Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
Wat een drummer!
Ed Verhoef, Paul Berner & Adam Nussbaum, dinsdag 28 november 2023, De Smederij, Groningen

Wie Adam Nussbaum alleen kent van zijn fusionachtige werk (Michael Brecker, John Scofield, Bill Evans, de saxofonist) beseft niet wat voor een superieure mainstream- en bopdrumer hij is. "Er is niets zo mooi als bij livemuziek aanwezig te zijn met muzikanten die het naar hun zin hebben en een aandachtig publiek," zo vatte hij in De Smederij zijn muzikale credo samen. Wat dat betreft kunnen we er weer een tijdje tegen. Geen overbodige luxe in een land dat zichzelf de oorlog heeft verklaard.

Nussbaum is een Meester, een topcat onder de jazzcats. In 'Monk’s Dream' verlengde hij het trio door het met nieuwe ritmen te injecteren. Zijn solo hier was verbluffend melodieus en benadrukte tegelijkertijd het percussieve karakter van Monks werk. Zijn acties en reacties waren sneller dan het menselijk oor kon volgen. Nussbaums eigen compositie 'Shure Would Baby' zou je als een hommage kunnen opvatten aan folkzanger Lead Belly, met wiens muziek de kleine Adam op zijn derde of vierde kennismaakte. Hij nam ook een album op, 'The Lead Belly Project', waarmee hij zijn liefde voor oude blues en stokoude volksmuziek beleed. Oorspronkelijk zou de compositie 'Hey Pretty Baby' heten, tot de maker ontdekte dat er al talloze songs bestaan die onder die naam geregistreerd stonden. Vreemd was dat hij 'We Three', 'We Three' had gelaten, ondanks het gegeven dat de Ink Spots en Frank Sinatra in 1940 hits hadden met een liedje met die naam.

'I Miss Missing You' was opgedragen aan de vrouw van de drummer; ooit zaten ze thuis tussen twee uitgebreide tournees door op de bank en liet ze hem weten dat ze op de een of andere manier 'het hem missen' miste. In een van zijn solo's gebruikte hij een ring om een specifiek geluid uit zijn bekken te halen. Daarmee voerde hij me terug naar Cees See (alles is lang geleden), die een drumsolo op zijn trouwring speelde, terwijl zangeres Corry Brokken op de eerste rij zat te smelten en te stralen. Het paar was toen al een jaar of tien samen overigens.

Hoewel hij duidelijk zijn best deed zo functioneel mogelijk te spelen, stelde het slagwerkbeest zijn medemuzikanten toch in de schaduw. Bassist Paul Berner zong op zijn instrument en gitarist Ed Verhoef speelde bedachtzaam en clean. Soms werd een gitaarmelodie naadloos overgenomen door de contrabas. Het trio bleek voorbeeldig vormvast.

Organisator Diederik Idema, tenslotte: "Mooi toch, drie volwassen mannen die weer in de zandbak mogen spelen." Zo rond twaalven was de zandbak weer naar zijn normale hoogte teruggezweefd, achttien meter boven zeeniveau.

Foto: Diederik Idema

Labels: Adam Nussbaum, concert, Ed Verhoef, nov23, Paul Berner

(Eddy Determeyer, 6.12.23) - [print] - [naar boven]

Concert
In de geest van het origineel
Ed Verhoeff, Adam Nussbaum & Hein van de Geyn - Tribute to John Abercrombie, woensdag 23 maart 2022, Liever in de KluiZ dan ThuiZ, De Bussel, Oosterhout

Op 29 november 2017 zou de legendarische gitarist John Abercrombie optreden in De Bijloke, Gent. Ik zou hem eindelijk eens gaan horen en zien, het was er nooit eerder van gekomen. Het mocht niet zo zijn: enkele maanden daarvoor, om precies te zijn op 22 augustus overleed hij. Vijf jaar later durft gitarist Ed Verhoeff, die hem zo ongeveer al zijn hele professionele leven bewondert, het aan om een ode te brengen. Hij doet dat samen met twee musici die Abercrombie meer dan goed kenden vanuit een intensieve samenwerking: drummer Adam Nussbaum en bassist Hein van de Geyn.

En dat hoor je zonder meer terug. Nussbaum en Van de Geyn kennen iedere noot van Abercrombie's muzikale universum van buiten en Verhoeff laat zich evenmin onbetuigd. En van de makke waar tribute bands nogal eens aan leiden - het haalt het niet bij het origineel - heeft dit trio totaal geen last. Het speelplezier spat ervan af en Verhoeff vervalt met zijn pittige spel zeker niet in knip-en-plak-gedrag. Met veel respect voor de meester wordt hier een prachtig portret neergezet, waarin we een mooi beeld krijgen van de typische kwaliteiten van deze gitarist. Wellicht zijn de wat rustigere nummers daarbij wel het meest kenmerkend. Als geen andere gitarist-componist was hij in staat om de diepe zielenroerselen te verklanken. Met sterke melodieën, altijd voorzien van een ritmische onderstroom en zijn messcherpe gitaarklank, wist hij binnen de kortste keren moeiteloos door te dringen tot de kern. Met stukken als het in de tweede set gespeelde 'That’s For Sure' en 'Ralph’s Piano Waltz' kruipt hij zonder meer onder de huid. Maar mooier is wellicht wel dat Verhoeff dat ook kan, spelend met eenzelfde soort van intensiteit, maar wel in zijn eigen metier.

Andere stukken zijn wat feller en geven vooral Nussbaum en Van de Geyn mogelijkheden om te schitteren. Een vroeg stuk als 'Arcade' en het overrompelende 'Open Land' zijn daar treffende voorbeelden van. Verplaats je bij dat laatste stuk maar naar zo'n lege snelweg, midden door die uitgestrekte Amerikaanse vlaktes. Raampje open, maar pas op, rijd niet te hard. Abercrombie was componist, speelde geïmproviseerd, maar mocht ook graag standards spelen. Eén daarvan was het door hem geliefde 'Alone Together' van Chet Baker. Van de Geyn begint met een rustieke bassolo, Nussbaum voegt zich erbij en tot slot Verhoeff. En ook hier horen we Abercrombie's kwaliteiten weer terug, in de manier waarop hij gepolijst spel en groove naadloos met elkaar weet te verbinden, zonder een van beide uit het oog te verliezen. Het wordt nog duidelijker bij 'Sure Would', een stuk van Nussbaum en 'Mixed Up' van Van de Geyn. Beide prachtige stukken, de eerste richting de blues, met een heerlijke gruizige solo van Verhoeff, de tweede leunend tegen de rock, meer in de stijl van John Scofield dan van Abercrombie. Kwalitatief zeker hoogstand, maar wat beide stukken missen is die peilloze diepgang waar Abercrombie het patent op had en waar we weer eens een avond lang optimaal van konden genieten.