Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Artikel
Benny Carter: zwevend in een zijden Armani


"Benny Carter leidde enige tijd een sextet met daarin onder anderen trompettist Dizzy Gillespie en verhuisde begin 1943 naar Los Angeles, waar hij andermaal een bigband begon. Opvallend was dat hij veel jonge, bop-georiënteerde muzikanten aantrok, onder wie Neil Hefti, Shorty Rogers en Miles Davis (trompet), J.J. Johnson (trombone), Dexter Gordon en Art Pepper (saxofoon) en Max Roach (drums). Eind jaren veertig ontbond Carter zijn grote orkest en ditmaal voorgoed. In 1943 had hij meegewerkt aan de memorabele muziekfilm 'Stormy Weather' en hij voelde dat zijn toekomst wellicht in de filmstudio's van Hollywood lag. En zo werd hij de eerste zwarte filmcomponist, die de soundtracks van een groot aantal speelfilms en diverse televisieseries vervaardigde."

Naar aanleiding van het verschijnen van de dubbel-cd 'Four Classic Albums Plus' op het Avid-label, met vier albums uit de periode 1957-1960, beschrijft Eddy Determeyer in een uitgebreid artikel waarom Benny Carter misschien wel de volmaakte jazzaltsaxofonist was.

Klik hier om zijn artikel te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 30.9.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Han Bennink Trio - 'Bennink & Co.' (ILK, 2012)

Opname: 21 april 2011

Merkwaardig: slagwerker Han Bennink was en is altijd zeer aanwezig op andermans platen, maar hier, als bandleider, stelt hij zich vooral dienstbaar op. Hij manifesteert zich wel en stuurt ook, maar overdondert nergens.

Zijn sidemen, rietblazer Joachim Badenhorst en pianist Simon Toldam, twee generaties jonger, laten zich de kaas niet van het brood eten. Het zijn zelfbewuste persoonlijkheden, vorm- en stijlvast, en het trio is duidelijk goed ingespeeld. De groep straalt ('Sim March') de sfeer en de charme van een jaren veertig-combo uit. Inderdaad, nou je het zegt, het Gene Krupa Trio – maar dan op een andere zender.

Soms hoor je verre echo's van het New Acoustic Swing Duo. Het is bepaald geen achtergrondmuziek, geconcentreerd luisteren loont. Alles wordt klein gehouden en als Bennink soleert, zoals in 'Dog', is die bijdrage kort. Zijn brushes zijn penselen, waarmee hij een genuanceerd en kleurig tafereel neerzet. Zoals we weten beperkt hij zich sinds jaar en dag bij voorkeur tot de snaartrommel. Dit is ook zo'n schijfje dat groeit.

Meer weten?
Deze cd werd live opgenomen tijdens een concert van JazzCase in Dommelhof, Neerpelt.
Klik
hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

Labels:

(Eddy Determeyer, 29.9.12) - [print] - [naar boven]





Scene report 
Jazzathome voert jazzliefhebbers door Mechelse binnenstad
 

Onder de noemer Jazzathome trokken op zondag 16 september 2012 ongeveer 600 liefhebbers langs (historische) woonkamers, binnentuinen en andere toffe plekjes door de Mechelse binnenstad om zelf hun eigen jazznamiddag samen te stellen.

De optredende groepen, waar dit jaar vrouwen een belangrijk aandeel in hadden (het thema was niet voor niets 'Jazz is a Woman's thing now'), brachten een gevarieerd aanbod van jazz in de ruimste zin van het woord. Van gekende jazzstandards over swing, melodieuze jazzballads, bossa's en samba's, tot hedendaagse funky jazzritmes.

Het start- en eindpunt was de plaatselijke stadsschouwburg. Een stadsplan gidste de bezoekers naar de locaties, waar de bewoners niet alleen hun deur openzetten, maar ook een drankje aanboden, zodat optimaal van de optredens kon worden genoten. Alle locaties lagen op wandelafstand in de binnenstad.

Elke deelnemende band speelde drie sessies. Tussen de sessies was er voldoende tijd om van locatie te veranderen. De middag eindigde om 18.00 uur in de Stadsschouwburg met eten en drank, en naar goede traditie werd Jazzathome afgesloten met klinkende namen uit de Belgische jazzscene: saxofonist Rhonny Ventat en pianist Johan Dupont, de Mechelse saxofonist en Oscarwinnaar (met het Brussels Jazz Orchestra) Frank Vaganée, trompettist Bert Joris, bassist Jos Machtel en drummer Dré Pallemaerts.

Klik hier voor een fotoverslag van de avondconcerten door Cees van de Ven.

Meer weten?
Klik hier voor een recensie (even naar beneden scrollen) en foto's van Jazzathome 2012 door Jassepoes.

Labels:

(Maarten van de Ven, 28.9.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Jozef Dumoulin Trio – 'Rainbow Body' (Bee Jazz, 2011)

Opname: juli 2011

'Rainbow Body', van dit trio van toetsenist Jozef Dumoulin, basgitarist Trevor Dunn en drummer Eric Thielemans, bestaat grotendeels uit composities van de leider, op een drietal spontaan geïmproviseerde stukken na.

Dumoulin is Vlaming, maar woont al enige jaren in Parijs. Op dit album toont hij zich een bijzonder vormbewuste musicus, die de wat schrale klankkleur van de elektrische piano mooi naar zijn hand zet. De meeste stukken zijn opgebouwd rond de Fender Rhodes, maar er worden ook eenvoudige synthesizerklanken ingezet. Het meest indrukwekkende is de enorme variatie aan vormen die in de stukken aan bod komen, van de barokloopjes in 'Fuga X', de heavy metalgeluiden in 'Shinji', de omgekeerde deconstructie in 'Somayeh' tot abstracte jazzfraseringen in 'Venkataraman'. Sommige stukken zijn melodieus, terwijl andere juist heel abstract klinken. Het ene moment denk je naar een soort vroege fusion te luisteren in de trant van Soft Machine, dan weer zijn er elektronische bliepjes, die heel hedendaags aandoen.

Ik heb zelden zoveel verschillende vormen op één album gehoord. Het groepsgeluid is mooi compact en overzichtelijk gehouden, nergens wordt de muziek bombastisch of druk. Dumoulin kan daarbij steunen op empathisch en no-nonsense spel van Dunn en Thielemans. Dunn heeft een mooi zoemend en waar nodig funky geluid, terwijl Thielemans onder alle omstandigheden zijn accenten mooi doseert. Het gebeurt trouwens zelden dat de basgitaar of de drums het voortouw nemen. Een uitgave die fascineert door de rijkdom aan ideeën die aan bod komen.

Op maandag 19 november treedt het Jozef Dumoulin Trio op bij Jazzpower in café Wilhelmina, Eindhoven.

Meer horen?
Klik
hier om het Jozef Dumoulin Trio kort live aan het werk te zien in Costa, Chicago Jazz Connection op 6 januari 2012.

Labels:

(Ken Vos, 27.9.12) - [print] - [naar boven]





Festival
Jazz Middelheim 2012 Part 3


"Het verhaal begint. De trombone blaast een stevige bas. Het is tijd om stof te doen opwaaien, hier in België en in de open vlaktes in de voormalige kolonie. De andere instrumenten vallen in met stevige ritmes, stemmen klinken nu en dan scherp en monden uit in een kakofonie. Dan laat zangeres Tutu Puoane horen hoe de ziel van Afrika klinkt. Rustige klanken, berusting en klaagzang inéén. Het verhaal loopt zoals het loopt, maar daardoor is het niet minder pijnlijk. De kakofonie van klanken neemt toe en zwelt aan tot pompeuze hoogtes, gevolgd door het diepe, zware geluid van de strijkers. Het is alsof er in de nacht een klein vleugje hoop opstaat.

Heleen van Tilburg bezocht de derde dag van Jazz Middelheim. Zij doet verslag van de concerten van MixTuur, Zara McFarlane en Paolo Conte.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotoverslag van deze derde dag van Jazz Middelheim, zaterdag 18 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Nabeluisteren?
Alle concerten van Jazz Middelheim werden door de Vlaamse radiozender Klara uitgezonden.
Klik hier om de bovengenoemde concerten te beluisteren.

Labels:

(Maarten van de Ven, 24.9.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Electric Barbarian - 'Barb Wire' (W.E.R.F., 2012)

Opname: december 2011

Eerlijk gezegd moest ik even slikken, toen ik deze muziek voor het eerst live hoorde. Die mooie gedichten van Langston Hughes, de vader van de Harlem Renaissance, verhakseld door een dj! Maar hoe vaker ik Electric Barbarian hoorde, hoe groter het project groeide. Datzelfde kan van deze cd gezegd worden: die groeit en glanst ook met het draaien.

Hughes (1902-1967) was tevens de vader van het jazz-and-poetry fenomeen. Iemand die nooit stil is blijven staan. Hij zal het beslist tof hebben gevonden hoe dj Grazzhoppa zijn gedichten verknipte en onderdeel maakte van het ritme. Leider Floris Vermeulen heeft simpele doch krachtige composities vervaardigd, die meanderen tussen verstilling en vervoering. Zijn basgitaar structureert het materiaal; samen met drummer Harry Arling legt hij de kiel van deze barbarenboot.

Opmerkelijk genoeg vond hij het niet nodig een bebopmelodie te schrijven voor 'Flatted Fifths', Hughes' ode aan de boppers. Bart Maris suggereert op gestopte trompet een of twee maten een bopsfeertje, da's alles. Voor het overige kan alleen maar geconstateerd worden dat Vermeulen een bewonderenswaardige eenheid tussen tekst en muziek heeft gerealiseerd.

Meer zien en horen?
Klik op de afbeelding linksboven om een indruk te krijgen van het album 'Barb Wire'.

Labels:

(Eddy Determeyer, 22.9.12) - [print] - [naar boven]





Festival
Jazz à La Villette 2012


"Het Parijse festival Jazz à La Villette trekt zich van oudsher weinig aan van de genregrenzen. Jazz wordt niet als een vaste verzameling gemeenschappelijke vormkenmerken opgevat, maar juist verbonden aan universele grootheden zoals zeggingskracht, experimenteerlust en compositorisch potentieel. Dat het festival een hele avond wijdt aan twee illustere namen uit de rockhistorie past dan ook helemaal in deze lijn: onder jazz mag je van alles verstaan en het combineert zo lekker."

Laurent Sprooten bezocht op donderdag 30 augustus Jazz à La Villette. "De double bill met Robert Wyatt (niet in eigen persoon, maar als voix phantôme ingebed in de arrangementen van het Orchestre National de Jazz) en Magma, de absolute diehard onder de Franse muziekcollectieven, was een reisje naar de Franse hoofdstad waard."

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 20.9.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Talking Cows – 'Almost Human' (Morvin Records, 2012)

Opname: 5 februari, 3 & 4 juli 2011

De covers van de Talking Cows-albums geven al aan dat humor een belangrijke rol speelt in het repertoire van de band. Hier wordt dus gesuggereerd dat koeien veel met mensen gemeen hebben, wellicht niet vreemd voor een band die zo heet. Een van de stukken heet trouwens 'A Serious Lack Of Humour', zeker niet het meest humorloze van het album. Nederlandse improvisatoren hebben wat dat betreft een naam hoog te houden. Het kwartet van tenorsaxofonist Frans Vermeerssen, pianist Robert Vermeulen, bassist Dion Nijland en drummer Yonga Sun speelt een evenwichtige combinatie van akoestische postbop en een vleugje impro, waarin de swing nooit vergeten wordt.

De stukken van Vermeulen en Vermeerssen hebben melodieuze thema's, waarbij rekening gehouden is met de structurele mogelijkheden die voor de improvisaties worden geboden. De klank van de band is lekker stevig, vooral door de aangenaam brede toon van Vermeerssens tenorsax en de ronde klank van Nijlands contrabas. Vermeulen is vooral interessant om zijn harmonisch doorwrochte solospel en veelkleurig begeleidingswerk, terwijl Sun zich even vaak wel als niet een typische jazzdrummer toont.

Het kan verbeelding zijn, maar het lijkt erop dat Talking Cows als eenheid een stuk gegroeid is. Nergens voelt het samenspel ongemakkelijk aan, terwijl de muziek toch in meerdere opzichten onvoorspelbaar blijft. 'Almost Human' kent geen zwakke momenten en getuigt ook nog eens van een zeer hoog ambachtelijk niveau. Muziek die een breed publiek verdient.

Meer horen?
Op de
website van Talking Cows kun je uitgebreide audiofragmenten horen van alle tracks van 'Almost Human'.

Meer zien?
Klik hier voor een hilarische promotionele video voor dit album.


Meer lezen?
Het gaat goed met de waardering van Nederlandse jazz in het buitenland. Zo kreeg bovenstaande cd van Talking Cows liefst viereneenhalve ster in het toonaangevende Amerikaanse jazzblad DownBeat. Not bad at all! Klik hier om de desbetreffende recensie te lezen.

Labels:

(Ken Vos, 18.9.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Bonte improvisaties kleuren openingsconcert Paradox 2.0

Oleg Fateev/Simone Sou, OGU Trio, Paul van Kemenade Quintet, vrijdag 7 september 2012, Paradox, Tilburg

Speelse klanken en traditionele melodieën vormen immer de basis voor het duo Oleg Fateev/Simone Sou. Hij uit Moldavië, zij uit Brazilië. Hij met zijn onafscheidelijke bayan, zij met haar drumkit en een keur aan percussieattributen. Wat hen overduidelijk bindt is passie, passie voor elkaar en voor muziek. Ook vanavond weer was er een haast onlosmakelijk oogcontact, waarin werd geprikkeld en uitgedaagd, om uiteindelijk te komen tot De Ontmoeting: een wereldse samensmelting. De sprankelende kleurrijkheid in hun muziek is nooit saai en steeds vernieuwend, en dus is het weerzien van dit bijzondere tweetal telkens weer een waar genoegen.

Het mooie van deze avond zat hem in de verschillende interpretaties van het thema improvisatie. Het maakte het totaalplaatje afwisselend en daardoor zeer interessant voor het enthousiaste publiek, dat in grote getale was toegestroomd. De sfeer in het uitverkochte Paradox was zoals altijd opperbest, maar kreeg nog eens een extra impuls door een ruimer zicht op het podium en een afgeschermd horecagedeelte, als gevolg van de recente verbouwing.

Het OGU Trio dat volgde, nam een eigen route en, zoals pianist Jeroen van Vliet al aankondigde, maakte onvoorbereid een drie kwartier durende reis door een land van klanken en persoonlijke ontboezemingen. De jonge gitarist Bram Stadhouders bleef onverstoord gebogen over zijn gitaar elektronisch omfloerste klanklijnen aanreiken, waar Van Vliet en slagwerker Etienne Nillesen bedreven op inhaakten. Ondanks de soms eenzijdige benadering van Nillesen ontstond door individuele authenticiteit een sferisch soundscape, dat een einde vond in een krachtige apotheose van zwaar tromgeroffel en heftige pianoakkoorden.

Het Paul van Kemenade Quintet vervolgde als laatste deze inspirerende avond. Veel bezoekers waren gekomen, omdat volgens eerdere berichtgeving dit het laatste concert van het al bijna 30 jaar bestaande kwintet zou zijn. De doorgaans weinig spraakzame Van Kemenade gaf echter meerdere malen op eigen humoristische wijze te kennen dat hij nog lang niet van plan is te stoppen met zijn succesvolle band, en zette een daverend optreden neer. De schijnbaar onuitputtelijke saxofonist introduceerde kort maar krachtig zijn voorzichtige schreden op het elektronische pad en speelde prachtige duetten met trombonist Louk Boudesteijn. Het is duidelijk: het onvervalste Van Kemenade-geluid zet de harten van zijn fans nog steeds in vuur en vlam.

Kortom, een goed samengestelde avond met prachtige muzikanten in een uitverkochte zaal: Paradox zet zich weer eens op de kaart als beste jazzpodium van Zuid-Nederland.

Monique van der Lint maakte foto's van bovenstaande concerten. Bekijk haar foto's van het Oleg Fateev & Simone Sou, het OGU Trio en het Paul van Kemenade Quintet. En klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels:

(Donata van de Ven, 18.9.12) - [print] - [naar boven]





Column Herbert Noord
In memoriam: John C. Marshall


"Het contact met John in 1987 kwam op tamelijk curieuze wijze tot stand. Roberto Haliffi belde mij op met de vraag of ik met een Engelse gitarist wilde samenspelen. Hij noemde een naam die mij totaal onbekend voorkwam. Daar had ik geen probleem mee, maar ik vroeg Roberto wel naar het waarom. Het kwam erop neer dat deze Engelse gitarist ernstig ziek was geweest, min of meer uit de dood opgestaan eigenlijk, en dat hij zich op een contemplatief moment had afgevraagd wat hij nou dolgraag nog zou willen doen. Het voor de hand liggende antwoord was natuurlijk: met een Hammondorganist optreden."

Herbert Noord staat stil bij de dood van John C. Marshall, die zondag 2 september op 71-jarige leeftijd overleed. Hij speelde samen met onder meer Chet Baker, Slide Hampton en Hans Dulfer, maar ook met de formatie Advanced Warning, waar Herbert ook deel van uitmaakt.

Klik hier om zijn column te lezen.

Meer weten?
Klik hier om een interview met John Marshall te lezen.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 17.9.12) - [print] - [naar boven]





Festival
Jazz Middelheim 2012 Part 2


"Een vrouw uit het publiek zingt een kort deuntje. Toots speelt het op zijn 'broodje' moeiteloos na. Het is muisstil in de kasteeltuin. In elk nummer hoor je de weerklank van ontelbare jaren muzikale hoogtepunten, van het samenspelen met jazziconen als Benny Goodman, Charlie Parker, Ella Fitzgerald, Bill Evans. Het maakt dan niet meer uit dat de klank wat dunnetjes is geworden. Het publiek raakt in de ban van de tropische, dromerige nachtflarden, zoals in een verstilde uitvoering van 'Summertime'. Zelfs het gras in de kasteeltuin houdt de adem in."

Heleen van Tilburg bezocht de tweede dag van Jazz Middelheim. Zij doet verslag van de concerten van Eric Vloeimans & Holland Baroque Society, Stefano Bollani & Hamilton de Holanda en het Toots Thielemans Quartet.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotoverslag van deze tweede dag van Jazz Middelheim, vrijdag 17 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Nabeluisteren?
Alle concerten van Jazz Middelheim werden door de Vlaamse radiozender Klara uitgezonden.
Klik hier om de bovengenoemde concerten te beluisteren.

Labels:

(Maarten van de Ven, 17.9.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Trolleybus - 'Non Dondolarsi' (eigen beheer, 2012)

Opname: 2011

Koddig is het wel, die zelfgemaakte hoes van 'Non Dondolarsi': ambachtelijk knip-, plak- en plooiwerk dat voor elk exemplaar van het album opnieuw manueel gerealiseerd werd. Gelukkig is dat niet echt nodig om van deze release van het trio Trolleybus een besprekenswaardig album te maken. De muziek op zich is al voldoende, want hoewel die ontwapenend speels blijft, overstijgt die moeiteloos het geinige.

Goeie vrienden kunnen het best wel zijn, pianiste Nora Mulder, rietblazer Yedo Gibson (EKE, The Royal Improvisers Orchestra) en de net als Gobson uit São Paulo afkomstige bassist Renato Ferreira. De drie drijven elkaar immers niet tot het uiterste, maar spelen echt samen. De muziek klinkt heel spontaan en getuigt van een duidelijke cohesie, hoewel de muzikanten soms elk een eigen verhaal vertellen. Dit is met name het geval bij het begin van de titelnummer, maar door het consequent volhouden van elk lid individueel, krijgt het trio ook hier een eigen samenhang.

Op andere momenten is dan weer duidelijk hoorbaar dat er goed geluisterd wordt, waardoor de muzikanten met elkaar meeschuiven zonder extremen op te zoeken. Evengoed durven ze echter ook in een bepaalde intensiteit halt houden, een kwestie van het geluid goed tot de luisteraar te laten doordringen. Extra leuk wordt het echter wanneer er bewust niet ingepikt wordt, zoals te horen is naar het einde van 'Kip Nugget', waar Gibson even zwaarder doorscheurt op bariton, maar Mulder en Ferreira hem straal lijken te negeren.

Dit spelletje resulteert op 'Non Dondolarsi' in vier tracks en dertig minuten amusante en muzikaal hoogstaande improv. Gibson laat zich horen als de meest flexibele van de drie: hyperbeweeglijk op sopraansax, prutteleffecten op tenor, tweestemmig overblazen of tikkende klokgeluiden. In 'Kip Nugget' zorgt hij voor cartooneske stemeffecten en met het spelen in de klankkast van de piano, waardoor de vrije snaren spontaan beginnen resoneren, brengt hij zelfs een wat etherisch element in de muziek binnen.

Mulders zit hier en daar in de piano te plukken, maar valt vooral op wanneer ze een traditioneler geluid hanteert: de Monk-achtige grilligheid van de melodielijn in 'Non Dondolarsi' of de akkoordprikken die later in beweging komen en dissonantere vormen aannemen in 'Kip Nugget', terwijl haar gebruik van kleine objecten dan weer het speelse van de groep versterkt.

Ferreira heeft begrijpelijkerwijs niet zo'n breed klankenpallet ter beschikking, maar slaagt er desondanks goed in zijn plaats te vinden en te veroveren, niet in het minst doordat zijn collega's niet alles in het werk stellen om loodzwaar op het geluid te wegen. Ook hierdoor kan de muziek van Trolleybus zich heel spontaan ontwikkelen, waarbij duidelijke momenten van coördinatie het vrije verloop doorprikken. Enkele gezamenlijke stopplaatsen, een handvol seconden 'echte' jazz of een net niet gelijk lopende, hamerende ritmiek: het mag en kan allemaal. En net die ongedwongenheid maakt van 'Non Dondolarsi' zo'n pretentieloos geslaagd cd'tje.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Meer horen?
Beluister
hier van dit album de volgende tracks: 'Kip Nugget', 'Non Dondolarsi' en 'Chewbaka'.

Labels:

(Koen Van Meel, 17.9.12) - [print] - [naar boven]





Festival
Ontspannen sfeer en slimme programmering geven de doorslag

Moers Jazz Festival 2012 Part 2, vrijdag 25 t/m maandag 28 mei 2012, diverse locaties, Moers

"Deze uitgave van het Moers Festival was weliswaar kleiner dan de laatste die ik bezocht in 2010, maar de kwaliteitsdichtheid heeft er niet noemenswaardig onder geleden. Misschien is dat wel een beetje het geval voor het bijprogramma, de Morning Sessions, maar dat kan ook toeval zijn. Natuurlijk luister ik liever nog een halve dag langer naar de internationale top van improviserende musici, maar de ontspannen sfeer en de slimme programmering geven nog steeds de doorslag."

Onze correspondent ter plaatse, Ken Vos, doet verslag van dit vierdaagse festival in woord en beeld. Op zaterdag 26 mei en zondag 27 mei zag hij optredens van Andrew N D'Angelo DNA Orchestra, I Don't Hear Nothin' But The Blues Trio, James Blood Ulmer with Joe Bowie's Defunkt N'EU Soul Band, Myanmar Meets Europe, Dus-Ti, Phall Fatale, Erik Friedlander, Carla Bley's La Leçon Francaise, Rocket Science en Lakecia Benjamin Soul Squad.

Klik hier om zijn verslag in woord en beeld te lezen.

Meer horen?
Klik hier om het eerste deel van het festivalverslag van Moers 2012 te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 11.9.12) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Sean Bergin


Zaterdag 1 september is in Amsterdam de in Zuid-Afrika geboren saxofonist en –fluitist Sean Bergin overleden. Bergin, die halverwege de jaren zeventig naar Nederland kwam, was een bekende muzikant in het landelijke en internationale improvisatiecircuit. In 2000 ontving hij de VPRO/Boy Edgar Prijs, de belangrijkste jazzprijs van Nederland.

Zo reusachtig Bergins gestalte was, zo lichtvoetig was zijn muziek, die vrijwel altijd een swingend Afrikaanse touch had. "Zij kunnen mij uit Afrika gooien, maar ze kunnen Afrika niet uit mij gooien," zei hij in het jaar dat hij de Boy Edgar Prijs kreeg in een interview met Haarlems Dagblad.

Bergin speelde de afgelopen vijfendertig jaar met vrijwel iedereen in de Nederlandse jazzscene. In de jaren zeventig en tachtig onder meer met de latinrockgroep Sail Joya en JC Tans & Rockets. Daarna regelmatig met het ICP Orchestra en alle individuele ICP-musici. Maar ook met de in Londen wonende Zuid-Afrikaanse slagwerker Louis Moholo.

Zijn eigen groep sinds de jaren negentig heette MOB - My Own Band – waarmee hij een half dozijn albums maakte. Met MOB, waarin talloze jazzcoryfeeën elkaar afwisselden, speelde Bergin zijn eigen composities. Die waren vaak swingend, soms weemoedig, op andere momenten grappig en vrijwel altijd lichtvoetig. Op zijn meest recente MOB-cd, 'Chicken Feet' uit 2009, is Bergins dochter Una als zangeres te horen.

Het ICP Orchestra, dat op 1 september het concertseizoen in het Bimhuis opende, droeg hun optreden op aan de Zuid-Afrikaan. Het stuk dat ze van hem speelden, was het meest swingende moment van de avond.

De afscheidsceremonie voor Sean Bergin (1948–2012) is vanmiddag om 15.30 uur in crematorium De Nieuwe Ooster aan de Nieuwe Kruislaan 126 in Amsterdam.

Meer horen?
Hoor hier Sean Bergin nog een keer aan het werk tijdens een concert van de formatie All Hands bij Jazzpower in Wilhelmina, Eindhoven op 26 mei 2003. Met verder Jan-Willem van der Ham op altsax, Arjen Gorter op bas en Michael Vatcher op drums.

Labels:

(Peter Bruyn, 10.9.12) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Feestelijke opening Paradox 2.0


Paradox is verbouwd en opent haar deuren. Komend weekend wordt de nieuwe look van het belangrijkste jazzpodium van Zuid-Nederland feestelijk onthuld met een divers programma.

Voor de openingsavond op vrijdag 7 september is een programma samengesteld van grote en kleine Tilburgse ensembles met Oleg Fateev/Simone Sou, het OGU Trio (met Jeroen van Vliet, Brams Stadhouders en Etienne Nilissen) en een optreden van het Paul van Kemenade Quintet. De tweede dag begint overdag met een gratis toegankelijk concert van Tilburgs rootstrots: Bradleys Circus. Frontvrouw Mattanja Bradley was de afgelopen weken veelvuldig te zien op televisie in Giel Beelens programma, waarin hij op zoek was naar de Beste Singer-Songwriter van Nederland. Zaterdagavond is er een programma voor fijnproevers van drie virtuoze musici in diverse samenstellingen. Pianist Harmen Fraanje waagt zich na jaren aan een solo-optreden en ook het duo van trompettist Eric Vloeimans en accordeonist Tuur Florizoone is natuurlijk een combinatie om de vingers bij af te likken. Fraanje voegt zich hierbij voor een ongetwijfeld boeiende apotheose. Draai om je oren doet verslag van een en ander.

Het Tilburgse podium organiseert per seizoen ruim 200 concerten, workshops, sessies en andere evenementen. De club heeft onlangs een ingrijpende verbouwing achter de rug, waarbij de capaciteit van de zaal vergroot is en de zichtlijnen op het podium verbeterd zijn. Tevens is er geïnvesteerd in een nieuwe geluidsinstallatie. Paradox hoopt door dit alles de concertbeleving te hebben verbeterd, zonder het specifieke karakter van de zaal te verliezen of te veranderen.

Tevens is Paradox uitgebreid met een gezellig café, waar ook kleinschalige concerten kunnen plaatsvinden. Daarnaast is er een nieuwe interactieve website en concertagenda en is de jazzsessie (onder leiding van Paul van Kemenade) weer nieuw leven ingeblazen. Met nog meer concerten en nieuwe initiatieven begint Paradox aan een nieuwe fase in haar ruim 30-jarige bestaan als podium.

Labels:

(Maarten van de Ven, 5.9.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Dikeman/Kugel/Van der Weide - 'Across The Sky' (Not two, 2012)

Opname: april 2011

'A screaming comes across the sky. It has happened before, but there is nothing to compare it to now' zijn de eerste twee zinnen van 'Gravity’s Rainbow', Thomas Pynchons meesterwerk over een soldaat wiens erecties raketinslagen kunnen voorspellen. Dit vuistdikke werk, dat vaak vergeleken wordt met 'Ulysses', 'Gargantua en Pantagruel' of 'Moby Dick', is een wervelwind van bizarre karakters, slapstick en symfonisch vertellen. De titel van het boek refereert aan de curve die een supersonische V2-raket achterlaat in de lucht. Deze is eerder waarneembaar is dan het geluid van de raket, zodat de 'regenboog' het enige teken van een bomaanslag is.

Vaak wordt Pynchon, die geen interviews geeft en waarvan niemand weet hoe hij eruit ziet, afgespiegeld als een over-intellectuele paranoicus, als een Woody Allen van de pen. Eén van de weinige dingen die we van hem weten, is dat Pynchon een liefde voor muziek koestert. Zijn boeken zijn gelardeerd met melige liedjes, op drift geraakte hippiebands en excentrieke dichters met kazoos. In zijn eerste roman, 'V', verschijnt zelfs een McClintic Sphere ten tonele, gebaseerd op Thelonious 'Sphere' Monk en Ornette Coleman, wiens methoden, uiterlijk en plastic saxofoon hij deelt. Frappant genoeg waren het vooral rockmuzikanten en stoners die Pynchons boeken als inspiratiebron gebruikten. Het is dan ook goed om te zien dat er, met dit album van Dikeman/Kugel/Van der Weide, een antwoord komt van de jazzwereld. Dat dit antwoord evenzeer tot de 'moeilijke' cultuur behoort als Pynchons boeken, is niet alleen passend, maar eigenlijk een vereiste om geloofwaardig te blijven

Gelukkig slaan de muzikanten niet door in een overdreven intellectualisme. Behalve titels, ontleend aan de bovengenoemde twee zinnen, is met name het gevoel van de curve, in de muziek vertaald als een spanningsboog, datgene wat boek en plaat bindt. 'A Screaming Comes', de 25-minuten durende opener, bouwt langzaam maar dreigend op, met de precisie en nuance van Europese impro. 'Across The Sky', het tweede nummer, is een kronkelende blaaspartij met een ruime dynamiek. Dikemans stijl doet denken aan zijn landgenoten Dave Rempis en Ken Vandermark, maar is voldoende herkenbaar als die van hemzelf. Het pure machtsvertoon dat hij in zijn band Cactus Truck hanteert, laat hij hier goeddeels achterwege. Wat hij inlevert aan multi-, boven- en microtonen maakt Dikeman echter goed met ritmische precisie en een gevoel van stuwing.

Dit is uiteraard ook te danken aan drummer Klaus Kugel en bassist Raoul van der Weide. Van der Weide, die ook allerhande geluidsobjecten en een kraakdoos bespeelt, creëert op 'It Has Happened Before' een klankveld dat ideaal is om de saxofoon van Dikeman langzaam uit te laten opdoemen. Tegen de tijd dat deze op stoom is, buitelen sax en drums over elkaar heen, waarbij met name de press-rolls van Kugel de boel enorm aanjagen. Wanneer de plaat abrupt ophoudt, is de stilte bijna voelbaar, alsof er een bom is ingeslagen.

Meer horen?
Op de
website van Dikeman/Kugel/Van der Weide kun je een deel van dit album beluisteren. Voor wie meer wil weten over Thomas Pynchon, is er deze handige website.

Labels:

(Sybren Renema, 5.9.12) - [print] - [naar boven]





Festival
ZomerJazzFietsTour 2012


"Bij het duo Jorrit Dijkstra-Pandelis Karayorgis was de rolverdeling geijkter. Pianist Karayorgis speelt hoekig, ergens op de route van Lennie Tristano naar Cecil Taylor, terwijl de alt van Dijkstra 'recht' klinkt. Dat leverde in bijvoorbeeld Steve Lacy's 'Art' de verstilde schoonheid van een staande golf op – waar de specifieke akoestiek van het kerkje van Garnwerd overigens haar steentje aan bijdroeg."

Op vrijdag 24 en zaterdag 25 augustus bezocht Eddy Determeyer in het Groningse Hogeland de 26ste editie van de ZomerJazzFietsTour. Hij zag er optredens van Håkon Kornstad / Ingebrigt Håker Flaten, Jorrit Dijkstra / Pandelis Karayorgis, Joris Roelofs / Reinier Baas, Dutch Impro Academy, Kapok, Das Kapital en Maison Du Malheur.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Fotografen Maarten Jan Rieder en Willem Schwertmann fietsten mee en maakten een beeldverslag van de ZomerJazzFietsTour, die je hier (Rieder) en hier (Schwertmann) kunt bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 3.9.12) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.