De centrale figuur in dit verhaal is bassist Thomas Morgan. ECM Records bracht een paar maanden geleden onder de titel 'Taking Turns' tien jaar oude studio-opnamen van een niet erg alledaags allstar sextet uit, bestaande uit de in 2020 overleden saxofonist Lee Konitz, gitaristen Jakob Bro en Bill Frisell, pianist Jason Moran, drummer Andrew Cyrille en natuurlijk Morgan. Recenter, januari 2025, zijn opnamen gemaakt tijdens het Brussels Jazz Festival in de Flagey-studio en uitgebracht door Challenge Records. Hier horen we Morgan met pianist Bram De Looze, cellist Hank Roberts en drummer Joey Baron.

'Taking Turns' eerste stuk, 'Black Is All Colors At Once', een van de zeven stukken, alle gecomponeerd door Bro, begint met de beide gitaristen in een vrij abstracte samenhang. Dan wringt Konitz zich ertussen op altsax met een onverwachte melodie. Een opvallend ingetogen stuk, iets dat eveneens geldt voor het tweede stuk 'Haïti', waarin we Konitz op sopraansax horen, in boeiende samenwerking met Bro en Frisell. Overigens was Konitz een absolute meester in dat ingehouden spel, een saxofonist die als geen ander zijn toon tot in de kleinste details volledig onder controle had. Tevens valt hier de ritmiek op, al ligt het tempo vrij laag. Even voorbij de vijfde minuut horen we Morgan wat uitgebreider, overigens net als Cyrille met die stuwende ritmiek. 'Milford Sound' klinkt vanaf het eerste begin iets voller, al ligt ook hier het tempo vrij laag. Cyrille valt op met relatief stevig spel en Konitz en de gitaristen spelen zetten de melodie neer, de klanken volledig in elkaar verstrengeld. Verderop waaiert het uit elkaar en blijft Konitz over, te midden van stuwende kwintetklanken. En prachtig hoe Konitz de melodie in 'Aarhus' neerzet, opvallend fragiel en doorleefd. Het iets abstractere 'Pearl River' valt vooral op door de bijdrage van Bro en Frisell en verderop door die van de ritmesectie. 'Peninsula' is een hoogtepunt op dit mooi voortkabbelende album, met name omdat dit stuk wat meer spanning in zich bergt. Het afsluitende 'Mar Del Plata' is het meest ritmische stuk, met name door de bijdragen van Cyrille en Morgan, en valt verder op door het gitaarspel.

De stukken die het kwartet in Brussel speelde, eveneens zeven, zijn deels van de hand van De Looze en deels van Roberts. Die eerst ontpopte zich de laatste jaren niet alleen tot een uitstekende pianist, maar ook tot een interessant componist, zo leert dit album. Zo valt in 'Doudou' direct de combinatie Roberts-Morgan op, culminerend in een boeiende solo van Roberts. Verderop is het De Looze die imponeert met mooi ingetogen pianospel, zijn noten zorgvuldig afwegend. Het ingetogen 'Crawlinger', eveneens van De Looze's hand, vangt aan met een prachtig melancholieke solo van Roberts, doeltreffend begeleid door Morgan en Baron. Iets meer dynamiek kent De Looze's 'Aneez' [zie ook de Jazztube hieronder]. Stuwend spel van de ritmesectie, aangevuld met Roberts, begeleidt De Looze's opwindende pianospel. En mooi: hoe verder we in dit stuk komen, des te dynamischer wordt het. Een samenwerking die zonder meer spanningsverhogend werkt. En natuurlijk moeten we in het kader van dit verhaal de bassolo van Morgan iets verderop noemen, bedachtzaam en intens. Roberts' 'Little Sisters' valt met name op door het ingetogen, weemoedige spel van deze cellist, mooi begeleid door de overige leden van het kwartet. Verder vallen hier de spannende solo van Baron op, met name het spel op de bekkens met zijn brushes, en die van De Looze, sterk blues georiënteerd. Qua sfeer zit De Looze's 'Duskus' aardig in dezelfde richting. Een stuk waarin met name het duet van hem met Roberts bijzonder is. Net als 'Taking Turns' is dit een vrij ingetogen album, met eigenlijk maar één echte uitzondering: 'Flagey Blues Edition X' van De Looze. Hier puntig uptempo spel van dit kwartet, met een meeslepende blues als resultaat. Afsluiten doen we met ritmisch pizzicatospel en zang van Roberts in zijn eigen '100 Years', nogmaals de blues.

Labels: Andrew Cyrille, Bill Frisell, Bram De Looze, cd, Hank Roberts, Jakob Bro, Jason Moran, jazztube, Lee Konitz, Thomas Morgan

(Ben Taffijn, 29.7.25) - [print] - [naar boven]

"Vanaf de eerste pianonoten, die klassiek klinken tot ze overgaan in Afrikaanse klanken met klik-zang, brouwt het trio een deels exotische, deels meditatieve sfeer. Goeroe Nduduzo Makhathini improviseert met noten en zang die volledig uniek zijn en spreekt het publiek streng, dan weer aanmoedigend toe. Eenmaal binnengezogen in dit universum is er geen wens de zaal te verlaten. Noem het maar voodoo."

Op zaterdag 12 juli bezocht Monica Rijpma het North Sea Jazz Festival. Zij doet verslag van de concerten van Joe Bonamassa & Metropole Orkest, Song Yi Jeon Nonet & Samulnori Newdot, Nduduzo Makhathini Trio & Mark Turner, Guy Salamon Group, Kika Sprangers en Terri Lyne Carrington We Insist 2025! en Jacob Collier.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Foto: Louis Obbens. Klik hier voor een fotoverslag van de tweede dag van North Sea Jazz 2025.

Labels: festival, Nduduzo Makhathini, North Sea Jazz 2025

(Louis Obbens, 26.7.25) - [print] - [naar boven]

"En dan de grande finale: het Branford Marsalis Quartet, met hun bewerking van het iconische album 'Belonging' van Keith Jarrett. Ik heb het kwartet al vaker gezien, en ze hebben me nog nooit teleurgesteld. Ook nu weer: overgave, energie, finesse. Wat een samenspel na al die jaren! Elk bandlid virtuoos, elkaar aanzettend, uitdagend en ruimte gevend."

Op zaterdag 12 juli bezocht Johan Pape het festival Gent Jazz. Vanaf de Bijlokesite doet hij verslag van de concerten van Kin Gajo, Joe Webb Trio, Ganavya, Steve Coleman & Five Elements, Zoh Amba Sun Ensemble en Branford Marsalis Quartet.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Foto: Sebastiaan Pelgrim

Labels: Branford Marsalis, Gent Jazz 2025

(Maarten van de Ven, 23.7.25) - [print] - [naar boven]

"Van de kleinere ensembles gaf het trio van gitarist Julian Lage de meest intense trilling. Met contrabassist Jorge Roeder en drummer Joey Baron ontstond op het podium een muzikale communicatie vol verrassing, humor, plezier en volmaakte spanningsbogen. Daarbij is het gitaargeluid eerder onttrokken aan klassiek, folk en blues dan aan jazz. De drie muzikanten spreken als uit een mond, maken elkaars zinnen af en geven commentaar."

Op vrijdag 11 juli bezocht Monica Rijpma het North Sea Jazz Festival. Zij doet verslag van de concerten van Jazz Orchestra of the Concertgebouw featuring Fay Claassen, Anna Serierse & Esther Van Hees, Martin Fondse Voice Orchestra, 'The Symphonic Music of Wayne Shorter', Julian Lage Trio, Sun-Mi Hong Quintet, Ezra Collective, Arp Frique & The Perpetual Singers en Branford Marsalis Quartet.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Foto: Louis Obbens. Klik hier voor een fotoverslag van de eerste dag van North Sea Jazz 2025.

Labels: festival, North Sea Jazz 2025

(Maarten van de Ven, 19.7.25) - [print] - [naar boven]

Het Jazz Orchestra van trombonist en componist Ben Patterson, gebaseerd in Washington DC, nam in drie dagen zoveel materiaal op dat er twee albums van konden worden samengesteld. 'Groove Junkies' bevat het meer fusiongeoriënteerde deel daarvan, op 'Mad Scientist Music' horen we de band in een soort hedendaagse mainstreammodus. Maar dan, inderdaad, een tikje geschift.

Om met 'Groove Junkies' (voor de Telegraaflezers onder ons: Groove Junks) te beginnen: het openingsnummer 'Exclamation' heeft een verfijnd karakter. Gitarist Shawn Purcell is met lenig spel op dreef in 'The Way Of The Groove', terwijl zijn instrument dwars door het ensemblegeluid snijdt in 'Stank Face'. De nummers, in lengte variërend van zes tot acht en een halve minuut, lijken korter, wat volgens mij te maken heeft met de grote hoeveelheid muzikale informatie per seconde.

Al even dichtbevolkt is 'Mad Scientist Music'. Het album steekt van wal met het pittige 'We’re Back', dat onderdak biedt aan een baaierd aan wisselende stemmingen. Met spaarzame begeleiding glanzen de trombones in 'Misinformation'; deze compositie heeft een pointillistisch karakter. Polyfonie is troef in 'Always' (niet de bekende Irvin Berlin-standard en al helemaal niet het 'Always' van Charles Horwitz uit 1899). In de verte zien we de markante kop van Igor Stravinsky.

Het meest traditioneel klinkt 'The Mixup', ware het niet dat het hier wemelt van de tempowisselingen. Ook traditioneel: 'Just ’Cuz', waarin de secties als in een legpuzzel van 5000 stukjes in elkaar grijpen. Denk: Fletcher Henderson. En denk dan nog wat verder.

Labels: Ben Patterson Jazz Orchestra, cd

(Eddy Determeyer, 19.7.25) - [print] - [naar boven]

In 2010 breekt gitarist Nir Felder door met zijn debuutalbum 'Golden Age' op Sony's Okeh-label. Daarvoor is hij vooral bekend door zijn bijdragen aan de groepen van John Mayer, Diana Krall, Brad Meldhau, Snoop Dogg etc. Het succes van 'Golden Age' is mede te danken aan de vrijheid die Felder is geboden om het creatieve proces volledig naar zijn hand te zetten. Daarna blijft het relatief stil met zijn solo-aspiraties, tot 10 jaar later 'Nir Felder II' verschijnt. Een redelijk album dat helaas niet het succes kent van zijn voorganger. Tijdens het concert maakt Felder er geen geheim van dat hij jarenlang de regie over zijn muziek is kwijtgeraakt.

Vanaf de eerste gespeelde noot blijkt het spelplezier, de creativiteit en muzikale elan hervonden. Tijdens een lange set wordt naast Felder op gitaar het trio gecompleteerd met bassist Michael Janish en drummer Gary Novak. Op de plaat hanteert Felder een groot arsenaal aan snaarinstrumenten, toetsen en synthesizers, maar live speelt hij alleen op zijn Fender Stratocaster, uiteraard voorzien van de bijbehorende randapparatuur. Het trio schuwt het niet nummers van het album 'Golden Age' hernieuwd te laten sprankelen. Maar het repertoire bestaat hoofdzakelijk uit titels van zijn recente album 'III'.

Ook nu hanteert Nir Felder zijn genre-overstijgende gitaarstijl. Vanzelfsprekend met jazz en improvisatie als kernwaarden, maar soms met een overdacht rockgevoel en bluesy lijnen. Melodie en tegenmelodie zijn, naast een significante inzet van robuuste akkoorden, belangrijke onderdelen van het gitaarspel. Omdat Felder dit keer in trioverband speelt is zijn solistisch gitaarspel wezenlijker dan voorheen, terwijl de composities altijd een gevoel van herkenbaarheid en compactheid geven met terugkerende thema's. De afwisseling in kleur en emotie van de gespeelde stukken is groot en het spelplezier spat er werkelijk van af. Helderheid en uitzinnigheid in het spel en vleugjes psychedelica zijn onmiskenbaar aanwezig. De ondersteuning door contrabas en drums is uitermate passend, pittig en zo nodig explosief.

Nir Felder getuigt tijdens dit optreden dat hij weer back on track is!

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: concert, Gary Novak, Michael Janisch, Nir Felder

(Louis Obbens, 11.7.25) - [print] - [naar boven]

Zou er wel eens een bluegrassgroep in VERA hebben gestaan? Kan ik me in ieder geval niets van herinneren. Maar alles kan tegenwoordig, dus stond het uit Minneapolis/St Paul afkomstige Pert Near Sandstone donderdag in het (oudere) jongerencentrum aan de Groninger Oosterstraat. Hm, bromt u nu, bluegrass uit Minnesota? Dat is al gauw duizend kilometer van de Appalachen, waar het genre na de Tweede Wereldoorlog ontstond. En dan ook nog eens langs de route gemeten die kraaien gewoon zijn te vliegen. Maar van de andere kant: ook in Auckland zijn ongetwijfeld bluegrassbandjes te vinden.

Het gebodene meanderde tussen liedjes van eenzaamheid & verlangen en losbandige C&W. Daarmee noodden de muzikanten de aanwezigen uit tot uitbundige square dances. Waar de Groningers overigens geen gevolg aan gaven: zo square zijn ze hier nou ook weer niet.

Rev. Peyton's Big Damn Band wordt wel eens gekarakteriseerd als 'the greatest front-porch blues band'. Maar ik denk dat je al rap de politie op je dak hebt wanneer je dit uit zuidelijk Indiana afkomstige trio op je veranda laat optreden. Kennelijk valt ook dit gezelschap onder de regel dat het geluidsniveau tenminste 100 dB dient te bedragen. Attenoje! Kijk, de bijdragen op wasbord van Breezy Peyton, des dominees gade, was beslist charmant - maar dan moet ze wèl te horen zijn. Wat in VERA slechts sporadisch het geval was. Van de andere kant voerde ze met haar kerel incidenteel ZZ Top-achtige dansjes uit.

De gitaar van de leider gaat alle kanten op, tot het domein van de fluitketel. Ook John Lee Hookerige drones stonden op het programma. Deze countrybluesmuziek was bepaald hardhandig qua aanpak, waarbij het hoempa-element helaas nooit ver weg was. Da's een beetje teleurstellend: de reverend maakte in het verleden pelgrimages naar het zwarte zuiden om daar de zegen af te smeken van alleszins gerespecteerde bluesgrootheden als T-Model Ford en Honeyboy Edwards. (Die laatste stond in een ver verleden al eens in hoogsteigen persoon in VERA!)

Even leek het tij te keren, toen de leider zijn honderd jaar oude en minutieus gerestaureerde steel guitar ter hand nam om solo het nummer 'Honeysuckle' te tackelen. Helaas, ook nu bleek het hout te dik om er fatsoenlijke planken van te zagen.

Foto's: Mischa Veenema, meer foto's te zien via VERA

Labels: concert, Pert Near Sandstone, Reverend Peyton's Big Damn Band

(Eddy Determeyer, 9.7.25) - [print] - [naar boven]

Samen met bassist Takashi Sugawa en drummer Ittetsu Takemura vormt pianiste Satoko Fujii sinds 2019 het Tokyo Trio. Dit 'Dream A Dream' is na twee livealbums het eerste studioalbum. In het persbericht bij dit album stelt Fujii terecht dat het trio zou kunnen volstaan met pure improvisatie om tot goede muziek te komen en toch is dit niet waar ze hier volledig voor kiest: "Sometimes I write a lot, but other times I write just a few bars to set the mood. For instance, 'Dream A Dream' has a long theme that is very much written but then we improvise and I use some parts from the theme to cue a change in the feel. 'Summer Day' has very few written parts, but I use them as cues to start the next section. I love composing the structure as well. Solos, duos, and collective sections are very much planned but we always can change them as we listen and play."

Het album, slechts bestaande uit vijf stukken, vangt aan met 'Second Step'. We horen eerst Fujii met intiem, maar abstract spel, aanzwellend tot onweer. Dan is het de beurt aan Sugawa, geconcentreerd trekkend aan zijn snaren en aansluitend aan Takemura om te soleren. Pas na enige minuten komt het triospel dus pas op gang, culminerend in een onverwachte melodie. Het eerdergenoemde titelstuk 'Dream A Dream' begint uiterst subtiel, Sugawa trekt lange lijnen met zijn strijkstok, Takemura en Fujii creëren een vrij duistere klankwereld. Dan breekt Fujii erdoorheen met een dromerige melodie. Aansluitend is het Sugawa die verrast met een al even dromerige pizzicato gespeelde solo. Ook Takemura overtuigt in dit vrij lange nummer met een bijzondere drumsolo. Het derde stuk, dat 'Summer Day', is een heerlijke abstractie, precies zoals Fujii hierboven beschrijft: hier overheerst de improvisatie op indrukwekkende wijze. Tot slot klinkt het spannende 'Aruka', met meesterlijke solo's van alle drie de leden van dit uitstekende trio.

Op 'Yama Kawa Umi' horen we Satoko Fujii eveneens in een trio, alleen nu bestaande uit piano, trompet (Ramón López) en drums (Natsuki Tamura). Ze werkten voor het eerst samen in 2020, deden een tour en maakten het album 'Mantle'. In 2023 deed zich een nieuwe gelegenheid voor tijdens een Europese tour van Fujii en Tamura, de twee togen naar Parijs om López te ontmoeten. "Natsuki and I composed especially for this trio," zegt Fujii over de ontmoeting. "We know Ramón is a great improviser so we tried to leave plenty of space for his voice to come through. For me, his playing is so sensitive and he listens to the other musicians so closely and carefully. Natsuki likes his drumming because it is very pure without any showing off."

Het album begint zeer onstuimig met 'Headwaters', het lijkt wel of Fujji die composities in het vliegtuig heeft laten liggen. Tot het totaal omslaat en er een delicaat melodisch patroon klinkt, gespeeld op de piano. Verderop loopt de spanning, met name door de bijdrage van López weer op. 'Signpost' begint ingetogen, slechts enkele noten klinken hier. Verderop is het vooral het spel van Tamura wat opvalt en de ritmiek van Fujii. Ritmiek ook in het boeiende 'Sparkling Water', inderdaad, als stromend water. Tot Tamura het half blazend, half pratend doorbreekt. En prachtig die solo van hem in 'One Day Later', mooi ondersteund door López. Hij blijft een van de beste trompettisten van dit moment. Creatieve chaos in 'Cold Water' en 'Dusk Sky', heerlijk hoe de klanken hier op elkaar botsen. Het titelstuk 'Yama Kawa Umi' is dan weer een stuk harmonischer en met name Tamura weet hier te boeien met die luisterrijke, wat weemoedige solo.

Labels: cd, Ittetsu Takemura, Natsuki Tamura, Ramón Lopez, Satoko Fujii, Takshi Sugawa

(Ben Taffijn, 8.7.25) - [print] - [naar boven]

Hebben we dat al eens eerder meegemaakt, zóveel obscure door muzikanten geschreven semi-standards op één avond? En dan ook nog eens door een band die voor het eerst samen op het podium stond? Dacht het niet. Kijk, Benny Carters 'When Lights Are Low' kennen we allemaal, maar 'Happy People' van Kenny Garrett? 'Flying Fish' van Cecil Payne? 'Rosegarden' van Steve Davis? Nou dan.

De groep die we in De Smederij hoorden was ook nog eens bepaald onorthodox van samenstelling: trompet/bugel, tenortrombone, bastrombone, plus drie man ritme. Geen wonder dat er tussen de nummers het nodige overleg plaatsvond. En zelfs tijdens de liedjes stond bastrombonist en arrangeur Pavel Shcherbakov als een sjamaan te dansen en te wijzen om het geheel in het gareel te houden.

Nochtans was het geluid van het koper om door een ringetje te halen. Wanneer Kurt Weiss de trompet voor de bugel inwisselde kwam het gezelschap echt in de buurt van een Surinaams bazuinkoor. Case in point: de ingetogen ballad 'Rosegarden'.

De keuze voor de gewone trombone (Arend Huisman) in combinatie met de basvariant (Shcherbakov) pakte goed uit. Huisman had een warm, lichtelijk geroosterd geluid, meer legato; Shcherbakov klonk rauwer, bijna aangebrand.

Dat het gelegenheidsverband niet uiteenviel, was voor een belangrijk deel te danken aan de dwingende structuren die bassist Hans Las het gezelschap oplegde. En pianist Diederik Idema wist met name de bluesnummers zó soulvol te maken dat je zou zweren dat er een Red Garland of een Ray Bryant achter het klavier zat.

Foto: Arnold Vos van Dijk

Labels: Arend Huisman, concert, Diederik Idema, Hans Las, Kurt Weiss, Pavel Shcherbakov

(Eddy Determeyer, 1.7.25) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Mete Erker - Tilburg
Noord | Tilburg B-Side
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.