In de elf knappe composities hoor je duidelijk de roots van de Japans-Weense pianist Aseo Friesinger, en niet alleen door het gebruik van Japanse instrumenten. Ook de melodieën vertellen een en ander: de oorspronkelijke bedoeling van de groep was om oude volksliederen naar een moderne context te brengen, maar dat is een beetje uit de hand gelopen. De muzikanten vonden gaandeweg een mooie mix van traditioneel-Japanse muziek en daarbij horende meditatief-creatieve jazz. Dat de nummers vrij lang zijn, is daar wellicht een gevolg van.

De pianist bewijst zichzelf als een volwaardige, beheerste maar begeesterde jazzimprovisator, zowel begeleidend als solerend. Maar ook als componist - vier werken zijn van zijn hand - en arrangeur: in afgewogen en netjes gestructureerde composities komen alle instrumentalisten creatief aan bod. De klank van de fluit speelt hierin een beslissende rol. Mooi is ook dat de stem, scattend en zingend, netjes geïntegreerd wordt in het geheel. Een plaat met elf erg mooie, sfeervolle, boeiende tracks, waarin jazzy spel en Japanse traditie tot hun recht komen. Knap werk!

Aseo Friesacher (piano), Waka Otsu (vocals), Kana Fuesfuki (shinobe, shakuhutchi, dwarsfluit), Johannes Fend (bas), Joost Lijbaart (drums, percussie)

Tekst: Marc Van de Walle | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: Aseo Friesacher, cd, Johannes Fend, Joost Lijbaart, Kana Fuesfuki, Waka Otsu

(Marc Van de Walle, 26.8.25) - [print] - [naar boven]

Steeds vaker kom ik albums tegen van bassisten die solo gaan. Onlangs bracht ECM onder de titel 'Once Upon A Time' solo-opames uit 1994 uit van oudgediende Eberhard Weber en vrijwel tegelijkertijd verscheen van nieuwkomer Johannes Fend het in eigen beheer als download uitgebrachte 'Journey', zijn debuut.

Toen Weber dat concert gaf in Avignon was hij reeds zo'n vijfentwintig jaar actief als bassist en dat hoor je hier in iedere noot terug. Zo vind ik het moeilijk te geloven dat hij, als ik naar opener 'Pendulum' luister, daar echt alleen stond. Ik heb het vouwblad echter wel vier keer doorgekeken, maar zie toch echt nergens een andere musicus. Knap hoe hij hier ritme en melodie met elkaar vermengt, op de voor hem zo typische wijze. Weber heeft immers altijd in die melodisch ritmische hoek gezeten; hij werkte samen met Gary Burton, Jon Garbarek, Charlie Mariano, Chris Hinze en Sigi Schwab en zit al sinds halverwege de jaren 70 bij ECM Records.

Bijzonder is ook 'Trio For Bassoon And Bass', met ook hier alleen die contrabas en ook hier is het weer verbazingwekkend wat hij solo met dit instrument weet te bereiken. Zo speelt hij verderop tegelijkertijd pizzicato én met de strijkstok, met de ene het ritme vormgevend, met de ander de melodie. Een en ander hangt overigens ook samen met het feit dat de contrabas van Weber wel wat afwijkt van wat gebruikelijk is. Sinds 1972 bespeelt hij een elektro-akoestische contrabas die hij speciaal voor zichzelf liet bouwen, wat voor een belangrijk deel de typische klank verklaart. In 'Ready Out There' zit Weber er wat losser in, een gedreven improvisatie. Prachtig ingetogen klinkt 'Silent For A While'. Mooi ook hoe hij hier op zeer subtiele wijze gebruikmaakt van de versterking en de bijpassende vibratie.

Johannes Fend komt uit Oostenrijk, maar woont alweer enige tijd in Rotterdam. De bassist haalde zijn bachelor, zowel in klassiek als jazz, aan het Groningse Prins Claus Conservatorium en zijn master aan Codarts. Hij is inmiddels, hoe jong ook, al overladen met prijzen, met name voor zijn solowerk. Voor 'Journey' gebruikte Fend de contrabas, de basgitaar, zijn stem en een beetje elektronica om het geheel iets meer kleur te geven. Samen met hem maken we een reis (de titel is uitstekend gekozen) door een zeer divers en soms ietwat esoterisch klanklandschap.

Het is ook een reis in de zin dat Fend meerdere muzikale werelden met elkaar combineert. Zijn achtergrond in zowel klassieke muziek als jazz horen we terug, maar ook ambient en meer singer-songwriter georiënteerde muziek komt aan bod, zoals in 'Otherworld', 'Bumpy Road' en 'Challenge'. Qua stijl doet de 'The Hunt' wel wat denken aan de jazzrock van de jaren 70, terwijl Fend ons in 'Dragon’s Cave' middels spannende klanken en fascinerend gebruik van de menselijke stem meeneemt naar verre oorden. Kortom een boeiend debuut, waarin Fend ons een mooie staalkaart biedt van zijn kunnen.

Labels: bas, cd, download, Eberhard Weber, Johannes Fend

(Ben Taffijn, 20.2.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

In memoriam
Cassandra Wilson
1955-2026
Foto: Cees van de Ven

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.