begin 1964 stelde Charles Mingus een van de grootste combo's uit de jazzgeschiedenis samen. Het sextet bestond uit Mingus op bas, Dannie Richmond op drums, Jaki Byard op piano, Johnny Coles op trompet, Clifford Jordan op tenorsaxofoon en Eric Dolphy op altsaxofoon, fluit en basklarinet. Mingus noemde zijn experimentele groep The Jazz Workshop.

In april van dat jaar begonnen Mingus en zijn band aan een drie weken durende tournee door Europa, waarvan een groot deel is vastgelegd op film en geluidsband. De tour wordt herinnerd als een van de hoogtepunten in de carrière van Mingus. Zoals Rob Bowman schrijft in de liner notes bij de Jazz Icons-dvd 'Charles Mingus Live In '64':

'The tour effectively introduced two new compositions, 'Meditations On Integration' and 'So Long Eric', while the band walked a fine line between Mingus's usual amalgam of bop, swing and New Orleans jazz and the free-jazz leanings of the cataclysmic Dolphy. The result, of course, was something that could only be called Mingus Music - a galvanizing, high-energy sonic stew that, while the product of the kinetic interplay of six musicians, could only have been conjured up with Mingus as the master of ceremonies.'

Het bovenstaande optreden werd opgenomen door de Belgische televisie op zondag 19 april 1964 in het Palais des Congrés in Luik. De band was twee avonden eerder onverwacht teruggebracht tot een kwintet, toen Coles op het podium in Parijs instortte en met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht met wat later werd gediagnosticeerd als een maagzweer. In de tv-uitzending Jazz Pour Tous compenseert pianist Byard de ontbrekende trompetpartijen in drie Mingus-composities: 'So Long Eric', 'Peggy’s Blue Skylight' en 'Meditations On Integration'.

Labels: Charles Mingus, Eric Dolphy, jazztube

(Maarten van de Ven, 15.9.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...