Het openingsstuk duidde al helder de richting die het optreden uit zou gaan. Om te beginnen speelde pianist Henry Hey Chick Corea's 'Bud Powell' namelijk. Het werd dus inderdaad bop met vrije trekjes. Hey speelde lineair, met onderweg speelse sprongetjes en korte adempauzes om het landschap snel in zich op te nemen. Hij had het duidelijk naar zijn zin met deze muziek, deze muzikanten en dit publiek. Hier in Nederland heeft Hey (nog) hoegenaamd geen naam, maar in Amerika heeft hij zijn sporen in de muziekindustrie ruimschoots verdiend. Zo was hij muzikaal leider van Rod Stewarts 'Great American Songbook'-project. Iets degelijks gold voor David Bowie's jazzy werk van de periode 2013-2016. Ook filmscores ('Ocean's Eleven', 'Ocean's 8' en 'Dumb And Dumber too') brachten in huize Hey brood op de plank.

Maar bebop was, zeg maar, echt zijn ding dus. Vóór de pauze werden er uitsluitend originals gespeeld. Opmerkelijk en dapper voor een trio dat nooit eerder met elkaar had gewerkt. "Ach," sprak bassist Joris Teepe na afloop, "je neemt in het vliegtuig gewoon even de schema's door." Een van de meest originele composities was een blues die verschillende toonaarden doorliep. Als een schip dat lijkt te zinken, maar telkens toch weer uit de golven opduikt.

Curieus in dit verband was ook de vertolking van Teepes 'The Bassman', dat hij naar eigen zeggen zo'n jaar of dertig niet had gespeeld. Bij Teepe had je soms het idee dat de contrabas hem eigenlijk te weinig mogelijkheden biedt om zich ten volle uit te drukken. Misschien moet hij eens nadenken over een Siamese versmelting met een sousafoon. Of een klarinet. De gekste dingen. Nu kreeg je in zijn soli een enkele keer de indruk dat hij eigenlijk het liefst 'voorbij' de bas wilde spelen. Heel spannend, allemaal.

Wanneer je toevallig tijdens de drumsolo van Joost van Schaik in 'Con Alma' was binnengelopen, had je het stuk gelijk herkend. Ook hij speelde in dit trio zo strak als een tuidraad.

Misschien heeft het Henry Hey Trio als unit nog niet veel kilometers gemaakt. Centimeters, eerder. Doch het vakmanschap van de muzikanten en hun onwaarschijnlijk grote oren zorgden voor een avond waarbij je voortdurend moest uitkijken om niet van het puntje van je stoel te kukelen.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Diederik Idema

Labels: chick corea, concert, David Bowie, Henry Hey, Joost van Schaik, Joris Teepe, Rod Stewart

(Eddy Determeyer, 14.10.26) - - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.