Wacht even. Die man die ons daar naast de piano, licht voorovergebogen boven de microfoon voorhoudt dat niet Charlie Parker, zoals velen kennelijk denken, maar Little Benny Harris de componist is van 'Ornithology', is dat niet dezelfde die zes jaar geleden ex cathedra, urbi et orbi, definitief zijn afscheid aankondigde na zo'n zes decennia touren, optreden, touren, telkens een andere hotelkamer, touren, albums opnemen, touren, lessen in bebop en touren? Toen ik destijds voorzichtig opperde dat hij zijn vingers toch op zijn minst wel een beetje in vorm zou houden en heel nu en dan, al was het maar in zijn woonplaats Veendam, het podium zou opstappen, schudde hij minzaam glimlachend zijn hoofd. Ooit was hij de jongste pianist in Nederland die de boptraditie overeind hield, inmiddels was hij de oudste. Het was wel mooi geweest.

Inmiddels zijn we zes jaar verder, de vingers zijn soepel gebleven en een paar honderd Veendammers luisteren met gepaste trots naar 'Ornithology' en andere bop-evergreens. De nummers worden ingeleid met parelende geabstraheerde vignetten op de piano, voorafschaduwen van wat komen gaat. Een beetje te vergelijken, misschien, met de lange rapsodische intro's die collega-pianist Erroll Garner placht te spelen, waarbij zijn medemuzikanten gebiologeerd toekeken, benieuwd in welk nummer die cascades terecht zouden komen. (En die de vlijtige technici van Philips er vakkundig afknipten, omdat dat tijd zou opleveren voor een paar nummers extra op de lp...)

De Graaff had, een beetje in de traditie van zijn 32 jaar korte Stoomcursus Bop, buiten zijn trio drie gasten uitgenodigd: vocaliste Marcella Hendriks, trompettiste en bugelblazer Ellister van der Molen en altsaxofonist Ben van Gelder. Hendriks is een betrekkelijk recente ontdekking van de pianist. Helemaal niet slecht, al moest je even wennen aan haar vrijzinnige interpretaties van de melodische details. 'In Love In Vain', gezongen met uitsluitend pianobegeleiding, was een schoolvoorbeeld van een echte jazzballad, verstild en gevoelig, maar daarom nog niet soft. Van der Molen schoof haarzuiver en elegant, zonder ooit weg te glijden, van noot naar noot in haar feature 'You've Changed'. En zo raakte ook Van Gelder iedere noot bovenop haar hersens in 'Darn That Dream'. Soms echode John Coltranes werk op de sopraansax na in zijn altgeluid.

Elke pianist die zijn zout waard is heeft wel een heel persoonlijke tic, een quote die regelmatig langskomt. Zo zat 'Don’t Be That Way' Peter Beets een tijdlang in de weg. (Geen idee of dat nog steeds het geval is.) De Graaff laat 'Did You Ever See A Dream Walking' voorbijtrippelen. Ik turfde vier quotes tot in het al genoemde 'Ornithology', daarna raakte ik de tel kwijt.

De moraal van dit verhaal: hou de agenda's van de jazzclubs en de schouwburgen in de gaten. Voor je het weet duikt die Rein de Graaff weer op.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto's: Hammie van der Vorst

Labels: Ben van Gelder, Charlie Parker, concert, Ellister van der Molen, Marcella Hendriks, Rein de Graaff

(Eddy Determeyer, 14.10.25) - [print] - [naar boven]

Tja, hoe word je ontdekt als jazzzangeres? Bij Marcela Hendriks (Bogota, 1980) ging het zo: ze raakte in gesprek met Rein de Graaff, die met enige regelmaat in de muziekschool van zijn woonplaats Veendam te vinden is, waar Hendriks lesgeeft. Het is gewoon plezierig om op verschillende vleugels te spelen. Toen De Graaff de zangdocente voorstelde een deuntje met hem te zingen, was het pleit beslecht.

Is Hendriks een 'echte' jazzzangeres? Moeilijk. De meeste liedjes op haar debuutalbum met het Rein de Graaff Trio plus altsaxofonist Benjamin Herman brengt ze redelijk rechttoe rechtaan. In sommige nummers ('I Thought About You'; 'Throw It Away') hoor je aan haar timing dat ze beslist mogelijkheden heeft in die jazzrichting. En het is mooi dat ze het verse van 'How Deep Is The Ocean' boven dat diepe water heeft weten te krijgen.

Het repertoire bestaat uit standards; 'In Love In Vain' van Jerome Kern en Leo Robin is een uitzondering. Ze zingt het met uitsluitend de piano als begeleiding. De Graaff speelt ongebruikelijk vrij op 'Route 66' en in het reeds genoemde 'Throw It Away' gaat hij op de McCoy Tyner-toer. Dit is het meest bevredigende nummer van het album. En nu maar wachten tot die stem een beetje gaat zakken en haar laag meer body krijgt.

Labels: cd, Marcela Hendriks, Rein de Graaff

(Eddy Determeyer, 30.10.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.