|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
Nieuws | Vooruitblik Aanstaande zondagavond 11 oktober staat er in het Speelhuis in Helmond een zinnenprikkelend concert op het programma. Flat Earth Society presenteert die avond 'The Coltrane Mutations'. In 2026 zou John Coltrane 100 jaar geworden zijn. Op uitnodiging van Bozar Brussel brengt Flat Earth Society (FES) een ode aan deze visionaire muzikant, wiens invloed generaties artiesten heeft geraakt - binnen én ver buiten de grenzen van de jazz. De geest van Coltrane vindt zijn weg naar het eigenzinnige universum van deze bijzondere bigband via onverwachte muzikale omwegen, kronkelende paden en onverklaarbare ontmoetingen. Zijn nalatenschap wordt bekeken, ontleed en bewerkt - op een manier die speels, scherpzinnig en onbevreesd is. John Coltrane was bovenal een zoeker. Een muzikale ontdekkingsreiziger die steeds nieuwe klankwerelden opzocht en grenzen verlegde. Dat voortdurende verlangen om te zoeken, te bevragen en nieuwe horizonten te verkennen vormt ook het kloppend hart van FES. Coltrane zelf gaf eigenlijk al een voorzet tot de avontuurlijke muziek zoals Flat Earth Society die al sinds 1997 maakt. "I never even thought about whether or not they understand what I'm doing... the emotional reaction is all that matters as long as there's some feeling of communication, it isn't necessary that it be understood. Jazz is a word they use to sell our music, but to me that word does not exist." 'The Coltrane Mutations' brengt eigenzinnige arrangementen en interpretaties van enkele Coltrane-klassiekers naast nieuwe composities, alle gepokt en gemazeld door het 'Trane-virus'. De arrangementen zijn van de hand van Peter Vermeersch, Bruno Vansina, Peter Vandenberghe, Bart Maris, Pauline Leblond, Rob Banken en Coltrane zelf. Dit concert is een viering van Coltranes muziek: intens, spiritueel en grenzeloos. Maar evenzeer is het een eerbetoon aan zijn vrije geest - een geest in permanente resonantie. Speeldata: Tekst: Maarten van de Ven | Foto: Phile Deprez Labels: Bart Maris, Bozar, Bruno Vansina, Flat Earth Society, John Coltrane, nieuws, Pauline Leblond, Peter Vandenberghe, Peter Vermeersch, Rob Blanken (Maarten van de Ven, 9.10.26) - [print]
- [naar boven] Too Noisy Fish is het trio van pianist Peter Vandenberghe, contrabassist Kristof Roseeuw en drummer Teun Verbruggen, dat zo'n vijftien jaar geleden begon als de ritmesectie van het Flat Earth Society Orchestra. Sindsdien bracht het trio vier albums uit, waaronder 'Fight Eat Sleep' (2013), 'Furious Empathic Silence' (2019) en 'Too Many Fish: 10 Years Too Noisy Fish' (2023), een album waarmee de heren hun tienjarig bestaan vierden door bevriende muzikanten (onder wie Bart Maris en Bruno Vansina) en een schrijver (Dimitri Verhulst) uit te nodigen in de studio en op het podium. Voor hun nieuwe album, 'Tolstoy', zijn ze weer gewoon een trio, al is 'gewoon' bij hen nooit het juiste woord. 'Tolstoy' is een album vol onverwachte wendingen met gevoel voor storytelling en humor. De plaat trapt af met een proloog en eindigt met een epiloog. Daartussen bevinden zich zes tracks, onderverdeeld in twee keer drie tracks, respectievelijk onder de hoofdtitel 'Act I' en 'Act II', telkens gevolgd door een subtitel. Alle composities zijn van de hand van Vandenberghe, met uitzondering van 'Act II: Here’s To You', waarvoor Ennio Morricone tekende. Wat onmiddellijk opvalt als je het album beluistert, is de ruimtelijkheid ervan: het trio laat veel stilte toe, zodat je als luisteraar nooit in ademnood komt. Dat neemt niet weg dat veel nummers een pulserende ondertoon hebben, een drive die je onweerstaanbaar in de ban houdt. Als er één album is dat geen seconde verveelt, dan wel 'Tolstoy'. Voortdurend gebeurt er iets dat je aandacht gaande houdt. Vooral 'Act I: Tolstoy' is een droom van een nummer. Puur muzikaal donder je van de ene verrassing in de andere: soms klinkt het trio als een gestoord combo, dan weer laten ze streepjes weemoed, romantiek en warmte op je los. De muziek is zowel atmosferisch van aard als geheimzinnig en spannend. En dat allemaal zonder dat je het gevoel hebt dat er hiaten zitten in de opeenvolgende tracks of in de tracks zelf. Zoveel is zeker: de mannen van Too Noisy Fish zijn ieder voor zich hun gewicht in goud waard en hebben met 'Tolstoy' een straf album afgeleverd dat uitblinkt in scherpte, speelsheid en ontregeling. Hedendaagse jazz waar je een puntje aan kunt zuigen! Tekst: Patrick Auwelaert | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo' Labels: cd, Kristof Roseeuw, Peter Vandenberghe, Teun Verbruggen, Too Noisy Fish (Patrick Auwelaert, 23.9.26) - [print]
- [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Archief
Artikelen Cd-recensies Concertrecensies Colofon Festivalverslagen Interviews Jazz in memoriams Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken? |