Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
Hey, hey, Henry Hey!
Henry Hey Trio, dinsdag 6 oktober 2026, De Smederij, Groningen

Het openingsstuk duidde al helder de richting die het optreden uit zou gaan. Om te beginnen speelde pianist Henry Hey Chick Corea's 'Bud Powell' namelijk. Het werd dus inderdaad bop met vrije trekjes. Hey speelde lineair, met onderweg speelse sprongetjes en korte adempauzes om het landschap snel in zich op te nemen. Hij had het duidelijk naar zijn zin met deze muziek, deze muzikanten en dit publiek. Hier in Nederland heeft Hey (nog) hoegenaamd geen naam, maar in Amerika heeft hij zijn sporen in de muziekindustrie ruimschoots verdiend. Zo was hij muzikaal leider van Rod Stewarts 'Great American Songbook'-project. Iets degelijks gold voor David Bowie's jazzy werk van de periode 2013-2016. Ook filmscores ('Ocean's Eleven', 'Ocean's 8' en 'Dumb And Dumber too') brachten in huize Hey brood op de plank.

Maar bebop was, zeg maar, echt zijn ding dus. Vóór de pauze werden er uitsluitend originals gespeeld. Opmerkelijk en dapper voor een trio dat nooit eerder met elkaar had gewerkt. "Ach," sprak bassist Joris Teepe na afloop, "je neemt in het vliegtuig gewoon even de schema's door." Een van de meest originele composities was een blues die verschillende toonaarden doorliep. Als een schip dat lijkt te zinken, maar telkens toch weer uit de golven opduikt.

Curieus in dit verband was ook de vertolking van Teepes 'The Bassman', dat hij naar eigen zeggen zo'n jaar of dertig niet had gespeeld. Bij Teepe had je soms het idee dat de contrabas hem eigenlijk te weinig mogelijkheden biedt om zich ten volle uit te drukken. Misschien moet hij eens nadenken over een Siamese versmelting met een sousafoon. Of een klarinet. De gekste dingen. Nu kreeg je in zijn soli een enkele keer de indruk dat hij eigenlijk het liefst 'voorbij' de bas wilde spelen. Heel spannend, allemaal.

Wanneer je toevallig tijdens de drumsolo van Joost van Schaik in 'Con Alma' was binnengelopen, had je het stuk gelijk herkend. Ook hij speelde in dit trio zo strak als een tuidraad.

Misschien heeft het Henry Hey Trio als unit nog niet veel kilometers gemaakt. Centimeters, eerder. Doch het vakmanschap van de muzikanten en hun onwaarschijnlijk grote oren zorgden voor een avond waarbij je voortdurend moest uitkijken om niet van het puntje van je stoel te kukelen.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Diederik Idema

Labels: chick corea, concert, David Bowie, Henry Hey, Joost van Schaik, Joris Teepe, Rod Stewart

(Eddy Determeyer, 14.10.26) - [print] - [naar boven]

Concert
Geïnspireerd op zoek naar eigenheid
Yuri Honing Quartet - Crossing Spirits - The Music of David Bowie, vrijdag 27 februari 2026, Paradox, Tilburg

Op 10 januari 2026 was het 10 jaar geleden dat een van de meest invloedrijkste rockmuzikanten overleed. Naast zanger was Bowie ook muziekproducer, trendzetter en stijlicoon. Zoals bekend wisselde hij voortdurend van personages. De Volkskrant heeft recent een groot artikel gewijd aan zijn acteerwerk. Vermeldingswaardig en relatief onbekend is dat David Bowie in zijn prille carrière saxofoon heeft gespeeld. Dit instrument is dan ook van betekenis in zijn oeuvre. Niet in het minst door de rol van saxofonist Donny McCaslin op zijn zwanenzang 'Blackstar'.

Yuri Honing heeft altijd een voorliefde gehad voor de muziek van David Bowie en diens nalatenschap is regelmatig een bron van inspiratie voor het Acoustic Quartet. Dit kwartet bestaat naast de tenorsaxofonist uit Wolfert Brederode op piano, Gulli Gudmundsson op contrabas en Joost Lijbaart op drums. Wie verwachtingsvol heeft uitgekeken dat het kwartet zeer bekende nummers zou spelen zoals 'Ziggy Stardust' of 'Fame' komt van een koude kermis thuis. Daar waar Honing al nummers van David Bowie speelt, zijn dit de meer obscure liedjes uit zijn repertoire zoals de single 'John, I Am Only Dancing' en 'Letter To Hermione'. Allereerst is de aanpak erop gericht dat naar de geest van Bowie wordt gespeeld, met veel ruimte voor vrijheid en interpretatie. Daarnaast is het opvallend dat Honing een liedjesstructuur verkiest met relatief korte, catchy nummers met overwegend korte improvisaties. Het karakteristiek verhalende en emotioneel geladen saxofoongeluid contrasteert mooi met de minutieuze sensitiviteit van Brederode. Gudmundsson en Lijbaart voegen hier een sprankelend ritme aan toe. De muziek wordt vaak in de vorm van midtempo of ballad opgediend: puur, warm in zijn klankkleur, verraderlijk luchtig en altijd ruimtelijk.

In 'Heaven On My Mind' klinkt Yuri Honing indringend en onstuimig en klinkt het pianospel van Wolfert Brederode als een parel. Veel indruk maakt de compositie 'Avalon', afkomstig van het album 'Avalon Songs', geschreven tijdens de pandemie. Mistroostig en ritmisch verhaalt het over het rijk van Koning Arthur als reflectie op de duistere, geïsoleerde periode van een aantal jaren geleden. In een abstracte vorm omarmen de fragiele saxofoonklanken en het intieme pianogeluid elkaar op waarachtige wijze. In de kortstondige toegift 'The Man Who Sold The World' grijpt Honing nog een keer naar een compositie van David Bowie, hoewel dit stuk legendarisch is gemaakt door Nirvana. Deze herinterpretatie blijft dichter bij het origineel, maar ook nu blijft de eigenheid van het Yuri Honing Acoustic Quartet fier overeind!