Een ongewoon album opgebouwd rond korte tracks die de Noorse drummer Thomas Strønen opnam tijdens wat beschikbare studiotijd. Tijdens de pandemie bezorgde hij die aan een paar muzikanten die ermee aan de slag gingen. Het resultaat is een combinatie van compacte solo- en duostukken. En als Taborn spontaan reageerde op wat hij toegestuurd kreeg, dan studeerde Sinikka Langeland eerst de patronen in, vooraleer ze er haar kantele (uit de citerfamilie) en zang over legde. Samen met Chris Potter wordt het geluid wat opengetrokken richting kosmos, terwijl Jorge Rossy, vooral bekend als drummer, hier opvalt met zuinig rondgestruinde pianoklanken. Het maakt van 'Relations' een ongewone vingeroefening die fascineert, maar uiteindelijk niet lang nazindert. Daarvoor mist het cohesie en een spanningsboog.

Thomas Strønen (drums, percussie), Craig Taborn (piano), Chris Potter (sopraansax, tenorsax), Sinikka Langeland (kantele, zang), Jorge Rossy (piano).

Klik hier om een track van dit album te beluisteren: 'Pentagonal Garden'.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, Chris Potter, Craig Taborn, Jorge Rossy, Sinikka Langeland, Thomas Stronen

(Guy Peters, 14.3.25) - [print] - [naar boven]

Concert
Gewijde klanken op de zondagmiddag
Mats Eilertsen Trio, zondag 27 oktober 2024, Jacobuskerk, Feerwerd

Op zich paste het recital van het Mats Eilertsen Trio prima in de dertiende-eeuwse aan Jacobus de Meedere gewijde kerk van Feerwerd. Niet alleen omdat de muziek een serene sfeer uitstraalde, de Noorse bassist heeft zich ook grondig verdiept in de vocale middeleeuwse muziek. Het fijnzinnige werk van zijn trio detoneerde met andere woorden allerminst in het godshuis. Ik zag heel wat toehoorders in gedachten verzonken, de ogen geloken, volledig open voor deze gewijde zondagmiddag.

Opmerkelijk was dat de leider minder aandacht naar zich toetrok dan zijn kompanen. Pianist Harmen Fraanje gaf de toon aan met repeterende en zich langzaam ontvouwende figuurtjes. Beetje mijmerende, procesmatige aanpak, aan de goede zijde van wat we New Age noemen. Al die afzonderlijke figuurtjes zouden in feite de bases kunnen vormen voor nieuwe, op zichzelf staande melodieën. Een enkele keer zwol het gebodene aan tot het niveau van een gereformeerd dubbelkoor op paassterkte.

Drummer Thomas Stronen had zichzelf een vooral dienende taak toebedacht. Meer Peter Ypma dan Art Blakey. Opmerkelijk was zijn beheersing van het bekkenarsenaal. Zijn soli waren even bescheiden als pregnante percussie-concerto's.

Vervuld van verheven gedachten keerde de gemeente huiswaarts.

Foto's: Jan Tempel

Labels: concert, Harmen Fraanje, Mats Eilertsen, okt24, Thomas Stronen

(Eddy Determeyer, 1.11.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.