Soms houdt hij midden in een solo abrupt op. Dan zit Simon Nabatov roerloos achter de piano, wachtend tot ook het laatste laagfrequente gemompel aan de bar weggestorven is. Dat kan wel een halve minuut duren. "Dit is een erg levende ruimte," zegt hij achteraf verontschuldigend. "Ik hoor alles."

Hoorden wíj wel alles? Dat kun je je afvragen. Want het recital leek wel een muzikale quiz. "We weten niet wat we gaan spelen," had hij aan het begin van de avond met een onmiskenbaar sardonisch lachje gewaarschuwd. Met een afgelebberde karakteristiek mag je de Russisch-Amerikaans-Duitse toonkunstenaar een 'pianoleeuw' noemen en hij verscheurde componisten als Bill Evans, Miles Davis, Caetano Veloso en Ary Barroso net zo gemakkelijk. En Monk, vooral Monk. "Wisten jullie dat de jazzcomponist van wie de meeste liedjes op de plaat zijn gezet Thelonious Monk is, na Ellington?" Tja, die titels van Monkstukken, als Jon Hendricks er geen tekst op heeft gemaakt hou ik ze niet uit elkaar. Ik troost me dan maar met de gedachte dat voor Monk zelf de titels van zijn stukken wel het laatste waren waar hij zich om bekommerde.

Het was dus een sport om al die liedjes te herkennen, ook al waren ze uitgebeend of juist uitbundig versierd, versneden of ondergesneeuwd tot uitsluitend de contouren nog vaag zichtbaar waren. Simon Nabatov werkte met grote contrasten qua dynamiek, ritme en atmosfeer. Hij citeerde uit nog niet bestaande liedjes en soms leek het alsof hij de noten omgekeerd aan de piano ontfutselde. Alsof ze wegstervend begonnen en met een attack eindigden. Hij monteerde en demonteerde net zo rap. Dissonante noten werden afgewisseld met seriële passages. En bij dat alles zat hij stoïcijns achter het klavier, wachtend op wat komen ging.

De piano hield zich kranig, de hele avond.

Foto: Cees van de Ven

Labels: concert, okt23, Simon Nabatov

(Eddy Determeyer, 24.10.23) - [print] - [naar boven]

Op de twee albums voor wat grotere ensembles die pianist Simon Nabatov in de afgelopen tijd voor Leo Records realiseerde, betoont hij zich een bijzonder begaafd componist, in een stijl die het midden houdt tussen jazz en hedendaags gecomponeerd. Voor 'Time Labyrith' strikte hij zes collega's, voor 'Loves' waren het er tien. En doublures zitten er niet tussen. We vinden bekende namen als Frank Gratkowski, Dominik Mahnig, Matthias Schubert, Dieter Manderscheid, Hans W. Koch, Axel Porath en Stefan Schönegg, maar ook wat onbekendere, al kan dat natuurlijk ook aan mij liggen.

Op 'Time Labyrinth' horen we allereerst vier blazers, bestaande uit twee keer rieten, Gratkowski en Schubert, en twee keer zwaar koper, Shannon Barnett op trombone en Melvyn Poore op tuba. Verder op contrabas Manderscheid, op synthesizer Koch en op piano Nabatov zelf. Een bijzonder instrumentarium, vooral de combi trombone-tuba kleurt de muziek op bijzondere wijze. De titel van opener 'Waves' is daarbij goed gekozen; de klanken komen en gaan, als golven in de branding. Veel structuur zit er verder niet in, het lijkt Nabatov hier primair te gaan om de aard van de klank. In 'Metamorph' zit nog minder structuur. Nabatov zelf noemt dit 'chaotic movement fragments', het ligt dus niet aan mij. En toch, ook hier zit dat golvende in, alleen dan een paar maten sneller en in Nabatovs spel hoor ik soms wat ragtime doorschemeren, zonder meer een heerlijk stuk. Dit is overigens een album vol contrasten, zo leert ons 'Reader'. Want zo chaotisch als 'Metamorph' klinkt, zo melodieus gaat het er hier aan toe. Gratkowski hoorde ik niet eerder op fluit zo sereen en welluidend. En over solorollen gesproken: Barnett is zeer uitgebreid te horen op 'Right Off'. Ongelofelijk wat deze musicus uit haar trombone weet te halen.

'Loves' valt allereerst op door de aanwezigheid van twee vocalisten, Rebekka Ziegler en Tobias Christl. Verder ook hier twee keer rieten, Leonhard Huhn en Sebastian Gille, en twee keer koper, Udo Moll op trompet en Janning Trumann op trombone. En verder Porath op altviool, Nathan Bontrager op cello, Schönegg op contrabas, Mahnig op drums en tot slot Nabatov op piano. Ook muzikaal is dit een ander album dan 'Time Labyrinth'. Dat heeft als belangrijkste reden dat dit een suite is, bestaande uit acht delen. In ieder deel staat een beroemd liefdespaar uit de geschiedenis centraal, weergegeven in titel en tekening. Qua klank klinkt 'Loves' iets meer als een soms experimenteel jazzalbum, met sterke invloeden vanuit de bigbandtraditie, maar dan wel regelmatig op zijn Nabatovs, lees: bij tijd en wijle dwars vorm gegeven. Zie 'Amour Fou' voor bewijsmateriaal. Of voldoet 'Anaïs' beter? Christl klinkt hier aanvankelijk als een romantische crooner, dagen van weleer in herinnering roepend, totdat dit stuk volledig ontspoort en de chaos toeslaat - dat we naderhand weer terugkeren naar waar het allemaal mee begon, mag een klein wonder heten. Maar goed, het gaat hier dan ook om de stormachtige relatie tussen Anaïs Nin en Heny Miller. De relatie tussen de beeldende kunstenaars Gabriele Münter en Wassily Kandinsky was duidelijk een geheel andere. Hier zat de spanning onderhuids, zoveel wordt wel duidelijk. 

Labels: cd, Leo Records, Simon Nabatov

(Ben Taffijn, 10.11.21) - [print] - [naar boven]

Pianist Simon Nabatov is een van de musici die met een vrij grote frequentie, al dan niet onder eigen naam, werk uitbrengt bij Leo Records. In dit eerste deel van een tweeluik besteden we aandacht aan twee duoalbums. 'Brooklyn Mischiefs' nam Nabatov op met altsaxofonist Michaël Attias en op 'Voluptuaries' horen we hem samen met gitarist Brandon Seabrook. In deel 2 volgen nog twee albums waarop we Nabatov horen met een groter ensemble.

Attias en Nabatov speelden die avond in Brooklyn, juli 2014, voor de eerste keer met elkaar samen. Dat is een weetje, want horen doe je het niet aan de vijf vrij lange stukken waar dit album uit bestaat. Wat je wel hoort is de inspiratie van de geluiden van een metropool. Tenminste, die zijn als ik naar 'Glimpses & Tangles' luister in ieder geval nooit ver weg. En verder is dit weer een bijzonder album, waarin we de signatuur van Nabatov direct herkennen. Zijn gevoel voor ritme, zijn sterk abstraherende vermogen, maar ook de klassieke achtergrond die zich openbaart in soms sterk romantische frases. En de combinatie piano-altsax is natuurlijk een hele mooie; de klanken van beide instrumenten ontmoeten elkaar regelmatig op bijzondere wijze. Nabatov beperkt zich geenszins tot zijn klavier. Zo bestaat 'Languild' - dat een eenheid vormt met de enige cover, Herbie Nichols' 'The Spinning Son' - voor een belangrijk deel uit geluiden die hij onder de klep opwekt. De klank lijkt soms die van een klavecimbel, dan weer van percussie. Veel abstracties op dit album, maar dat geldt zeker niet voor het heerlijk ritmische 'Gowanus By Night', een stuk dat op 'Dance Hall Music' niet had misstaan en natuurlijk ook niet voor die Nichols-cover. Prachtig hoe Nabatov en Attias hier recht doen aan compositorisch vernuft van deze pianist.

Bijna twee jaar geleden ontmoetten Nabatov en Seabrook elkaar in Nabatovs woonplaats Keulen, bijna vanzelfsprekend in de Loft, waar sowieso veel cd's van Leo Records worden opgenomen. Twaalf vrij korte stukken bevat 'Voluptuaries', die over het algemeen blaken van speelsheid en creativiteit. Stuk voor stuk zijn het abstracte geluidssculpturen waarbij de grote verscheidenheid aan geluiden een wereld aan associaties oproept. En daarbij gaat het er soms vrij heftig aan toe. Stukken als 'Daggers', 'Who Never Dies' en 'Grosbeak' zijn daarvan treffende voorbeelden. Het album heet niet voor niets 'Voluptuaries', wat afgeleid van het Latijn zoveel betekent als genoegens, pleziertjes en ja, ook een erotische ondertoon heeft, verbeeld door deze nimfen die een satyr gek maken van verlangen, geschilderd door Adolphe Bouguereau. Maar er staan zeker ook een aantal meer ingetogen stukken op dit album, zoals 'Dust Storms', 'Fresnel Lenses', met die prachtige klankwolken van Seabrooks gitaar en 'Diamonds And Dust', met name vanwege dat ingetogen pianospel van Nabatov.

Labels: cd, Leo Records, Simon Nabatov

(Ben Taffijn, 2.11.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.