De groep van toetsenist Elliot Galvin speelt stukken van zijn album 'The Ruin', dat is uitgebracht op 7 februari 2025. De titel van het album is ontleed uit een oud Angelsaksisch gedicht uit de negende eeuw na Christus. In grote lijnen handelt de poëzie over de oude glorie van een verwoeste stad. Het staat symbool voor het leven in Engeland en met name het deel waar Elliot Galvin is opgegroeid: het grijze landschap van de Medway-steden. De composities van 'The Ruin' worden in zijn geheel vertolkt in de vorm van een soundscape gedurende één lange set. Naast Elliot Galvin staan violist Mandura de Saram, bassist/vocalist Ruth Goller en drummer Seb Rochford (bekend van Polar Bear) op het podium.

De solistische opening met piano is al even imponerend als bevreemdend. De eerste elektronische klanken worden razendsnel opgevolgd door spaarzame akoestische pianoklanken waarbij zware, sombere en lichte melancholie elkaar afwisselen. Bij het invallen van de overige instrumenten valt het etherisch gezang direct op. Het roept de vraag op waarvan we getuige zijn? Hoorbaar is een permanente afwisseling tussen akoestische piano-improvisaties, effectvolle synthesizersounds, ritmische variaties, woordloze vocalen, viool- en basgitaarexercities en bij vlagen funky drumpartijen. Zowel hoog-energetisch als laidback en lyrisch of abstract.

De gespeelde stukken volgen in chronologie de titels van het mooie album 'The Ruin', al is de intensiteit van de live-uitvoering van een hoger niveau. De synergie tussen de bandleden is hoogstaand en de individuele solistische bijdragen passen in het cyclisch karakter van het muzikaal concept. Maar er is meer...

De muziek toont zich in verschillende gedaantes: van mysterieus, uitdagend en mooi tot krachtig en meedogenloos. De klankreis heeft een schizofrene en hallucinerende uitwerking en confronteert de luisteraar met de actualiteit van de huidige wereldorde en de ongekende dreiging die dat met zich meebrengt. De soundscape openbaart zich als een kunstzinnige weerspiegeling van het huidig tijdsbeeld: de collectieve maar ook individuele onzekerheid, de wanorde en de mogelijkheid van een totale destructie. Zijn het de ruïnes uit het verleden of de ruïnes die in het verschiet liggen?

Het hoopvolle is dat Elliot Galvin en zijn bandleden een fascinerende, machtige en nieuwe sound genereren, waarin improvisatie, hedendaagse muziek en experiment elkaar omarmen. Dit vindt op dusdanige wijze plaats dat muzikale confrontatie en muzikale troost naast elkaar kunnen bestaan.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

Labels: concert, Elliot Galvin, Mandura de Saram, Ruth Goller, Seb Rochford

(Louis Obbens, 27.2.26) - [print] - [naar boven]

De Britse trompettiste Laura Jurd werkte het afgelopen decennium in uiteenlopende samenwerkingsverbanden. Het meest bekend is zij van de groep Dinosaur, waarmee ze regelmatig op de Nederlandse jazzpodia heeft gestaan. Deze avond presenteert Jurd haar laatste album 'Rites & Revelations'. Haar groep wordt gevormd door de ritmesectie van Dinosaur met Ruth Goller op bas en Corrie Dick op de drumkit, met daarnaast Ultan O'Brien op altviool en Tara Cunningham op elektrische gitaar. Accordeonist Martin Green, op de plaat verantwoordelijk voor de toevoeging van folkelementen, is afwezig bij het optreden in Paradox.

Deze personele mutatie zorgt er misschien wel voor dat de dynamiek van de plaat in Paradox wordt overtroffen en soms zelfs radicale trekken vertoont. Daarnaast voegt Ruth Goller op elektrische basgitaar een extra dimensie toe aan de melange van folkjazz en impro. De geboren Italiaanse 'bast' niet alleen voortvarend en majestueus, maar produceert tevens een uniek klankuniversum, waarin angstaanjagende grunge naadloos wordt afgewisseld met hypnotiserende patronen, indrukwekkende dissonanten en apocalyptische resonanties. Ondanks de overweldigende dynamiek en het eclectische karakter blijft de muziek voor een belangrijk deel leunen op folkelementen met een Keltisch fundament. Het is overigens geen folkjazz in de oorspronkelijke vorm; daarvoor is de originaliteit en de blijmoedige maar rauwe energie te groot.

Twee stukken in het optreden zijn exemplarisch voor de avontuurlijke dadendrang van Laura Jurd en haar groep. In het lang uitgerekte tweede stuk van maar liefst dertig minuten wordt in een hoge abstractievorm muziek gespeeld. Donker, effectvol en onheilspellend wordt in een soort jamsessie vrij en intuïtief gemusiceerd. Het vurige geluid van de basgitaar, de kronkelige trompetpassages en de exploderende drums zijn volledig complementair aan elkaar. In de tweede set wordt het overbekende 'St. James Infirmary' (o.a. Louis Armstrong en Billie Holiday) getransformeerd. Bij aanvang van het nummer is de blues uit het begin van de vorige eeuw nog herkenbaar. Maar al snel maakt de melancholie plaats voor een meedogenloze opwinding en emotie. Waarin het al even betoverende als monsterlijke trompetspel wedijvert om aandacht met de noise van haar overige bandleden. Het is veelzeggend dat Jurd en haar groep zich ook nog wagen aan een try-out, een uptempo compositie die niet op haar album staat. In deze spontane jazz-exercitie worden de trompetvaardigheden van Jurd ten volle benut.

Samenvattend heeft de gelaagde muziek een weldadige uitwerking op de luisteraar door de originaliteit van de composities en met name de tomeloze energie van bandleider Laura Jurd en bassist Ruth Goller.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

Labels: concert, Corrie Dick, folkjazz, Laura Jurd, Martin Green, Ruth Goller, Tara Cunningham, Ultan O'Brien

(Louis Obbens, 10.2.26) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.