Het gebeurt maar zelden dat je op een druilerige zondag in oktober zomaar twee zonovergoten jazzconcerten kunt smaken. Verschillend van aard maar beide van grote klasse!

Het ochtendconcert vond plaats in het Bruggenhuis, waar eigenaar en gekend jazzliefhebber Rob Meijer van Putten een topduo programmeerde met Ivan Paduart en Olivier Ker Ourio. Zij speelden een repertoire van eigen werk, zoals onder andere Paduarts 'Draisiennes' en 'Résilience' en een compositie van Ker Ourio, 'Eva'. En de Toots-compositie 'For My Lady'. Voor goed volk dat ademloos genoot van hun spel en interacties.

Ourio wordt terecht gerekend tot een grootmeester op zijn instrument, de mondharmonica. Opvallend is zijn vermogen om het spel helemaal naar zijn hand te zetten qua dynamische nuancering, van fortissimo tot pianissimo en subtiele glissando en alles daartussen. Oorstrelend mooi. Dat geldt ook voor Paduart, de sympathieke door de wol geverfde componist-pianist. De toetsen op de uitstekend klinkende vleugel volgden zijn brein en de flow via zijn vingers organisch. Het werd een concert dat iedereen nog lang zal heugen.

Het tweede concert betreft een 'afternoon huiskamerconcert' bij jazzduizendpoot Guy Peters. Eindelijk was het gelukt om bij hem te geraken voor een duoconcert in het freejazz-idioom. Met de vermaarde saxofonist Dave Rempis en de mij nog onbekende Belgische drummer Nicolas Chkifi. "Rempis was ruim twintig jaar bezield programmator van ruim 900 concerten van Elastic en leverde hierdoor een niet te onderschatten bijdrage aan de zichtbaarbaarheid van jazz en geïmproviseerde muziek in Chicago en ver daarbuiten", aldus Peters in zijn inleiding.

De ontvangst was hartelijk, onder de bezoekers enkele bekende gezichten, gepokt en gemazeld in het freejazz-circuit. Geweldig dat gastheer en gastvrouw al 21 huiskamerconcerten hebben gehuisvest. Free music, free drinks, free contribution. Welcome! valt te lezen op hun Facebook. En inderdaad, je voelt je hier vanaf het moment dat je binnenstapt welkom, thuis en op je gemak.

Na de warming-up en introductie door Guy Peters gingen beiden van start. Dave Rempis op alt-, tenor- en baritonsax en Nicolas Chkifi op slagwerk met wat summier klein handwerkgerei, zoals een snoertje met belletjes. Maar al met al ruim voldoende voor ondergetekende om kennis te maken met deze voortreffelijke drummer en yogaleraar die naar verluid overeenkomsten heeft qua ingetogenheid en percussie-instrumentarium met Toma Gouband.

Echter vandaag stond hij voor hetere vuren. Geen klankschalen of allerhand percussiemateriaal. Vanaf de eerste tot de laatste minuut trakteerde Rempis, meestal op baritonsax, de toehoorders op één overdonderende set 'vrij werk', waarbij Chkifi hem perfect met gelijke munt van repliek diende. In deze huiskamer was alles prima voor elkaar. Naast schaaltjes knabbelwerk stond uit voorzorg ook een schaaltje oordopjes. Met hi-energy en creatief spel vulde het duo de ruimte en beyond.

Een ontketende Rempis was mogelijk het gevolg van een opmerking van Peters dat hij van omwonenden permissie had gekregen om de musici alle vrijheid te geven, zo stel ik me voor. Amai, van die permissie hebben beiden vervolgens dankbaar gebruik gemaakt.

Mijn eerste ontmoeting met Dave Rempis was een concert met Ken Vandemark 5 in Eindhoven op 8 maart 2004. Dat was memorabel, net als Rempis anno nu. Wat betreft Nicolas Chkifi was deze eerste kennismaking aanleiding genoeg om het album 'Breathe' van Fnussjen dat recent verscheen op W.E.R.F. Records tot me te nemen. Met Ann Eysermans (harp, zang), Christian Mendoza (piano) en Ananta Roosens (viool, zang). Bij deze van harte aanbevolen!

Foto's: Cees van de Ven. Klik hier voor een fotoverslag van het concert van Paduart en Ker Ourioen en hier voor dat van Rempis en Chkifi.

Labels: concert, Dave Rempis, Ivan Paduart, Nicolas Chifki, okt23, Olivier Ker Ourio

(Cees van de Ven, 4.11.23) - [print] - [naar boven]

In het Supersonic Orchestra van Gard Nilssen, een van de hoogtepunten op het laatste North Sea Jazz, kwamen we ook de bassist Ingebrigt Håker Flaten en de saxofoniste Signe Krunderup Emmeluth tegen. Beiden zijn ook te horen op het bij PNL Records verschenen 'Guts & Skins' van Flaten en drummer Paal Nilssen-Love, als onderdeel van een overdonderend octet. Verder hier aandacht voor het onlangs bij Aerophonic verschenen 'Harvesters' van het Rempis Percussion Quartet, waarin we Flaten horen met saxofonist Dave Rempis en de drummers Tim Daisy en Frank Rosaly.

'Guts & Skins' is een soort van suite in zeven delen, waarin Flaten en Nilssen-Love, het is tenslotte hun band, duidelijk de leiding nemen, aangevuld met Johan Holmegaard op percussie. Verder bestaat dit octet uit drie rietblazers - Emmeluth op altsax, Hanne De Backer op baritonsax en Isabelle Dutoit op klarinet en vocalen, trompettist Magnus Broo en Alexander Hawkins op piano en hammondorgel. Zoals Flaten en Nilssen-Love betaamt, beginnen we met regelrechte chaos, een overdonderende kakofonie van geluid. Pas helemaal aan het einde van het eerste deel belanden we met een duet van Flaten en Nilssen-Love in wat rustiger vaarwater. Zo overdonderend als het eerste deel klinkt, zo ingetogen begint het tweede: zeer ingetogen percussie en dan een ritmisch patroon van Flaten. Hier overheerst de melodie, met duidelijke latininvloeden, iets waar je onze Noren nu niet echt mee associeert, maar wat prima blijkt te werken. Helemaal harmonieus verloopt het overigens niet, daar zijn deze musici net even een slag te dwars voor. Gelukkig maar. Die gewoonte culmineert naar het einde toe dan ook in een heerlijke triopassage van de drie rietblazers. In het derde deel - de band is weer volledig op stoom - valt vooral Hawkins' pianosolo op, waain hij ongrijpbare noten om zich heen strooit. Een onweersbui aan geluid krijgen we in het vierde deel; de percussie in actie, aangevuld met Hawkins' aanslagen en Dutoits bijzondere vocale kwaliteiten. Hawkins verrast ons stomend op zijn hammondorgel in het zesde deel, krachtig begeleid door de ritmetandem. De Backer ken ik vooral door de concerten die Sound in Motion organiseert, daar dateert haar contact met de heren dan ook zeker van. Haar solo in het laatste deel laat goed horen hoe terecht de plek is die ze in deze superband inneemt.

The Rempis Percussion Quartet kwam hier eerder voorbij, ik besprak zowel 'Cash And Carry' uit 2015 als 'Cochonnerie' uit 2017. Sindsdien verschenen nog 'Sud Des Alpes' en 'The Long Haul' en nu is er dus 'Harvesters'. Een dubbelalbum om het tienjarig jubileum van deze band te vieren! Dave Rempis begint solo op tenorsax in 'Everything Happens To You', balancerend tussen melodie en experiment, met dat voor hem zo krachtige geluid. En in deze bezetting wordt dat alleen nog maar verder versterkt: Flaten, Daisy en Rosaly vormen de perfecte ritmemachine. Een niet aflatende stroom klanken, met af en toe een rustpunt, maar dan ook alleen af en toe. Tegelijkertijd bevat een van die momenten, nog steeds in dat eerste stuk, een bloedmooie solo van Flaten. In 'The Exuberant Aubergine' ligt het tempo wat lager, al gaat dat zeker niet ten koste van de ritmiek. Bijzonder fascinerend is Rempis' solo net over de helft, vol onverwachte geluiden. 'Spooky Action', het eerste stuk op de tweede schijf, vangt aan met een mooi ritmische dialoog tussen Flaten en de beide drummers, waarna Rempis onverwacht melodieus aansluit. Na de geluidssculptuur 'Little Facists' horen we in 'Fat Lip' allereerst Flaten in een bijzonder innemende solo, gevolgd door Rempis met al even subtiele, melodieuze noten. Maar lang rustig blijft het ook hier niet, aangevuurd door de beide drummers.

Labels: cd, Dave Rempis, Frank Rosaly, Ingebrigt Haker Flaten, Paal Nillsen-Love, Rempis Percussion Quartet

(Ben Taffijn, 23.8.23) - [print] - [naar boven]

Vandaag staat drummer en percussionist Michael Zerang centraal. Hij is allereerst te horen op het bij Aerophonic - het label van saxofonist Dave Rempis - verschenen 'Astragaloi', samen met pianiste Elisabeth Harnik en Rempis. Verder hier aandacht voor het bij Astral Spirits verschenen 'The Art Of Flight: For Alvin Fielder' van Survival Unit III, eveneens een trio, maar nu met naast Zerang cellist Fred Lonberg-Holm, hier zonder elektronica, en trompettist/saxofonist Joe McPhee.

De stijl van Dave Rempis kennen we inmiddels, hij kwam hier de afgelopen jaren regelmatig voorbij. En ook op dit album is hij direct herkenbaar met zijn sterk verdichte patronen, zijn extatische uithalen en zijn vaak vrij gruizige klank. Harnik en Zerang dienen hem prachtig van repliek, zo het tempo verder opvoerend. Op zulke momenten is er zonder meer sprake van een dynamisch brouwsel dat op het punt staat van overkoken, 'Macateta' is daar een mooi voorbeeld van. Toch kan het hier ook zeer ingetogen klinken. Prachtige fragiele bewegingen horen we Rempis maken in 'Locoweed', terwijl Harnik hier op boeiende wijze aansluiting bij vindt en Zerang de accenten plaatst. Gaandeweg gaat ook hier het tempo omhoog, dat hoort erbij. Zerang komt uitgebreid aan bod aan het begin van 'Lato Litupa'. Dit is echter geen drumsolo, maar een geluidssculptuur - Zerang is dan ook eerder percussionist dan drummer. Belangrijker is echter dat het een perfecte bedding vormt voor Rempis' creatieve uitspattingen, van wie we in dit vrij lange stuk menige geweldige solo horen. Prachtig slagwerk overigens ook in het spannende 'Goat’s-Thorn'.

In tegenstelling tot het trio dat we horen op 'Astragaloi' is Survival Unit III geen gelegenheidstrio, sterker nog: het bestaat al sinds 2006 en dit 'The Art Of Flight: For Alvin Fielder' is het zevende album. Een album dat bestaat uit vijf naamloze stukken. Mede door de instrumentatie is dit een trio dat zich in eerste instantie richt op klank, al horen we in het eerste deel direct al McPhee krachtig soleren op zijn zaktrompet. Maar ook hier gaat het primair om de effecten, nog versterkt door de verrichtingen van Lonberg-Holm en Zerang. Voor Zerang moeten we bij het tweede stuk zijn: onregelmatige ritmische patronen ondersteunen hier fluisterzachte bewegingen van McPhee en Lomberg-Holm. Bijzonder is ook het begin van het derde stuk en de wijze waarop McPhee hier schakelt tussen verschillende stijlen. We eindigen dynamisch in het vijfde stuk, Zerang deelt rake klappen uit, Lonberg-Holm vult het verder in en McPhee schittert met dwars spel.

Labels: cd, Dave Rempis, Elisabeth Harnik, Joe McPhee, lp, Michael Zerang, Survival Unit III

(Ben Taffijn, 8.10.22) - [print] - [naar boven]

Er werd intussen al heel wat geschreven over de coronaperiode. Het vormde de inspiratie voor heel wat nieuwe muziek, maar een speciale plaats wordt ingenomen door de releases die opgenomen werden toen de omvang van het probleem begon te dagen. Het kan deels projectie zijn, maar 'All Your Ghosts In One Corner' van Kuzu lijkt wel het geluid te bevatten van een samenleving die plots aan een afgrond staat.

De vorige vier releases van dit trio met saxofonist Dave Rempis, gitarist Tashi Dorji en drummer Tyler Damon werden allemaal opgenomen in de periode 2017-2018. Met 'All Your Ghosts In One Corner' komen we dichterbij. Het trio had een korte tournee gepland van 8 tot 14 maart 2020, net op het moment dat levens drastisch op hun kop gezet werden. De groep speelde op 12 maart in Chicago en daags erna in het nabijgelegen Milwaukee, en een greep uit beide concerten belandde op dit album. In de infotekst staat dat de muzikanten de sfeer die in de lucht hing dag na dag voelden veranderen, ze speelden in het volle besef dat er van concerten snel geen sprake meer zou zijn.

Niet dat de methodes of sound daarmee op hun kop gezet worden. Dat niet, want je hoort hier een voortzetting van een interactie die al vastgelegd werd op een paar indrukwekkende albums. Het zit 'm eerder in de details, zoals de elegische sfeer die opduikt in opener 'One Fell Swoop', dat aftastend van start gaat, maar met de komst van Rempis' lange altsaxklanken meteen doordrenkt is van een geladen melancholie die stapsgewijs overgaat in een diep emotionele ontlading. Niet die van de agressie of explosie, maar van het besef dat de dingen niet meer zullen zijn wat ze ooit waren.

Het driedelige 'Scythe', opgenomen in Chicago, zoomt dieper in op de even hechte als vrije en originele interactie van de drie. Rempis' capaciteiten werden in deze regionen al uitvoerig uit de doeken gedaan, maar blijven onverminderd indrukwekkend. 's Mans beheersing van de alt-, tenor- en baritonsax is uitzonderlijk. Geworteld in de jazztraditie, maar met een voorwaartse blik en een knap gebruik van ongebruikelijke technieken. Dat wordt ook gespiegeld door Dorji, die je langs een schier eindeloze rij van technieken en ideeën stuurt zonder er een freakshow van te maken. Hij is duidelijk verankerd in die non-idiomatische school van Bailey & co., maar put net zo goed inspiratie uit dronemuziek, noise, bezwerende psychedelische folk, atonaal gefreak en hier een daar zelfs een slepend doomaccent.

Het geeft de muziek een potige stekeligheid en onvoorspelbaarheid die mooi ingekleed wordt door het genuanceerde spel van Damon. Die kan net als zijn collega's het vuurtje oppoken of spelen met reliëf, densiteit en klankkleur, gaat spontaan mee in golfbewegingen en plotse wendingen, maar ook in subtiele passages, zoals wanneer hij de brushes en percussie hanteert in slotluik 'Year Of The Rat'. Rempis laat onderweg de bariton ongemeen intens scheuren, Dorji belandt zowaar even op semisurfterrein en samen steken ze er voortdurend een heaviness in die niet voortdurend over de rooie moet gaan om te intimideren. Ondanks de vrijheid, de ontlading en de haast tastbare lijfelijkheid hoor je hier ook een trio dat weet hoe te spelen met controle en beheersing. Die was dan ook nodig om te anticiperen op de shitstorm die er stond aan te komen. Vijfde ijzersterke release van een toptrio.

Klik hier om twee tracks van dit album te beluisteren.

Deze recensie verscheen ook op Enola.be | Foto's: Geert Vandepoele

Labels: cd, Dave Rempis, Kuzu, Tashi Dorji, Tyler Damon

(Guy Peters, 24.1.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.