'One Way Ticket To Tibet' bevat het eerste postcorona-concert dat gespeeld werd in Brebl in Nijmegen, op 20 februari 2022. Misschien verklaart dat de intensiteit en weerbaarheid die zelfs in de kalmste momenten voelbaar blijven.

De muziek wijkt af van Van de Graafs werk voor en met I Compani, maar is eigenlijk al net zo'n rijke combinatie van geluiden en invloeden. Nu eens dobbert de muziek op een hamerende jazzdrive, dan weer verkeert het in zinderende folkoorden of lijkt het bezwangerd door spirituele intenties. Soms staat het ten dienste van het woord. Maar het is vooral een viering van de spontane en poëtische interactie, want de vrijheid en het plezier van samen muziek maken spatten van dit album.

Er één muzikant uitpikken zou flauw zijn, want alle zes leveren ze een cruciale bijdrage. En trouwens, wie er in slaagt om eigen composities, iets van Steve Reich, een ode aan Coltrane en teksten van T.S. Eliot, Gertrude Stein, Matsuo Bashō én Robbie Basho (zijn machtige 'Blue Crystal Fire') samen te brengen en te laten klinken alsof het zo moest zijn, heeft iets bijzonders klaargespeeld.

Een performance om te ontdekken.

Annelie Koning (zang), Bo van de Graaf (altsax, tenorsax), George Dumitriu (viool, altviool), Dion Nijland (bas), Albert van Veenendaal (piano, klokkenspel), Makki van Engelen (drums).

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: Albert van Veenendaal, Annelie Koning, Bo van de Graaf, cd, Dion Nijland, George Dumitriu, Makki van Engelen

(Guy Peters, 14.2.25) - [print] - [naar boven]

De momenten waarop de instrumenten naar elkaar kruipen blijven je het meest bij. Dan beperkt pianist Albert van Veenendaal zich tot het behoedzaam aantikken van kleine klankschalen, terwijl drummer Makki van Engelen zijn snaartrommel beroert alsof ze een kopje porselein uit de Kim-dynastie is. Het volgend moment kan hij zo gruwelijk uithalen dat het lijkt alsof hij het complete servies in één mep wil vermorzelen.

Het duo ontmoette elkaar een jaar of drie geleden in de groep Playstation van gitariste en componiste Corrie van Binsbergen en het was liefde op het eerste gezicht. De Tale Tellers hebben veel te melden. Van de meeste nummers is het begin van een stuk bekend terrein, maar al snel slaan de heren zijpaadjes in waarbij ze elkaar nooit helemaal uit het oog verliezen.

Wanneer Van Veenendaal zijn snaren prepareert, duikt zijn instrument onder water en wordt de sfeer bezonken. Wanneer hij met een mallet voorzichtig langs de rand vóór de toetsen strijkt, staat er ineens een theremin in de zaak.

Voorzichtig vegen op de vellen roept een pianonoot op, waarna het duo de muziek organisch laat groeien. Ik vraag mezelf af waarom drummers niet méér met hun handen spelen, het levert zóveel nuances op. Dat gebeurt in het lange openingsnummer, 'No Hay Palabras' (er zijn geen woorden), waarvan de pianist de woorden ooit op een Spaanse muur aantrof. Eendrachtig bouwen de muzikanten de spanning op en weten die ook weer behoedzaam te laten verslappen.

Een beetje swingen gaat de muziek pas in 'From Tokyo To Paris', oorspronkelijk geschreven voor een balletvoorstelling.

Momenten dat het gebodene in de buurt van de gehoordrempel komt, overheersen. Een klikje verder omlaag en je hoort de moleculen in je gehoorgang hossen en botsen.

Foto: Freek

Labels: Albert van Veenendaal, concert, Makki van Engelen, okt23

(Eddy Determeyer, 11.10.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.