Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Vooruitblik
Allemachtig... Theo 80! - Feestconcert in het Bimhuis


Op zondag 19 september viert Theo Loevendie zijn tachtigste verjaardag in het Bimhuis met een keur van artiesten uit zijn muzikale heden en verleden. De componist, klarinettist en pionier van de improvisatiemuziek in Nederland toont in zijn oeuvre sterke invloeden uit de jazz en de niet-westerse muziek, maar ook uit literatuur en theater. Deze diversiteit zien we terug op het podium, waar onder anderen schrijver Kees van Kooten, jazzdrummer Martin van Duynhoven en erhu-speelster Fang Wei-Ling aan zullen treden. Het feestelijke programma zal worden gepresenteerd door Bas Lubberhuizen.

Theo Loevendie werd geboren op 17 september 1930 te Amsterdam. Hij studeerde compositie en klarinet aan het Amsterdams Conservatorium. Tot 1968 was Loevendie vrijwel uitsluitend actief op het terrein van de jazz. Hij trad met zijn eigen groepen op tijdens de belangrijkste Europese jazzfestivals. In 1979 werd Loevendie voor al zijn jazzactiviteiten de Wessel-Ilckenprijs (de voorloper van de VPRO/Boy Edgar Prijs) toegekend; één van zijn jazzplaten was al in 1969 met een Edison bekroond.

Van 1970 tot 1988 was Loevendie hoofdleraar compositie aan het Rotterdams Conservatorium. Van 1988 tot 1997 doceerde hij compositie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en sinds 1995 aan het Sweelinck Conservatorium te Amsterdam. Hij was centrale componist in vele festivals en gaf masterclasses over de gehele wereld.

In 1968 begon Loevendie met het schrijven van concertmuziek. Sindsdien worden zijn werken over de gehele wereld uitgevoerd, zowel in festivals van hedendaagse muziek als in reguliere concerten. Zo schreef hij een aantal opera's, zoals 'Naima', waarvan de première plaatsvond op het Holland Festival in 1985. Tot zijn orkestwerken behoren een pianoconcert (1995), een vioolconcert (1998) en een klarinetconcert (2001). Begin 2003 richtte Loevendie het ensemble Ziggurat op, een combinatie van westerse en niet-westerse instrumenten.

In 1988 was Theo Loevendie de eerste componist die de prestigieuze 3M-prijs ontving, als bekroning van zijn oeuvre en voor zijn vele verdiensten.

(Maarten van de Ven, 31.8.10) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag
Jazz Middelheim 2010 Part 3

vrijdag 13 augustus 2010, Park Den Brandt, Antwerpen

Het concert van saxofonist Jeroen Van Herzeele en zijn internationale kwartet, bestaande uit Fabian Fiorini (piano), Jean-Jacques Avenel (bas), Giovanni Barcella (drums), begon fluisterzacht. Weemoedige en lange melodielijnen deden denken aan Noorse jazz. De melancholieke sfeer werd echter abrupt onderbroken door de inzet van donderende drums. Wat volgde was een soort herdruk van de free jazz uit de jaren zestig. Natuurlijk, kenmerkend voor deze tijd, gespeeld met een hoog tempo. Ondanks de moedige en buitengewone saxofoonnummers en heftig drumwerk ontstond toch een zekere eentonigheid, die dit concert op den duur wat saai maakte. Het leek alsof hun free jazz te veel door herhaling en regels werd beheerst.

Naar het kwartet van pianist Ahmad Jamal – met James Cammack (bas), Kenny Washington (drums) en Manolo Badrena (percussie) – werd met spanning uitgekeken. Vanaf het eerste moment was duidelijk dat dit concert een hoogtepunt van deze festivalavond zou worden. Een golf van vitaliteit en enthousiasme overstroomde het publiek. De groep bracht een krachtig geluid, vermengd met fijne melodische momenten. Open en vrolijk was de communicatie tussen de overige muzikanten en Jamal, die zichzelf overtrof. De levendige dynamiek van deze muziek maakte het concert fris en afwisselend. Het publiek toonde zich enthousiast en wilde de band niet laten gaan. Het was vuurwerk!

Een stemmingsvol einde van deze avond vormde saxofonist en componist Wayne Shorter met zijn akoestische kwartet. Na het temperamentvolle optreden van Jamal was het nu meer een sfeer van mindfullness. Met Danilo Perez (piano), Brian Blade (drums) en John Patitucci (bas) gaf Shorter een concert van ongekende schoonheid. Subtiel, bijna onspectaculair groeiden hun improvisaties uit het niets. Ingetogen, korte melodielijnen in afwisseling met mooie, poëtische composities. Dit kwartet creëerde een fascinerende muziek met een verrassend mysterieus geluid en spannende momenten. Een feestelijk slotconcert, dat alleen al door de pure individuele expressieve kracht van elke muzikant voor kippenvel zorgde.

Klik hier voor een fotoverslag van deze festivaldag door Cees van de Ven.

Meer horen?
De Belgische cultuurzender Klara zond alle concerten van Jazz Middelheim rechtstreeks uit vanaf het festivalterrein. Klik hier om de concerten te herbeluisteren.

(Sabine Fleig, 29.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
Terje Rypdal - 'Crime Scene' (ECM Records, 2010)

Opname: mei 2009

Gitarist Terje Rypdals 'Crime Scene' is een collage van een heleboel dingen. Er is ruimte voor fusion, new age, avantgardistisch gepiep en de nodige samples uit typische mannenfilms ('Scarface', 'The Godfather', 'The Big Lebowski', 'The Good, The Bad And The Ugly' en ga zo maar door). Heel subtiel is deze plaat niet. Net als de genoemde films is het vooral spierballenwerk dat de boel bij elkaar houdt. Toch is de plaat interessant en vermakelijk, hoewel wat makkelijk te verteren. Rypdal soleert met verve, net als trompettist Palle Mikkelborg.

Behalve dat Rypdals elektrische gitaar werelden oproept die even ver uit elkaar liggen als Jimi Hendrix en new age, is er ook in de begeleiding het nodige te beleven. Zoals zo vaak het geval is bij ECM, is het album met bigband/orkest opgenomen. Hierdoor is er altijd een klanktapijt, waarover Rypdal kan soleren. De Bergen Big Band onder leiding van Olav Dale speelt voornamelijke warme arrangementen, hoewel er af en toe meer avantgardistische geluiden te horen zijn. De kraakheldere productie bewijst hier zijn diensten.

Een speciale rol is weggelegd voor Mikkelborg, die ooit 'Aura' schreef voor Miles Davis. De invloed van Davis is in Mikkelborgs spel goed te horen in het gebruik van de harmon mute, maar ook in de manier waarop de trompettist door de band begeleidt wordt. De invloed van Gil Evans, Davis' arrangeur van keuze, is niet ver weg.

Toch is er een klein manco aan deze plaat. Door het enorme enthousiasme waarmee er van alles en nog wat naast elkaar wordt gezet, lijkt het alsof de muzikanten niet altijd even kritisch genoeg geweest zijn. Dat kan ook liggen aan het concept van dit album; er wordt wel erg openlijk gekoketteerd met de muziek van films en televisieseries. 'Crime Scene' is echter een fijne luisterervaring, hoewel niet altijd even diepgravend. Bovendien is het fijn weer eens een plaat van het ECM-label te horen waarop er hard tegenaan gegaan wordt. Dit houdt de dynamiek in het toch wat in zijn eigen succes vastzittende platenlabel.

Meer horen?
Klik
hier om naar een vijftal geluidsfragmenten van deze cd te luisteren. Klik daartoe op 'Music' bovenin het menu.

(Sybren Renema, 26.8.10) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag
Jazz Middelheim 2010 Part 2


"De toevoeging van wizzard James Carter aan het World Saxophone Quartet is een geniale zet gebleken; zijn absolute instrumentcontrole en kwajongensachtige flair maken hem tot een publiekstrekker pur sang. Terwijl Carter op sopraansax halsbrekende toeren uithaalde qua toonvorming en klankkleur, soleerden grondleggers David Murray (tenorsax, basklarinet), Oliver Lake (altsax) en Bluiett (in de toegift ook sterk op klarinet) meer basic, maar al even overtuigend."

Ondergetekende bezocht de derde dag van het festival Jazz Middelheim. Hij doet verslag van de concerten van de Le Pragmatisme Du Barman featuring Peter Evans, Aka Moon + Baba Sissoko & Black Machine, World Saxophone Quartet + M'BOOM en het Toots Thielemans Quartet.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotoverslag van deze derde dag van Jazz Middelheim, zaterdag 14 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Meer horen?
De Belgische cultuurzender Klara zond alle concerten van Jazz Middelheim rechtstreeks uit vanaf het festivalterrein. Klik hier om de concerten te herbeluisteren.

(Maarten van de Ven, 23.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
Jason Moran - 'Ten' (Blue Note Records, 2010)


Wetende dat Jason Moran met zijn trio al bij zijn passage in De Bijloke met dit repertoire bezig was terwijl de muziek nu pas op cd verschijnt, is op zich misschien al een veeg teken. Men schrijve oktober 2008 als Moran met The Bandwagon (want zo noemt Moran zijn vaste begeleiders: bassist Tarus Mateen en drummer Nasheet Waits) de voormalige kloosterkerk met toppen en dalen ontroert, of juist niet. Meer dan een anderhalf jaar verder klinken de nummers iets fletser dan live het geval was, of toch minder 'Moraniaans' dan waar een echte fan op hoopt. De scherpe kantjes zijn eraf gepolierd en wat overblijft is nog steeds spannende jazz, zij het zonder de typische experimenteerdrift die Moran tot een genie in de jazz maakte. De liner notes, waarin het ruwe grafische ontwerp van de vorige albums plaats heeft gemaakt voor enkele sympathieke kiekjes van de muzikanten, spreken boekdelen.

'Artist In Residence', Morans laatste opname - door sommigen tot het grootste jazzmeesterwerk van het voorbije decennium gekroond - liet een muzikant horen die in elk nummer buiten de conventionele lijntjes van het genre kleurde en zocht naar een persoonlijk geluid binnen een halve eeuw traditie. Dat zoeken deed Moran anno 2006 door jazz te vermengen met klassiek en hiphop, waar hij bovendien gretig allerhande samples (van stemmen tot regelrecht pennengekras) doorheen mixte. Hij kwam bovendien met een sterke politieke boodschap, die de muziek van het trio nog extra beladen maakte. 'Ten' is in alle opzichten milder dan de briljante voorganger, wat zich misschien laat verklaren door het feit dat het album het tienjarig bestaan van The Bandwagon viert, en als het ware recapituleert wat er in de voorbije jaren aan muzikale vreugde gepasseerd is, meer dan dat Moran verder borduurt op zijn eigen geluid.

Zelfverloochening is 'Ten' gelukkig niet. Jason Moran haalt nog steeds heftig uit, zoals in 'The Subtle One', 'RFK In The Land Of Apartheid', 'Gangsterism Over 10 Years' (een vaste compositie die op alle Moran-albums aanwezig is en meteen een van de allerbeste nummers van de cd), 'Old Babies' en nog enkele andere tracks. Alleen worden de vele escapades nu braafjes voorafgegaan door bevattelijke thema's en zitten ze ingepakt in beheerste composities, wat 'Ten' ook voor het brede publiek te smaken moet maken. Ondanks vele lovende kritieken werd 'Artist In Residence' in bepaalde media immers "hermetisch-elitair" genoemd, een pad dat Moran met 'Ten' (helaas, helaas!) lijkt te verlaten. De zin voor experiment is er nog, zoals in het leuke 'Old Babies', waarin Moran nonsensgeluiden van zijn zoontje door zijn improvisatie mixt, maar het mopje wordt niet verder uitgewerkt, noch muzikaal ontwikkeld. Ook de elektronica op 'Feedback Pt. 2' is aardig, maar alweer schuwt Moran heel duidelijk de extremen.

In alle opzichten vat 'Ten' een trio in goeden doen, maar het weerbarstige is bijlange na niet meer zo prominent aanwezig. Jason Moran pakt uit met enkele van zijn snedige lijnen en verheft bepaalde nummers tot grote klasse, terwijl Tarus Mateen zijn bas behoorlijk laat swingen en meesterdrummer Nasheet Waits Moran op de juiste momenten naar geweldige climaxen stuwt. Maar dat tikkeltje meer lijkt Moran na vier jaar omzwervingen in tal van formaties en contexten kwijtgeraakt. Dat het lichtende pad van de bloedstollende ideeën zich snel weer mag openbaren aan deze moderne held van de jazz... Amen.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Meer horen?
Op Jason Morans website kun je luisteren naar mp3-tjes van drie nummers van deze cd: 'Blue Blocks', 'RKF In The Land Of Apartheid' en 'Crepuscule With Nellie'. Klik
hier.

Labels:

(Jan-Jakob Delanoye, 23.8.10) - [print] - [naar boven]





Take Ten
Esmée Olthuis


"Hoe dichter bij de kern, hoe beter - dat blijft altijd de zoektocht. Waar dat dan precies is, daar heb ik nog steeds geen idee van. Gewoon spelen om het spelen, toeren om het toeren: het doet me helemaal niets. Ik ben totaal ongeschikt om vele malen achter elkaar hetzelfde te doen. Ik wil iets in gang zetten, iets laten weten, confronteren, iets vertellen. En ik wil een antwoord geven op de vervlakking in de muziek, een antwoord op de muzikale testosteron-oefeningen bedenken en jonge musici motiveren."

Altsaxofoniste Esmée Olthuis beantwoordde de tien vragen van Take Ten.
Klik hier voor haar antwoorden.

Meer weten?
Klik hier voor Take Tens van andere jazzmuzikanten.

(Josien Lucassen, 22.8.10) - [print] - [naar boven]





Concert
Der Rote Bereich: La vie en Tetzepi

Tetzepi contra Der Rote Bereich, vrijdag 7 mei 2010, Paradox, Tilburg

Het Berlijnse trio Der Rote Bereich trapt deze avond af. Het openingsnummer 'Bremse' kenmerkt zich door intiem, experimenteel samenspel. De steady en warme gitaarlijnen van Frank Möbus worden op sommige momenten echter overschreeuwd door Rudy Mahalls basklarinet, die zich dwingend en doordringend manifesteert. Het daarop volgende 'Polly And Christopher' kent een mooie subtiele opbouw, met een spannende gitaarintro, het warme geluid van mallets en brushes, en een zwoele basklarinet. Het trio speelt zeer alert in dit doorleefd klinkend stuk met opvallend vlotte en vrije passages. De basklarinet van Mahall beweegt zich hier soepel van 'kikkerachtige' uithalen naar meeslepende melodieën en Bernd Steidl op drums blijft maar gáán. Wat een energie! Met een zichzelf samplende Möbus schiet 'Polit Pilot' weer een hele andere richting uit. De opbouw, met thema's die unisono worden ingezet en door de muzikanten worden overgenomen, zorgt voor drie verschillende grooves, die mooi in elkaar overvloeien. Seidls drumspel kenmerkt zich door snelle, verrassende tempowisselingen, waarbij rockinvloeden nooit ver weg zijn, terwijl Möbus zijn gitaar donkere en mysterieuze tinten meegeeft. Samenvattend: drie sterke, originele composities.

Daarna is het de beurt aan Tetzepi. Waarom zij een 'small' bigband worden genoemd, is ons een raadsel, want met zijn veertienen wisten zij de hele tent plat te spelen. Tetzepi verstaat de kunst van elke compositie een fascinerend klankmozaïek te maken met plotse veranderingen in sfeer, ritmiek en stijl. Het repertoire van de band is zeer gevarieerd, mede door de inbreng van vele gastcomponisten die speciaal voor Tetzepi schrijven. Zoals Corrie van Binsbergen, Tobias Klein, Martin Fondse en Albert van Veenendaal. Waar op het ene moment een spannend James Bond-thema weerklinkt, horen we verderop drum 'n bass invloeden, om uit te komen op een prairie in cowboysfeer.

Een en ander gaat gepaard met sterke solistische bijdragen. Bijvoorbeeld van de enige vrouw in het gezelschap, altsaxofoniste Esmée Olthuis. Wat een daadkracht en power, wat een snelheid van handelen. Zo! Ook Hans Leeuw is een opvallende verschijning met zijn Electrumpet, in feite een uitbreiding van een normale trompet met een variëriteit aan sensoren en knoppen. Het is een hybride instrument om naast akoestisch ook elektrisch te spelen. Daartoe is de trompet uitgerust met twee mondstukken, waarvan er één direct naar een laptop gaat. Zo is hij in staat om geluiden te processen en on the spot trompetsamples te maken, die hij naar hartenlust in het klankbeeld kan inbrengen. Tel daar mensen als Natalio Sued (tenorsax), George Pancras (trompet) en Charly Zastrau (piano) bij op, en je begrijpt dat we hier met een kwalitatief zeer hoogstaande en uitstekend op elkaar ingespeelde bigband te maken hebben, die we vóór deze avond schandalig genoeg – de band bestaat al ruim tien jaar! - nog nooit eerder aan het werk gezien hadden.

Na de pauze laat de combinatie Tetzepi–Der Rote Bereich zien dat de Duitsers zich moeiteloos kunnen inpassen in het enerverende totaalgeluid. Zoals in 'Cows In The Wind', een stuk geschreven voor een kleine bezetting (zonder trombones). Dit nummer schetst een beeld van een winderig, verlaten weiland, waar de filmische soundscapes uit Leeuws laptop suggereren dat er iets te gebeuren staat. Duidelijk spelplezier is ervan af te lezen; de twee drummers en de twee gitaristen vinden elkaar en brengen het nummer unisono naar het kookpunt. Een naderende trein... en wat doet die koe op die rails?!

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Maarten van de Ven.

(Josien Lucassen & Maarten van de Ven, 22.8.10) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag
Jazz Middelheim 2010 Part 1


"Zondag. Antwerpen. Jazz Middelheim. Geheel in tegenstelling tot de lichte ontwakende jazzmoeheid in de perstent, voltrekt zich een fraai, eigentijds, gevarieerd programma met originele uitschieters naar genres en stijlfiguren. Opmerkelijk is de goede conditie van alle faciliteiten. De zondag vormt de afsluiter van vier dagen Middelheim; het had net zo goed de eerste dag kunnen zijn."

Jo Dautzenberg bezocht de afsluitende dag van het festival Jazz Middelheim. Hij doet verslag van de concerten van de Chris Joris Experience, het flamencokwartet van Dave Holland en Pepe Habichuela, Chucho Valdés & The Afro Cuban Messengers en Cassandra Wilson.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotoverslag van deze laatste dag van Jazz Middelheim, zondag 15 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Meer horen?
De Belgische cultuurzender Klara zond alle concerten van Jazz Middelheim rechtstreeks uit vanaf het festivalterrein. Klik hier om de concerten van zondag 15 augustus te herbeluisteren.

(Maarten van de Ven, 20.8.10) - [print] - [naar boven]





In memoriam / The Jazztube
Abbey Lincoln


In een rusthuis in Manhattan is op zaterdag 14 augustus vocaliste Abbey Lincoln overleden. Lincoln, die al geruime tijd ziek was, werd tachtig jaar.

Abbey Lincoln maakte naam in de jaren zestig, als spreekbuis voor de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Haar geschreeuwde bijdrage aan het album 'We Insist! Freedom Now Suite' van haar toenmalige echtgenoot, drummer Max Roach, levert nog altijd kippenvel op. Het was Roach die het voormalige nachtclubzangeresje politiek bewustzijn bijbracht. Hij veranderde haar imago van stoeipoes in dat van een zelfbewuste zwarte vrouw, voor wie het zingen van niemendalletjes niet langer een serieuze optie was.

Billie Holiday was een belangrijk rolmodel voor de als Anna Maria Wooldridge in Chicago geboren zangeres. "Zij werkte met woorden," vertelde Lincoln ooit aan Bill Smith van het blad Coda. "Billie Holiday was een groot actrice. De tekst was niet ondergeschikt aan de muziek. Wat ze te melden had stond voorop. En dat is ook de wijze waarop ik liedjes benader. Ik zing de woorden, ik wil dat de woorden worden gehoord. Soms kan ik dan een bepaald geluid opofferen aan het gesproken woord." Van alle volgelingen van Holiday was Abbey Lincoln de meest oorspronkelijke, de meest creatieve, de meest 'echte'.

Geen wonder dat de zangeres haar eigen teksten ging schrijven, teksten die gekenmerkt werden door fraaie beeldspraak en poëtische en ritmische kracht. Van haar eigen songs moeten 'Retribution', dat ze samen met trombonist Julian Priester schreef, 'Caged Bird', 'People In Me' en 'The Maestro' genoemd worden.

De vocaliste werkte ook als actrice. Haar eerste rol, als nachtclubzangeres, speelde ze in de roemruchte rock 'n' roll-film 'The Girl Can’t Help It' van regisseur Frank Tashlin. Daarna volgde medewerking aan onder meer 'Nothing But A Man', 'For Love Of Ivy' en 'Mo Better Blues'. Ook stond ze op Broadway in New York als leading lady van de show 'Jamaica'.

Bekijk de Jazztube!
In de bovenstaande Jazztube zien en horen we Abbey Lincoln samen met de groep van Max Roach in een liveopname uit 1964 in het Concertgebouw, Amsterdam. Zij vertolkt op indringende wijze twee stukken uit de Freedom Now Suite: 'Driva’ Man' en 'Protest'. Klik op de afbeelding om de Jazztube te starten.

Labels:

(Eddy Determeyer, 17.8.10) - [print] - [naar boven]





Vooruitblik
SPS Jazz Festival 2010


Op vrijdagavond 27 augustus vindt na zeer succesvolle edities in 2008 en 2009 in Reeuwijk de derde editie van het SPS Jazz Festival plaats. Verdeeld over vier (drijvende) podia zijn er acht optredens te zien van onder meer Hans Dulfer, Edison-winnaars Izaline Calister (2009) en Sensùal (2008), en trompettist Rob van de Wouw, een Edison-genomineerde voor 2010.

Het festival wordt georganiseerd door hoofdsponsor SPS in samenwerking met Stichting Muziekfestival Reeuwijk en belooft garant te staan voor een sfeervol en swingend festival. Vanaf het water zullen diverse jazzstijlen gelanceerd worden, van traditioneel en funky tot jazz met Caribische invloeden. Een aanrader!

Voor het volledige programma, toegangskaarten en bereikbaarheid verwijzen wij naar de website van het festival.

(Donata van de Ven, 17.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
Jan Verwey & Bert van den Brink - 'Standards And Other Pieces' (Daybreak/ Challenge, 2010)

Opname: 2009

Zo voelt het ongeveer als je in de file staat. Soms zit er een beetje beweging in, maar de meeste tijd gebeurt er niks.

Pianist Bert van den Brink heeft zijn mooie momenten op deze schijf. Een intrigerende, meanderende intro die naar 'Stella By Starlight' voert, een ferme walking bass achter vocaliste Fay Claassen in 'Perhaps, een barokke improvisatie in 'Some Other Time'. Maar door de bank genomen bepaalt hij zich tot versieringen en commentaren die eerder naar klassieke etudes neigen dan naar jazz.

Soul en swing zoek je hier vergeefs. Intro's die zich voortslepen tot het volgende nummer des te meer. Jazeker, je voet beweegt wel mee, maar die swing moet uit jezelf komen. Waarom, zo vraag je je af, moet je als luisteraar al het werk doen?

Dat Fay Claassen op drie tracks meedoet is op zich natuurlijk prima; zij is immers Nederlands beste (meest muzikale, meest avontuurlijke) jazzzangeres. Helaas was ze op 23 april 2009 niet goed bij stem, wat zich het meest wreekt in 'Perhaps'. En wie haalt het in haar koppie om 'I’m Glad There Is You', 56 jaar geleden gecanoniseerd door Sarah Vaughan, nog eens dunnetjes over te willen doen? Dan moet je wel van heel goeden huize en met een volstrekt originele aanpak komen.

Hoofdpersoon en producer Jan Verwey is als eenoog een der drie koningen in het land van de jazzharmonica. Je hebt ons aller Toots (die, voor alle duidelijkheid, behalve twiedekwiebiep-deuntjes ook altijd als een duivel jazz heeft gespeeld) en je hebt, in Engeland, nog een beetje Tommy Reilly, vervolgens heb je een tijdje helemaal niets en dan komt Jan. Want de jazz heeft nu eenmaal om wat voor reden ook geen Junior Wells of Little Walter (twee mondharmonicaspelers uit de blues, red.) voortgebracht.

Helaas speelt Verwey zo recht als een lat. Zijn selling point is het werken in octaven, waardoor de harmonica zich in een oogwenk kan verkleden als accordeon casu quo bandoneon, en dat pakt in een unisono-lijntje met de scattende Claassen een enkele keer goed uit. Maar ach, daar kringelt de volgende mijmering alweer op.

Meer horen?
Beluister het nummer 'I’m Glad There Is You' van deze cd op de
MySpace-pagina van Fay Claassen.

(Eddy Determeyer, 17.8.10) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Jack Parnell


Drummer Jack Parnell, die op 8 augustus in zijn woning in Southwold, Engeland aan kanker overleed, werd 87 jaar. Als kauwgom kauwende Gene Krupa-volgeling was hij een van de bekendste Engelse jazzmusici van na de oorlog. Doch minstens zo belangrijk was zijn werk achter de schermen voor ATV, waarvan hij in de jaren zestig en zeventig muzikaal leider was. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de muziek in series als 'Sunday Night At The London Palladium', 'The Muppet Show' en 'The Bennie Hill Show.'

Na de obligate pianostudie switchte Jack op veertienjarige leeftijd naar de drums. Zijn carrière startte Purnell tijdens zijn diensttijd in de Tweede Wereldoorlog, als slagwerker van rietblazer Buddy Featherstonhaugh's Radio Rhythm Club Sextet. Met de traditionele band van gitarist Vic Lewis scoorde hij in 1944 de hit 'Ugly Child', maar grote bekendheid kreeg hij gedurende de zeven jaar dat hij achter de drums zat in het grote orkest van trombonist Ted Heath. In die tijd nam hij ook platen op met trompettist Kenny Baker, een van Heaths belangrijkste solisten. In 1952 maakte hij een Scandinavische tournee met zangeres Lena Horne. Later zou hij als televisieproducer portretten van Horne, Tony Bennett en Barbra Streisand vervaardigen.

Na zijn televisiejaren keerde Jack Parnell terug naar de jazzmuziek. Zo werkte hij in de jaren zeventig met de all-star formatie Best Of British Jazz en was hij in het decennium daarna frequent te beluisteren in de Londense Pizza Express. Hij leidde vanaf 1994 de London Big Band. Tot vlak voor zijn overlijden speelde Parnell nog regelmatig op plaatselijke podia.

(Eddy Determeyer, 17.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
The Last Electro-Acoustic Space Jazz & Percussion Ensemble - 'Miles Away' (Stones Throw, 2010)


De naam van deze band doet vermoeden dat het hier gaat om iets dat erg dicht tegen Sun Ra aanzit, terwijl de titel van het album een schuld aan Miles Davis lijkt te erkennen. Grappig genoeg is geen van beiden erg duidelijk aanwezig in deze muziek, behalve als het gaat om het gebruik van veel elektrische instrumenten (Davis) of percussionisten (Sun Ra). De muziek is sferischer dan die van Ra en minder open dan die van Davis van 'In A Silent Way'.

'Miles Away' heeft wel duidelijk dat jaren-zeventig gevoel, met over elkaar heen schuivende lagen percussie, meerdere orgels en keyboards, en een prominente rol voor de elektrische fluit. De productie doet zeer eigentijds aan; deze lag in handen van Madlib, een producer met een reputatie als een van de meer uitdagende artiesten in de hiphop. Zijn invloed is overal aanwezig, van het heldere geluid tot de beats voor de percussie, die beïnvloed lijken te zijn door de drummachines van de jaren tachtig en verder tot het groepsgeluid. Dit doet denken aan een van de betere platen van Quincy Jones, een man die hetzelfde pad als Madlib bewandelde, zij het in omgekeerde richting.

De meeste stukken zijn van de hand van de drummer van het Last Electro-Acoustic Space Jazz & Percussion Ensemble: Otis Jackson Jr. Deze heeft ook vooral in de rap gewerkt, maar kent duidelijk zijn klassieken; elk van de nummers is opgedragen aan een jazzmuzikant. Deze expertise maakt de kruisbestuiving zeer de moeite waard. Een goed voorbeeld is 'The Trane & The Pharoah', waarop de baslijn van 'A Love Supreme' wordt verwerkt, samen met de nodige conga's, orgels en de enigszins voze elektrische fluit van Terry Davis. Dit geeft een nieuwe dimensie aan deze baslijn, die al onder meer door Led Zeppelin ('Whole Lotta Love'), Pharoah Sanders ('The Creator Has A Master Plan') en Robbie Williams ('Supreme') werd aangehaald.

De muziek van The Last Electro-Aucoustic Space Jazz & Percussion Ensemble laat weinig ruimte over voor improvisatie en ego's. De muzikanten zijn meer afgestemd op het samen door middel van muzikale lagen creëren van een interessante muur van geluid, die evengoed als achtergrondplaat van kwaliteit gebruikt kan worden als om meerdere malen naar te luisteren. Dit is bij uitstek een voorbeeld van muziek waarbij de doodlopende wegen van de overgeproduceerde jaren-zeventig spierballenfusion nieuw leven worden ingeblazen, zodat ze ook voor de 21ste eeuw interessant zijn.

Meer horen?
Van deze cd kun je
hier het nummer 'Horace' beluisteren.

Labels:

(Sybren Renema, 15.8.10) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Tour Lavalu met exclusieve videoclip


Dit najaar is er een concertreeks van Lavalu, waarna zij voor langere tijd van de podia zal verdwijnen. Ze trakteert haar publiek tijdens deze tour op een exclusieve primeur: de videoclip van de single 'Great Expectations'. Deze clip werd opgenomen in een oude, tochtige en verlaten fabriek in Utrecht tijdens de vrieskou in januari dit jaar, waar geen heather tegen opgewassen was.

Na deze tour zal Lavalu tot circa het najaar 2011 slechts sporadisch optreden. In de tussentijd hoopt zij haar tweede album gereed te krijgen.

Tourdata Lavalu & band:
vrijdag 20 augustus 2010: Brennels Buiten (try-out), Kraggenburg / donderdag 30 september 2010: Luxor Live – Arnhem / vrijdag 1 oktober 2010: Paradox – Tilburg; zaterdag 2 oktober 2010: Jazz Zoetermeer / vrijdag 15 oktober 2010: Sugar Factory – Amsterdam / zaterdag 30 oktober 2010: INTheater – Groningen / zondag 7 november 2010: Meer Jazz Special – Hoofddorp.

(Cees van de Ven, 14.8.10) - [print] - [naar boven]





The Jazztube
Bill Cosby - 'Tribute To Lester Bowie'


Jazzliefhebber Bill Cosby schijnt de trompet van Dizzy Gillespie te hebben. Hij heeft in ieder geval affiniteit met de muziek. Jazzmuzikanten verschenen zelfs wel eens in de Cosby Show, waarin de vader van Dr. Huxtable (een rol van Cosby) trombonist zou zijn geweest. Ook presenteert hij elk jaar het Playboy Jazz Festival in Los Angeles. Hier bereidt hij zich voor op een ode aan Lester Bowie, die aan een project ter ere van Louis Armstrong deelnam. Zijn observatie over de overeenkomsten tussen beiden is erg interessant en zeker doeltreffend.

Labels:

(Sybren Renema, 13.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
Eric Boeren Kwartet – 'Song For Tracy The Turtle' (Clean Feed Records, 2010)

Opname: 23 mei 2004

Vroem! Trrr! O nee, denk je, het wordt toch geen uurtje abstract gekwaak, hè. Maar dat valt reuze mee. Het openingsnummer, 'Song For Tracy The Turtle', eindigt zelfs als een serene ballad – iets waar genoemde Tracy ongetwijfeld goed mee uit de pootjes kan.

Kornettist Eric Boeren is vermoedelijk de grootste Ornette Coleman-fan die er hier rondloopt en op zijn jongste cd prijken dan ook vier Coleman-songs (en niet drie, zoals de credits suggereren). Een wezenlijk verschil met Ornettes aanpak is dat Boeren het ritme vaak loslaat. En een verschil met de eerdere keren dat ik het kwartet hoorde, is dat bassist Wilbert de Joode hier uitzonderlijk geconcentreerd aan het werk is. Soms geeft hij je zelfs de illusie dat hij in zijn eentje voor Scott LaFaro en Charlie Haden speelt. En om nog even over Ornette Coleman door te zeuren; diens 'Mr. & Mrs. People' krijgt hier een uitvoering die zó relaxed is dat het nummer zoetjesaan in dreigt te dommelen. Maar de blazers pakken het precies op tijd bij zijn nekvel en schudden het weer klaarwakker.

Het intieme geluid van de kornet lijkt geschapen voor de romantische altsaxofoon van Michael Moore. Een telepathisch verbond. Drummer Paul Lovens is op deze live-opname uit Brugge niet slechts underrecorded, hij speelt ook een stuk bescheidener dan Han Bennink, die normaliter de aandacht naar zich zuigt binnen het Eric Boeren Kwartet. Ook dat draagt bij aan de bij tijden bezonken sfeer.

Denk nu niet dat dit een sloom product is geworden. Integendeel. Met zijn geknetter en gefloeber en geboer – nomen est omen, – verkeert Boeren regelmatig buiten de perimeter van zijn instrument. Soms lijkt hij met een machtige haal de telefoongids van Brugge te verscheuren. Goed, ik overdrijf. Die van Assebroek.

Meer horen?
Op de
MySpace-pagina van Eric Boeren kun je twee tracks van deze cd beluisteren: 'A Fuzzphony' en 'Soft Nose'.

Labels:

(Eddy Determeyer, 12.8.10) - [print] - [naar boven]





Vooruitblik
Jazz Middelheim 2010 Part 2


Morgen start in het Park Den Brandt te Antwerpen het festival Jazz Middelheim, dat dit jaar een uitstekende line-up heeft. In het tweede deel van het festival is de focus meer gericht op wereldmuziek, Cubaanse invloeden en flamenco.

In samenwerking met Artesis Hogeschool Antwerpen werkt Jazz Middelheim zoals vorig jaar een coaching project uit: Le Pragmatisme Du Barman featuring Peter Evans. Teun Verbruggen (drums), Andrew Claes (saxofoon), Dries Laheye (bas), Ruben Machtelinckx (gitaar) en Adriaan Van de Velde (piano) - allen verbonden of afgestudeerd aan Artesis Hogeschool - krijgen de kans om enkele dagen met de internationale coach Peter Evans (trompet) samen te werken. Het resultaat kunt u zien op het podium van Jazz Middelheim.

Dan is er Aka Moon, een ijzersterk trio dat een geweldig opwindende sound kan ontwikkelen. Fabrizio Cassol (sax), Michel Hadzigeorgiou (bas), Stéphane Galland (drums) werken deze keer samen met de Malinese meester Baba Sissoko (tama, n'goni, kalemn'goni, zang) en zijn Black Machine. Het resultaat is krachtige, intense muziek met korte melodieën en overdonderende ritmepatronen.

Het World Saxophone Quartet, bestaande uit Hamiet Bluiett (baritonsaxofoon, klarinet), David Murray (tenorsaxofoon, basklarinet), Oliver Lake (alt- en sopraansaxofoon) en James Carter (tenorsaxofoon), gaat de uitdaging aan de blazers te laten samensmelten met de percussie van M'BOOM. Ze mengen jazz en meer populaire elementen uit blues, funk en Afrikaanse jazz in hun muziek, maar zijn ook niet bang van avontuurlijke improvisaties.

Met zijn 88 jaar blijft Toots Thielemans (mondharmonica) met Hans Van Oosterhout (drums), Hein Van de Geyn (contrabas) en Karel Boehlee (piano) schitterende concerten spelen. Hij maakte van de mondharmonica een volwaardig solo-instrument en ontwikkelde er een heel expressieve, pakkende stem op. Die prestatie levert hem nog jaarlijks de bekroning op als de beste instrumentalist in de categorie 'miscellaneous instruments'. Als peter van Jazz Middelheim stelt hij op 'zijn' festival zijn nieuwe live-cd voor: 'Toots Thielemans-European Quartet Live'.

Chris Joris (percussie), is vooral bekend als percussionist, maar hij is ook componist en bandleider. Met Frank Vaganée (saxofoon), Nico Schepers (trompet), Fré Desmyter (piano) en Axel Gilain (bas) vormt hij het kwintet: The Chris Joris Experience. Hij gaf in 1997 al eens een succesvol optreden op Jazz Middelheim en zijn band heeft een nieuwe samenstelling gekregen, maar de aanpak van Joris blijft dezelfde: jazz en Afrika vormen de voedingsbodem.

De legendarische bassist Dave Holland zette de laatste jaren een samenwerking op met de grote flamencogitarist Pepe Habichuela. Met Josemi Carmona (tweede gitaar), Juan Carmona (percussie) en Bandolero (percussie) vormen ze een kwintet met een avontuurlijke geest en muziek waarvan een grote kracht uitgaat. De solo's zijn adembenemend en alle grenzen, talen en stijlen lijken erin op te lossen.

Chucho Valdés (piano) wordt in Cuba geëerd als een nationaal monument. Met The Afro Cuban Messengers vuurt hij donderende pianosalvo's af, waarbij de hele jazzgeschiedenis doorkruist wordt. Tegelijkertijd kan hij heel delicaat zijn. Live blijft Valdes een zeer aanstekelijke vertolker met Cubaanse sfeer.

Zangeres Cassandra Wilson is een van de diva's van de jazz met een schaduwrijke, pakkende en rokerige stem. Met aanstekelijke grooves speelt haar band een mix van honky tonk-piano, folk, blues en funk. Wilson is op haar best als ze melodische, harmonische en ritmische nuances met wat Cubaanse en Afrikaanse kleuren erdoorheen aanbrengt.

Omroep Klara verzorgt live uitzendingen vanaf het festival. Klik op de website van Jazz Middelheim voor informatie.

(Sabine Fleig, 11.8.10) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag
North Sea Jazz impressies: zondag 11 juli 2010


"Ondanks de relatief grote zaal creëerde het trio van Ron Carter de sfeer van een gezellige en ontspannen jazzclub met een sound, die tegelijk warm, swingend en vermakelijk was. Het blijft jammer dat concerten zoals deze maar van korte duur zijn, omdat ze altijd naar meer blijven smaken."

Sabine Fleig bezocht de laatste dag van het North Sea Jazz Festival. Zij doet verslag van de concerten van de Stanley Clarke Group featuring Hiromi, het Anouar Brahem Quartet, Van Ruller/Roelofs/Van der Feen en het Ron Carter 'Golden Striker Trio'.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Voor Draai om je oren maakte Siebe van Ineveld foto's van de concerten van de de Stanley Clarke Group featuring Hiromi (klik hier) en het Anouar Brahem Quartet (klik hier).

(Maarten van de Ven, 9.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
Ahmad Jamal – 'A Quiet Time' (Dreyfus Jazz, 2010)

Opname: juli 2009

Ahmad Jamal mag gerust bij de omstreden muzikanten van de jazz gerekend worden; voor de een een veredelde cocktailpianist, voor de ander (Miles Davis, Brad Mehldau) een waardige invloed. Op 'A Quiet Time' is Jamal te horen in kwartetbezetting (trio met extra percussie), in een repertoire dat buiten 'I Hear A Rhapsody' en een compositie van Randy Weston uit eigen werk opgebouwd is.

Op het einde nog net even naar elkaar kijken en dan plots afsluiten met een klein, gezamenlijk akkoordje. Zo wordt meer dan de helft van de nummers op 'A Quiet Time' neergelegd. Het is niet de enige muzikale gimmick die op dit album te horen is. De gefragmenteerde stijl van de Jamal krijgt ook die allures, ondanks de afwisseling tussen grootse romantische akkoorden, ritmische passages en Monk-achtige, abrupte bewegingen en loopjes. Wat door de veranderingen verrassend zou kunnen worden, klinkt echter al snel ongedurig, en de abrupt afgebroken ideeën worden kleine muzikale bevliegingen.

De problemen stellen zich extra duidelijk in de tragere stukken. Jamal kan het thema niet gerust laten (in 'Flight To Russia' grijpt hij er steeds maar weer naar terug) en natuurlijk laten openbloeien. Het lijkt alsof hij niet goed weet wat te doen met de ruimte. Soms haspelt hij thema's echt af en doet zo schijnbaar erg veel, hoewel hij geen consistent verhaal neerzet en dus eigenlijk weinig zegt.

Zijn collega's krijgen bijzonder weinig ruimte, dienen louter als schragende begeleiding en zitten zo muurvast in swing en latin-achtige grooves. Jamal had bovendien kunnen besparen op de personeelskosten door percussionist Manolo Badrena van de loonlijst te weren. Diens bijdrage aan het geheel is uiterst beperkt; af en toe loopt hij zelfs verloren in het geluid. Meer ruimte voor drummer Kenny Washington had een eventueel trio meer spanning kunnen geven dan dit kwartet.

Het album bevat enkele leuke (aanzetten tot) composities, zoals het charmante, vluchtige motiefje dat aan de basis ligt van 'After JALC' of het klassiek gesneden balladthema van de titeltrack. Helaas wordt het potentieel van deze leuke dingen niet waargemaakt. Daarvoor is het spel van Ahmad Jamal te gefragmenteerd en klinken zijn soms extreem verschillende passages te veel als losse ideeën. Dat hij op zijn tachtigste nog steeds een technische bagage bezit waar menige jonge leeuw jaloers op is, is een feit. Wat hij er mee aanvangt, is echter minder fascinerend.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Meer zien en horen?
Op de
website van Dreyfus Records kun je samples beluisteren van een aantal nummers van dit album.

Op vrijdag 13 augustus aanstaande treedt Ahmad Jamal met deze formatie op tijdens Jazz Middelheim in het Park Den Brandt, Antwerpen. Het concert begint om 19.30 uur.

(Koen Van Meel, 8.8.10) - [print] - [naar boven]





Vooruitblik
Jazz Middelheim 2010 Part 1


Van donderdag 12 augustus tot en met zondag 15 augustus vindt in het Antwerpse Park Den Brandt een nieuwe editie van het oudste jazzfestival van België plaats, met een programma vol traditionele - maar zeker geen mainstream - jazz en veel Coltrane-invloeden. Een bloemlezing...

Met de bezetting José James (zang, loops, bellen), Jef Neve (piano), Michael Campagna (tenor- en sopraansax, fluit), Neville Malcolm (bas), Richard Spaven (drums) giet het project Facing East de muziek van John Coltrane in nieuwe vormen. James schreef teksten op beroemde Coltrane-songs en in een hedendaagse muziektaal brengen ze het immense oeuvre van Coltrane weer tot leven. Ze eren Coltranes spiritualiteit, maar ook de manier waarop hij de wereld in zijn muziek bracht.

De 73-jarige saxofonist, componist en zanger Archie Shepp was een van de luide stemmen in de radicale jaren zestig en groeide uit tot een soort bewaarder van het Afro-Amerikaanse erfgoed. Met zijn band Tom McClung (piano), Steve McCraven (drums), en Daryll Hall (bass) en de niet te missen special guests Roswell Rudd (trombone) en Leon Parker (percussie) zal hij laten horen, dat hij soms teder klinkt, dan weer brutaal, maar dat hij ook een grote romanticus is, die gewoon mooie melodieën wil spelen.

Pianist McCoy Tyner is een meester in het scheppen van grote contrasten. Zijn stijl is bloemrijk, onbeschaamd romantisch en openhartig. Met Eric Gravath (drums), Gerald Cannon (bas) en als speciale gast saxofonist Joe Lovano laat hij met grote akkoorden en een rijke, orkestrale sound horen dat de piano een groot en indrukwekkend instrument is.

De 44-jarige saxofonist Jeroen Van Herzeele behoort tot een generatie musici die de jazz vanaf de jaren negentig een nieuw elan gaven. Met zijn internationaal kwartet, bestaand uit Fabian Fiorini (piano), Jean-Jacques Avenel (bas), Giovanni Barcella (drums) gaat hij zowel eigen stukken als composities van zijn pianist Fiorini, Steve Lacy en John Coltrane spelen. Coltrane blijft een onuitputtelijke inspiratiebron, maar er zijn ook invloeden van Ornette Coleman, Archie Shepp, Sun Ra en Frank Wright, naast Afrikaanse en etnische tinten.

De 79-jarige pianist Ahmad Jamal had eens een reputatie een cocktailpianist te zijn, maar door de jaren veranderde zijn stijl: lichtvoetig, fris op zijn albums uit de jaren vijftig, wat meer Caribische getinte opnamen uit de jaren zeventig en tenslotte het spel vol bravoure en spanning van de jongste jaren. Met James Cammack (bas), Kenny Washington (drums) en Manolo Badrena (percussie) gaat hij een eigen stijl presenteren: scherpe, korte melodische lijnen, ongewone en levendige dynamiek, donderende akkoorden in afwisseling met ragfijne lijnen, dus heftige contrasten.

Saxofonist en componist Wayne Shorter (76) blijft verrassen. Hij zette na een lange periode van stilte met Danilo Perez (piano), Brian Blade (drums), John Pattitucci (bas) weer een akoestisch kwartet op. Aanvankelijk leken ook zijn ideeën sterk op die van Coltrane, maar geleidelijk ontwikkelde hij een eigen stijl: soepel golvende solo's, doorspekt met stiltes, maar ook poëtisch gestructureerde composities. Door thema's te fragmenteren werd zijn stijl abstracter. Met zijn band teert Shorter niet op zijn oude successen, maar blijft voor het onvoorspelbare avontuur kiezen en creëert zo muziek met spanning. Een wisselwerking van creatief vuurwerk en rust.

Klik op de website van Jazz Middelheim voor informatie.

(Sabine Fleig, 8.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
Rudresh Mahanthappa & Steve Lehman - 'Dual Identity' (Clean Feed Records, 2010)


Dual Identity is een project waarin – nomen est omen – twee werelden samenkomen. Het gaat hier om de Indiaas-Amerikaanse Rudresh Mahanthappa en de Joodse New Yorker Steve Lehman, beiden op altsax. Lehman is nu 32, Mahanthappa 39. Deze zeven jaar verschil weerspiegelen zich in hun carrières, maar allerminst in hun spel. Mahanthappa is een redelijk gelouterd exponent van de versmelting van Indiase muziek en jazz. Hij speelde met Bunky Green, Vijay Iyer en Kadri Gopalnath, meester van de karnatische muziek voor saxofoon. Lehman is een aanstormend talent die de invloeden van Jackie McLean combineert met die van Anthony Braxton. Beiden waren ooit zijn leraar.

Op 'Dual Identity' worden Mahanthappa en Lehman bijgestaan door een ritmesectie van bas, gitaar en drums. Vooral de gitaar van Liberty Ellman heeft hier een prominente functie; deze geeft op onverwachte plekken flinke accenten mee aan de muziek, om op andere momenten weer beplukt en gestreeld te worden. De saxofonisten blazen alsof hun levens ervanaf hangen. Mahanthappa's kronkelende lijnen en Lehmans tonale experimenten klinken heel logisch naast elkaar. Dit blijkt bijvoorbeeld in 'Dual Identities', waar een soort Midden-Oosters gehinnik afgewisseld wordt met iets dat aan variaties op een hedendaags-klassiek thema doet denken. Ook allerlei vocale trucs, trompetachtige tonen en onverwachte intervallen maken deze muziek bloedspannend. De onbegeleide improvisatie die hier op volgt, is vol spontane vondsten en dialoog.

De composities hebben verschillende achtergronden, maar refereren aan de werelden van Ornette Coleman, Henry Threadgill en Steve Coleman. Met name 'Katchu' is beeldschoon, met een melodie die zich langzaam ontvouwt tot een schitterende ballade, die ook Ellman de ruimte tot soleren geeft.

(Sybren Renema, 6.8.10) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Amina Figarova Sextet op hoofdpodium Newport Jazzfestival


Aanstaande zondag zal het Amina Figarova Sextet optreden op het Carefusion Newport Jazzfestival te Rhode Island, Verenigde Staten. Het sextet is daarmee de eerste Nederlandse band die in het 55-jarig bestaan van dit legendarische festival op het hoofdpodium zal staan! In 1964 heeft het Piet Noordijk Kwartet opgetreden als enige Nederlandse band ooit op het dit vermaarde jazzfestival, maar dan niet op het hoofdpodium. Figarova zal op het hoofdpodium staan tussen onder anderen Herbie Hancock, Ahmad Jamal, Chick Corea en Jamie Cullumm en Wynton Marsalis.

(Maarten van de Ven, 5.8.10) - [print] - [naar boven]





Cd
Barnicle Bill Trio – 'Barnicle Bill' (TryTone Records, 2010)


Daar moet je dus 75 voor worden. Zo lang heeft het moeten duren voor we drummer John Engels jr. eindelijk in volle glorie mochten horen. In een blinddoektest had ik hem dus niet herkend. De man die gedurende de afgelopen zestig jaar honderden artiesten zo smaakvol en bescheiden begeleidde, blijkt op zijn 'oude dag' een beestmens van de eerste orde. Zo explosief en expressief kenden we hem eigenlijk niet. Nu, ten langen leste, als leider, speelt hij als een veulen dat voor het eerst de wei in mag. De vergelijking met collega Han Bennink, die zich ook pas onlangs als leider manifesteerde, dringt zich op.

Het begint gelijk in het eerste nummer, Chu Berry's 'Christopher Columbus', waarin John ons op tomtoms richting Gene Krupa navigeert. Diens solo in Benny Goodmans 'Sing, Sing, Sing', met zijn citaat van Berry's opus, heeft ongetwijfeld indruk gemaakt op de jonge John jr. Dan volgt de cursus 'Zo speelt men met brushes', in het stuk 'On A Slow Boat To China'. En dat die ouwe nog helemaal bij de tijd is, daarvan getuigt zijn polyritmische solo in 'Lorraine', een compositie van Ornette Coleman. Voor 'The Gypsy' stond kennelijk Charlie Parkers dramatische versie model (in plaats van die van de Ink Spots, van wie Parker het stuk leerde).

Engels heeft een mooi compact trio bij elkaar gezocht. Altist Miguel Martinez heeft een vol, lenig, expressief geluid en Mark Haanstra's akoestische basgitaar klinkt iets lichter, helderder en beweeglijker dan de standaard contrabas.

Tenslotte: de held van dat grappige liedje van Carson Robison en Frank Luther heet toch echt Barnacle Bill The Sailor, met een 'a'.

Meer zien en horen?
Op de
MySpace-pagina van het Barnicle Bill Trio kun je de volgende tracks van dit album beluisteren: 'Christopher Columbus', 'Relaxin’ At The Camarillo' en 'The Gypsy'.

(Eddy Determeyer, 4.8.10) - [print] - [naar boven]





Concert / Vooruitblik
Er zijn geen woorden voor

Trio Corrie van Binsbergen & Jeroen Van Herzeele, donderdag 22 april 2010, JazzCase, Dommelhof, Neerpelt

Eind april speelt het nieuwe trio van gitariste Corrie van Binsbergen zijn eerste twee concerten. De aftrap is in Zaal 100, met trompettist Eric Vloeimans als gast. "Fantastisch was dat en het klonk of ze al jaren samenspeelden," zegt de gitariste zelf hierover op haar website. Een paar dagen later treedt het Corrie van Binsbergen Trio aan in JazzCase met Jeroen Van Herzeele als gast - het trio ontmoet de saxofonist deze dag voor het eerst.

Van Binsbergen plukt aan haar snaren, laat ze gillen. De bottleneck om haar vinger tegen de snaren aan geeft een metaalachtig effect. Van Binsbergen lijkt constant in dialoog met zichzelf te gaan: corrigerend, sturend. Ze brengt glooiende gitaarlijnen en speelt goedgeplaatste, rake noten.

De inbreng van drummer Yonga Sun is verrassend dynamisch, van bombastisch naar intimistisch. Dit concert bewijst andermaal de sterke ondersteuning die Sun kan bieden. Zijn open houding in creativiteit zorgt dat hij blijft zoeken naar nieuwe geluiden en effecten. Materialen die enigszins voor een bijzonder geluid kunnen zorgen, neemt hij in zijn spel mee. Zijn subtiliteit ontwikkelt zich voortdurend. Hein Offermans op contrabas zorgt gedurende het hele concert voor een sterke rode draad.

Gastspeler Jeroen Van Herzeele speelt doeltreffend, nadrukkelijk en toegankelijk, hoewel hij ook zeer vrij en krachtig uit de hoek kan komen. Hij heeft een warme jazzy sound op zijn sax. Met zijn spel geeft Van Herzeele ook richting aan het trio, wat leidt tot mooie geïmproviseerde stukken.

Het nummer 'Trein naar Oelambato' neemt je echt mee op reis; je komt op gang en daarbij kom je verschillende verhalen tegen. Met subtiel gebruik van overblowing en climaxpassages. Intens spel, sheets of sounds. Plus een ijzersterk unisono van Van Herzeele en Van Binsbergen. Opeenvolgend geven beiden elkaar richting aan. Dat leidt tot extatische momenten.

In 'Orbit' zit een veelzeggend zangerig thema. Bijna filmisch: op een heuvel uitkijkend over de wijde prairie naar de ondergaande zon. We horen een prangende, diep tastende solo van Van Binsbergen. Offermans speelt een bassolo over haar uitwaaiende gitaar; hij geeft extra kracht aan het nummer door de juiste noten te kiezen.

Concluderend: een sferisch en gevoelig concert met warme rockin' jazz, psychedelische, early Pink Floyd-invloeden en snel verschuivende ritmiek.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

In november gaat het Corrie van Binsbergen Trio op tournee met de Duitse trompettist Matthias Schriefl als gast. Ook zal er een concert zijn met de Italiaanse trombonist Gianluca Petrella.

(Josien Lucassen, 3.8.10) - [print] - [naar boven]





The Jazztube
Bill Dixon: een markant trompettist


In deze Jazztube een liveopname van trompettist Bill Dixon, die op 16 juni op 84-jarige leeftijd in Vermont overleed. Dixons grote verdienste was het samenbrengen van gelijkgestemde musici en het genereren van respect voor jazz als kunstvorm. Hij organiseerde in 1964 een reeks concerten in de kelder van het Cellar Cafe die nauwelijks werden bezocht maar wel veel aandacht kregen van de pers. Hijzelf, maar ook Cecil Taylor, Archie Shepp en Roswell Rudd kregen een kans om te laten zien dat de nieuwe muziek - kortstondig 'The New Thing' genoemd - bestaansrecht had. Deze concertreeks resulteerde in de oprichting van de Jazz Composers Guild. Hoewel deze geen lang leven beschoren was, onstond hieruit het Jazz Composers Orchestra en de Jazz Composers Orchestra Association. Deze organisatie, opgericht door Michael Mantler en Carla Bley, richtte zich op het vinden van geschikte plekken voor zijn leden om te spelen, het verspreiden van de nieuwe jazz en het schrijven van composities, die door de leden werden uitgevoerd. De Association for the Advancement of Creative Musicians in Chicago en de Nederlandse Instant Composers Pool zijn in dit opzicht in meer of mindere mate schatplichtig aan Dixons inspanningen.

Als muzikant werd Dixon alom gewaardeerd, maar zijn statuur werd nooit zoals die van generatiegenoten als Don Cherry, Lester Bowie, Cecil Taylor of Paul Bley. Wel speelde Dixon nog jarenlang een interessante rol in de meest experimentele regionen van de jazz. Zijn trompetspel, abstract maar niet zielloos en in grote mate vocaal aangezet, was bijzonder om naar te luisteren en zijn compromisloze houding resulteerde in vele projecten, waarvan 'Odyssey' (een zesdubbele solo-cd) misschien wel het meest noemenswaardig is. Dixon verloor nooit het vertrouwen in de politieke kracht van jazz; in 2008 nam hij nog '17 Musicians In Search Of A Sound: Darfur' op. Hij stierf in de nacht van 15 op 16 juni 2010 in zijn slaap.

Labels:

(Sybren Renema, 1.8.10) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.