Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Festival
Jazz Middelheim 2013 Part 2


"In het Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Quintet is geen plaats voor een ritmesectie. De voortdurende, veranderende klanktapijten en de verschuivingen in de structuur zijn bijna geheel uitgeschreven! Langzaam maar gedisciplineerd bewegend en voorzien van een voortdurende tegendraadsheid ontstaat een nieuwe muzikale taal. Het is de laptop, die live via een ingenieuze programmeertaal een dimensie toevoegt aan de voortgebrachte muziek. De menselijk maat wordt als het ware geïntroduceerd bij het gebruik van elektronica. De muziek is van een zeer hoog abstractieniveau, oorspronkelijk in compositie en experimenteel in zijn improvisatie. Bij vlagen voorzien van kleine solistische en eigengereide miniatuurtjes."

Louis Obbens bezocht de tweede dag van Jazz Middelheim. Hij doet verslag van de concerten van Tigran & Trilok Gurtu, het Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Quintet, Verheyen/Copland/Peacock/Baron en het John Scofield Trio.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotoverslag van deze tweede dag van Jazz Middelheim, vrijdag 16 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 28.8.13) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Marian McPartland


De in 1918 in Engeland geboren pianiste Mary McPartland is op 20 augustus overleden.

Aan de Guildhall School of Music and Drama in Londen studeerde McPartland klassiek piano. Tijdens de studie raakte zij geïnteresseerd in jazzmuziek en werd ze geïnspireerd door Duke Ellington, Fats Waller, Teddy Wilson en Mary Lou Williams. In 1938 maakte zij deel uit van de vier piano vaudeville act Billy Mayerl's Claviers. De groep toerde door Europa en zo kwam het dat zij in België in 1944 de Amerikaanse cornettist Jimmy McPartland ontmoette, verliefd werd, met hem trouwde en na de oorlog – met hem – naar de Verenigde Staten vertrok.

Al gauw formeerde zij haar eigen trio en speelde zij in vermaarde clubs als de Embers en Hickory House. In de jaren vijftig nam zij platen op voor de labels Savoy, Capitol en Argo. Eind jaren zestig richtte zij haar eigen platenlabel op: Halycon. Niet alleen gaf zij platen van zichzelf uit, maar ook van collega-pianisten als Earl Hines, Teddy Wilson, Dave McKenna en Jimmy Rowles.

In 1978 kreeg zij haar eigen radiopramma 'Marian McPartland's Piano Jazz' op NPR (National Public Radio). Het programma werd na 32 jaar beëindigd. Eveneens in 1978 tekende zij een contract voor Concord. Op dat label verschenen de albums 'Personal Choice', 'Willow Creek And Other Ballads', 'Plays The Music Of Billy Strayhorn', 'Plays The Benny Carter Songbook', 'Live At Shanghai Jazz' en nog vele anderen.

Marian McPartland was een elegant en delicaat spelende pianiste met een groot muzikaal oor en idem harmonieus gevoel. In 2007 werd ze door het Kennedy Center benoemd tot 'Living Jazz Legend'. Ze is op 95-jarige leeftijd een natuurlijke dood gestorven.

Labels:

(Jacques Los, 27.8.13) - [print] - [naar boven]





Festival
Jazz Middelheim 2013 Part 1


De 32ste editie van het Antwerpse Jazz Middelheim ging op donderdag 15 augustus voortvarend van start met het trio van de Belgische saxofonist Manuel Hermia. Het trio laat zich niet alleen inspireren door de Indische ragas, maar ook door de free jazz van de jaren zestig en zeventig. De exorbitante gierende en krijsende geluidsexplosies die kenmerkend waren voor de toenmalige free jazz werden door het geconcentreerd samenspelende trio vermeden. Ondanks de optimale muzikale vrijheid werd er in een behoorlijk harmonieus stramien samengespeeld en gesoleerd. De jazztraditie werd dan ook allerminst door het trio veronachtzaamd. Met de Italiaanse bassist Manolo Cabras en de Portugese drummer João Lobo heeft Hermia de juiste medestanders gevonden die hun leider in zijn avontuurlijke, vrije, melodieuze en wereldmuziek-georiënteerde muzikale ontdekkingsreis formidabel volgen.

Tigran is 'artist in residence' op het festival. Hij is een 26-jarige Armeense pianist. Voluit heet hij Tigran Hamasyan. Hij zingt ook, doet wat met de neusfluit en kan het niet laten aan knoppen van elektronische apparatuur te zitten. In een set met samplegoeroe Jan Bang en trompettist Arve Henriksen werden vooral mystieke en sfeervolle soundscapes gecreëerd. Esoterische muziek, zogezegd. Die sfeer werd nog versterkt door de zang van Tigran en de vocalises van Henriksen in het sopraanregister. Naar het eind toe werd er van de ambientstroming overgeschakeld naar funk, punk, hardrock en hiphop, waarbij Henriksen een saxofoonmondstuk op de trompet zette, daarmee de rockbeat nog stevig accentuerend. Het is jammer dat Tigran zich nogal prominent bezig houdt met elektronica, effecten en zang. Dat voegt niet altijd iets toe aan zijn muziek. Uit de zeldzame momenten dat hij akoestisch piano speelde, bleek hij een zeer getalenteerde en virtuoze pianist te zijn, die niet voor niets wordt geprezen door Herbie Hancock, Chick Corea en Brad Mehldau.

De verwachtingen van de groep Mosaic onder leiding van drumster Terri Lyne Carrington waren hoog gespannen. Helaas, ondanks de sterke bezetting – saxofonisten Tia Fuller en Tineke Postma, pianiste Helen Sung, bassist Tamir Schmerling en zangeres Lizz Wright – kwam het concert niet uit de verf. Het was een allegaartje van genres, ongeïnspireerde solo's en warrige arrangementen. Hoewel Wright een warme, volle stem heeft, overtuigt zij niet als jazzzangeres. Haar kracht en sterkte ligt meer in het gospel-, soul- en popidioom. En zo laveerde de muziek door bovengenoemde genres. Een allegaartje. Vlees noch vis.

De eerste avond werd afgesloten met een jazzicoon van de eerste orde, Toots Thielemans. 91 jaar is hij inmiddels. Het is te zien en te horen. De mondharmonica schuift niet zo lekker meer, er is adem te kort, het geheugen hapert wat, de vitaliteit ebt weg. Maar Toots is een muzikale held. Hij is een groot muzikant. Hij heeft muzikaal veel betekend. Hij behoort tot de groten, een jazzmonument. Daarom speelt hij op Jazz Middelheim.

Cees van de Ven maakte een fotoverslag van deze eerste dag van Jazz Middelheim, donderdag 15 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Jacques Los, 25.8.13) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Cedar Walton


Op 19 augustus is op 79-jarige leeftijd pianist Cedar Walton overleden in Brooklyn, New York. Met onder meer pianisten als Barry Harris, Tommy Flanagan, Kenny Barron, Wynton Kelly wordt hij beschouwd als een zeer belangrijk pianist binnen de hardbopstroming.

Hij groeide op in Dallas en zijn moeder, die concertpianiste was, gaf hem pianolessen. Aan de universiteit in Denver studeerde hij muziekleer, waarna hij in 1955 naar New York vertrok. Hij sloot zich aan bij de jazzgemeenschap en speelde diverse malen in jazzclub Birdland. Zijn diensttijd bracht hij door in Duitsland. In het leger ontmoette en speelde hij met musici als Leo Wright, Eddie Harris en Don Ellis.

In 1958 keert hij terug naar New York en speelt dan tot en met 1961 in het Jazztet van Art Farmer en Benny Golson. Daarna wordt hij Blakey's pianist in de Jazz Messengers, waar op dat moment ook Freddie Hubbard en Wayne Shorter deel van uitmaken. Zijn kostje is inmiddels gekocht. Midden jaren zestig verlaat hij Blakey en wordt hij huispianist voor het Prestige-label. Walton begeleidt dan talloze prominente jazzmusici op hun plaatopnamen. Om er enkelen te noemen: Sonny Criss, Pat Martino, Eric Kloss, Charles McPherson en Houston Person.

Midden jaren zeventig leidt Walton een funkgroep Mobius, met saxofonisten Bob Berg, Frank Foster en Eddie Harris, trombonist Steve Turre en trompettist Freddie Hubbard. Ook was hij een begenadigd componist. Sommige van zijn composities zijn jazzstandards geworden: 'Firm Roots', 'Bolivia' en 'Cedar's Blues'.

Niet te tellen zijn de platen die hij heeft opgenomen als leider en als sideman. In de jaren zestig maakte hij opnamen op Blue Note met Art Blakey, op Argo met het Jazztet van Art Farmer en Benny Golson, talloze platen op Prestige, met Eddie Harris op Atlantic en met Clifford Jordan op Jazzland. De lijst is bij lange na niet compleet. De zestiger jaren zijn topjaren voor hem. Onder eigen naam verschijnt in 1967 zijn eerste album, met trompettist Kenny Dorham en saxofonist Junior Cook op het Prestige label, getiteld 'The Cedar Walton Trio, Quartet and Quintet – Cedar!'.

Sindsdien verschijnt hij met grote regelmaat in de studio's. De stroom platen als leider en sideman is nauwelijks te stuiten. Het is ondoenlijk al de uitgekomen platen te vermelden. Daarom hieronder een selectie van belangrijke en opmerkelijke platen: Cedar Walton/Hank Mobley Quintet – 'Breakthrough!' (Cobblestone), Cedar Walton Trio with Clifford Jordan – 'A Night At Boomers Vol. 1 & 2' (Muse), Cedar Walton Trio – 'Firm Roots' (Muse), Cedar Walton Quartet – 'Eastern Rebellion' (Timeless), Cedar Walton Quartet featuring Abbey Lincoln – 'The Maestro' (Muse), Cedar Walton Quintet – 'Cedar's Blues' (Red Record), Cedar Walton Quartet – 'The Promise Land' (HighNote), Cedar Walton Quartet – 'Voices Deep Within' (High Note) en zijn laatste album 'The Bouncer', dat in 2011 uitkwam, eveneens op High Note.

Na een kort ziekbed is Cedar Walton overleden. Het is niet bekend gemaakt waaraan hij is overleden.

Labels:

(Jacques Los, 24.8.13) - [print] - [naar boven]





Voorbeschouwing
ZomerJazzFietsTour 2013


Op de laatste zaterdag van augustus gaat de 27ste aflevering van de ZomerJazzFietsTour van start. Langs een fietsroute door het Reitdiepdal, ten noordwesten van Groningen, kan een keuze gemaakt worden uit 26 concerten in middeleeuwse kerkjes en boerenschuren. Het fietsfestijn brengt een internationaal en gevarieerd programma met actuele jazz en improvisatiemuziek. Volgens beproefd concept kan per fiets de nieuwe jazz worden verkend, zeggen we dan altijd. Want dit muzikale dagje uit door een prachtig stukje Groningen krijgt een steeds grotere schare jazzfietsers op de been.

Als ieder jaar weer komt de actuele impro-muziek ruimschoots aan bod. De organisatie is er wederom in geslaagd nationale en internationale coryfeeën naar Groningen te halen. Ook heeft de organisatie vier aantrekkelijke routes uitgestippeld (om het u gemakkelijk te maken), maar waarvan uiteraard afgeweken kan worden. Het gaat om de Franse route (Tour de France), de Russische route, de Sena route en de Route zonder naam.

Spraakmakende namen en formaties tijdens deze editie zijn onder anderen: trio Vloeimans/Brinkmann/Florizoone, de groep Tiltan met Boy Edgar Prijs-winnaar Oene van Geel, het duo Simon Nabatov/Nils Wogram, Trio Monniot/Szandai/Quitzke, de Brabantse formatie VLEK, het Volkovtrio, het Black Sea Trio met de Russisch-Bulgaarse saxofonist Anatoly Vapirov, het duo Orlando Valle/Ramon Valle, Synaesthetic Trip met trompettist Bart Maris en het duo Evelyn Petrova/Misha Halperin. 's Avonds wordt de FietsTour in stijl afgesloten met jazz-dj's Swingmaster Sem en Eddy D(etermeyer) en de Amsterdamse funkband The Jig.

Voorafgaand aan de FietsTour is er vrijdagavond 30 augustus de proloog in het Grand Theater in Groningen met het trio Amarco, het duo Alfred Spirli/Alan Purves en het trio Monniot/Szandai/Quitzke.

Klik hier voor uitgebreide informatie.

Meer weten?
Lees ons verslag van de ZomerJazzFietsTour van vorig jaar.

Labels:

(Jacques Los, 22.8.13) - [print] - [naar boven]





Scene report
Jazz Middelheim: Hooverphonic vervangt zieke Randy Newman


Het management van Randy Newman deelde gisteren mee dat de singer-songwriter vecht tegen een longontsteking en zijn concert van morgen moet annuleren. De Belgische popformatie Hooverphonic zal de derde festivaldag van Jazz Middelheim nu afsluiten, met een orkestrale bezetting van twaalf klassieke muzikanten. Qua publieksbereik een goede zet - het album 'Hooverphonic With Orchestra' kwam vorig jaar direct op 1 binnen in de Belgische hitlijsten - maar of het voor de fans van Newman nu echt een geschikte vervanger zal zijn... wij wagen dat te betwijfelen. Anderzijds zal Hooverphonic zeker voor extra bezoekers gaan zorgen.

Gisteren opende Jazz Middelheim met in ieder geval al twee memorabele concerten. De 26-jarige Armeense pianist Tigran Hamasyan, dit jaar artist in residence op het festival, bracht een ijzersterke set met de Noorse muzikanten Jan Bang, een ware wizzard op het gebied van elektronica en live sampling, en Arve Henriksen, een trompettist die zijn instrument nieuwe klankdimensies geeft - variërend van bezwerende Japanse fluittonen via ritmische en gevocaliseerde klanken tot saxofoonachtige sounds, dankzij het gebruik van een rieten mondstuk. Een concert dat je meezoog. Hetzelfde gebeurde verrassend genoeg met de 'peter' van Jazz Middelheim: Toots Thielemans. Het mondharmonica-icoon stak in onverwacht sterke vorm; met zijn even intimistische als trefzekere spel wist hij het hele festivalterrein stil te krijgen - op de kinderen in de dagopvang na.

Klara zendt alle concerten van Jazz Middelheim live uit; je kunt het festival hier volgen in geluid en beeld. Tevens vind je hier filmpjes met live-fragmenten en backstage-interviews met de optredende muzikanten door Lies Steppe.

Labels:

(Maarten van de Ven, 16.8.13) - [print] - [naar boven]





Festival
Gent Jazz 2013 Part 4


"Ferry fleemde zich als vanouds onder je huid en liet horen dat hij er nog steeds staat. Zijn bereik is wat nauwer en naar het einde toe ontbrak de energie wat, maar dat compenseerde hij met pure stijl. Het jazzluik zat verrassend goed en authentiek in elkaar (geen overdadig gedoe zoals bij Womack), hij kon rekenen op twee fantastische zangeressen (die ook een aardig stukje dansten) en een uitstekende begeleidingsband, met als enige valse noot een gitarist die net iets te vaak naar Richie Sambora gekeken had."

Guy Peters bezocht de vierde en laatste dag van het Gent Jazz Festival. Hij zag er concerten van Eric Legnini 'Sing Twice', Bobby Womack en Bryan Ferry featuring The Bryan Ferry Orchestra.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een uitgebreid fotografisch verslag van Gent Jazz 2013.
Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 15.8.13) - [print] - [naar boven]





Cd
Thelonious 4 - 'Meets Tony Miceli' (Dot Time, 2013)

Opname: 2012

De melodieën die in het brein van Thelonious Monk opborrelden waren destijds, in de jaren veertig, zó onorthodox dat het meer dan een decennium zou duren voordat ze als geniaal werden her- en erkend. Wat gebeurt er dus wanneer je er onorthodoxe bewerkingen op loslaat? Nou, dan heb je uiteraard kans dat er een ultra-orthodox wijsje ontstaat, zoals in het geval van 'Green Chimneys' hier.

Maar eerlijk gezegd loopt het vaker volledig uit de hand. Als het materiaal eerst grondig gesloopt wordt en vervolgens door een Frankenstein-achtige prof (zo een die voortdurend met een werveltje boven zijn hoofd en een ontredderde grijns erop door de plaatjes slingert) weer in elkaar wordt geprutst, ja, dan krijg je wat 'Oska T' overkwam. Eerst lummelt de band een beetje doelloos rond, vervolgens ontstaan er grote contrasten wanneer de muzikanten er eens even recht voor gaan zitten en tenslotte dondert het spul toch weer reddeloos en massief uit de rails.

Opmerkelijk is dat de themaatjes ondanks alle malheur toch altijd herkenbaar blijven, zo hermetisch is het Monkse heelal wel. Als de goochelaar die vóór zijn act uitvoerig zijn hoge hoed laat zien: kijk zelf maar, helemaal niks, om er vervolgens een hele menagerie aan pluimvee en knaagdieren uit te bevrijden.

'Bemsha Swing' wordt gedemonteerd aangeleverd, compleet met een onbeholpen vertaalde handleiding en seconden voordat het rode lampje uitgaat, presenteert de band verhit en trots het resultaat dat niet van echt is te onderscheiden. In 'Skippy' vervormt de gitaar van Guillermo Celano dermate zwaar dat ze compleet versmelt met de tenor van Iman Spaargaren en daar slechts met uiterste inspanning uit losgescheurd kan worden.

Nou ja, zo ongeveer gaat het hier. De grote vraag is uiteraard wat de heer Thelonious Sphere Monk er zelf van zou hebben gevonden. Het blijft speculatief, maar alleszins denkbaar is dat hij gereageerd zou hebben met "Nice hat you got".

Meer horen?
Klik
hier om het album 'Thelonious 4 Meets Tony Micelli' te beluisteren.

Labels:

(Eddy Determeyer, 15.8.13) - [print] - [naar boven]





Vooruitblik
Follow The Sound 2013


Follow The Sound, het Antwerpse festival voor vrije en geïmproviseerde muziek, kondigt 'very last minute' aan dat het plaatsvindt op woensdag 14 augustus in het Zuiderpershuis.

Voormalig Sonic Youth-gitarist Thurston Moore en The Thing-saxofonist Mats Gustafsson spelen op 14 augustus het slotconcert van Follow The Sound in Antwerpen. Het festival is de opvolger van Free Music, dat precies 40 jaar geleden werd gelanceerd door de WIM (Werkgroep Improviserende Musici) rond pianist Fred Van Hove, toen nog als meer experimenteel alternatief voor Jazz Middelheim.

Sinds 2005 vaart Free Music onder de vlag van Follow The Sound, maar bij de meest recente subsidieronde kreeg het festival te horen dat het zijn vaste toelage van de Vlaamse overheid niet langer zou krijgen. Onzekerheid troef dus voor de organisatie, die dit jaar de veertigste verjaardag toch enige luister hoopte te geven. Pas sinds begin juli weet de organisatie dat het voor dit jubileumjaar slechts een zeer bescheiden projectondersteuning ontvangt. Vandaar deze kamikaze-editie van Follow The Sound: één concertdag, één locatie, een minimum aan promotie en een maximum aan muzikaal interessant aanbod.

Op korte tijd heeft Follow The Sound nog een sterk programma bij elkaar kunnen krijgen, waarbij artistiek directeur Rob Leurentop veel lof heeft voor de optredende artiesten die zich snel wilden vrijmaken en zich sterk betrokken toonden bij het festival, iconen zoals Mats Gustafsson en Thurston Moore voorop. Maar hij dankt ook de Klara-muziekredactie en muzikanten als Peter Vermeersch en Joachim Badenhorst voor hun suggesties en programmatorische inbreng.

De festivaldag begint om 15.30 uur met de Finse gitarist Kalle Kalima en zijn groep K-18. De groepsnaam verwijst naar de Finse aanduiding voor films die niet geschikt zijn voor onder de 18 jaar. En in de muziek brengt het kwartet rond Kalima (gitaar, bas, accordeon en sax) een ode aan filmgrootmeesters als Stanley Kubrick en David Lynch. Dat levert heel bijzondere en niet te klasseren muziek op. Uit de bloeiende nieuwe scene in Polen komt het duo Mykrokolektyw met intrigerende soundscapes van trompet, drums en electronics.

Normaal gezien is founding father Fred Van Hove elke editie van Free Music/Follow The Sound aanwezig met een project. Dit jaar lukte dat niet vanwege de last-minute planning. Maar ook saxofonist André Goudbeek was veertig jaar geleden van de partij en hij treedt nu aan in trio met bassist Peter Jacquemyn en drummer Mark Sanders. De jonge Antwerpse saxofonist Joachim Badenhorst stelt een trio voor met gitarist Noël Akchoté (wel eens 'de Franse Marc Ribot' genoemd) en de Amerikaanse tubaspeler Dan Peck, die ook op Jazz Middelheim te zien zal zijn in de groep van Anthony Braxton.

Voor het slotconcert kan Follow The Sound rekenen op rockicoon Thurston Moore en impro-icoon Mats Gustafsson, die samen de kamikazemodus van het festival wel eens een flink uitroepteken zouden kunnen bezorgen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 13.8.13) - [print] - [naar boven]





Festival
Gent Jazz 2013 Part 3


"Het blijft een fenomeen, die Zorn. Je hoort zijn muziek amper op de radio, de cd's liggen slechts in een handvol winkels (en doorgaans voor bedragen om lichtjes misselijk van te worden), het wemelt van de tegendraadse projecten die geen uitstaans met elkaar hebben (zo lijkt het althans), en toch daagt daar een massa volk voor op. Volk dat niet eens terugdeinsde voor een decibel, een doodsgil of chaosmoment meer of minder. De tent op zijn kop zetten - vier staande ovaties op rij – met dit soort muziek?!"

Guy Peters bezocht de derde dag van het Gent Jazz Festival, met een special rond de Amerikaanse saxofonist, componist, orkestleider en producer John Zorn onder het motto 'Zorn At 60'. Onze correspondent doet verslag van de concerten van Song Project, Koby Israelite Band, Illuminations/The Holy Visions/The Alchemist, Tirzah-Quartet, Moonchild, James Moore, The Dreamers en Electric Masada.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een uitgebreid fotografisch verslag van Gent Jazz 2013.
Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 11.8.13) - [print] - [naar boven]





In memoriam
George Duke


In 1981 zit ik in de vierde klas van de havo. Op vrijdagochtend zijn er dramalessen. Uren waarin je de ruimte krijgt om te improviseren en om je eigen smaak en ideeën te verkennen. Regelmatig dient van thuis meegenomen muziek als decor van theatrale experimenten. Hannah, op wie ik heimelijk verliefd ben, introduceert 'A Brazilian Love Affair'. 's Middags zit de lp in mijn eigen schooltas; hij wordt in dat weekeinde volledig grijsgedraaid. Niet Hannah, maar wel de via haar ontdekte muzikale zeggingskracht van George Duke, wordt een liefde voor het leven.

Trombonist, contrabassist, pianist, zanger, componist, arrangeur en producer. Zijn innemende persoonlijkheid, vernieuwingsdrang en scheppingskracht maken George Duke tot een succesvol en veelzijdig muzikaal ondernemer. Nadat hij als vierjarige met zijn moeder een concert van Duke Ellington heeft bezocht, begint zijn muzikale vorming met pianolessen. Geschoold als trombonist en componist, verlaat hij in 1967 het conservatorium. In de muziekwereld vindt hij direct veel waardering voor zijn talent om, virtuoos en met groot gemak, diverse stijlen - van jazz tot disco - moeiteloos te verbinden. Doorslaggevend in de vorming van zijn muzikale persoonlijkheid is de periode waarin hij samenwerkt met Frank Zappa. Van Zappa krijgt hij carte blanche en het inzicht dat muziek hem ultieme vrijheid geeft. Na deze periode is zijn professionele carrière onstuitbaar.

Duke maakt ruim dertig albums op eigen naam, produceert er meer dan honderd en speelt mee op duizenden albums. Tot en met vandaag heeft hij invloed op jonge musici en klinken samples van Duke's werk door in diverse genres en zelfs ook games. Bijzonder aan zijn werk zijn de pakkende melodieën en ritmes, die met groot gemak tot stand lijken te komen. Het raffinement zit in de ogenschijnlijke eenvoud ervan. De instrumentale arrangementen benemen je de adem of zijn ongekend hot, cool of groovy. Bovenal is Duke een pianist met een fluweelzacht tot messcherp toucher en als keyboardbespeler is hij altijd een pionier zonder grenzen gebleven.

George Duke (1946-2013) is op 5 augustus bezweken aan de gevolgen van leukemie, een jaar na het overlijden van zijn vrouw Corine. Als hommage aan haar, werd drie weken geleden 'DreamWeaver' uitgebracht. Een mooi uitgebalanceerd en veelzijdig laatste album; de zwanenzang van een kleurrijk musicus. Voor het laatst verbindt hij jazz, funk, latin, gospel, reggae en R&B. In 'Missing You' zingt Duke recht vanuit zijn hart. Hij wordt bijgestaan door onder andere Stanley Clarke en Christian McBride, een sterke blazerssectie en drie veelkleurige vocalisten. Elektronica en akoestische instrumenten zijn mooi met elkaar in balans. Dit album is een vitale love affair met het leven. Ondanks zijn enorme productiviteit is het spijtig dat er geen nieuw materiaal meer komt. We zullen nooit weten tot waar zijn talent hem nog had kunnen brengen.

Labels:

(Roland Huguenin, 11.8.13) - [print] - [naar boven]





Festival
North Sea Jazz 2013 Part 3


"It's hot, but jazz is hot." Dat zijn de puffende woorden van Anat Cohen, de Israëlische klarinettiste die dit jaar de Paul Ackett Award krijgt. In haar unieke stijl hoor je Klezmer, bebop én de Choro, een Braziliaanse muzieksoort. Volgens de jury is Cohen 'een van de meest expressieve en vrolijke muzikanten in de wereld'. Een meer dan terechte waardering voor dé ontdekking van de vrijdagavond."

Op zondag 14 juli bezocht Heleen van Tilburg het North Sea Jazz Festival. Zij doet verslag van de concerten van Terence Blanchard, Cellano/Baggiani Group, Michiel Borstlap Trio, Mathias Eick Quintet en Anat Cohen.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte een fotografisch verslag van deze festivaldag. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 6.8.13) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Peter Ypma


Maandag 29 juli is op 71-jarige leeftijd drummer Peter Ypma overleden. De in 1942 in Indonesië geboren Ypma maakte onder meer deel uit van de Dutch Swing College Band en het trio van pianist Pim Jacobs met Rita Reys. Jarenlang (zo'n kwart eeuw lang) heeft hij dan ook de onlangs overleden zangeres Reys begeleid.

Hij kocht zijn eerste drumstel op 16-jarige leeftijd en speelde alras op de Holland Amerika Lijn, waardoor hij kennis maakte met de Amerikaanse jazzscene. In 1962 voltooide hij zijn opleiding klassiek slagwerk en begon hij te toeren met de Dutch Swing College onder leiding van de legendarische klarinettist Peter Schilperoort. Ze toerden zelfs in Australië en Nieuw-Zeeland.

Nadien werd hij drummer voor de Sender Freies Berlin en na terugkeer in Nederland werd hij een veelgevraagd drummer. Het resulteerde in het spelen met het VARA Dansorkest, het Metropole orkest, het orkest van Rogier van Otterloo en talloze jazzformaties. En uiteraard het reeds genoemde combo van Pim Jacobs/Rita Reys.

In de tachtiger jaren werd hij docent aan het Rotterdams Conservatorium. Hij was weliswaar een bescheiden drummer, maar tevens een zeer ervaren begeleider, een brushes-specialist en een uitstekende lezer van bigbandpartijen.

Hij werkte met vele groten uit de jazz: Monty Alexander, Thad Jones, Dexter Gordon en Ben Webster. Vanaf 1990 was hij leider van de twaalfmansformatie Peter Ypma Plus Eleven. Op veel platen van Pim Jacobs en Rita Reys is zijn subtiele en swingende begeleiding te beluisteren en hetzelfde geldt voor opnamen met Greetje Kauffeld, Harry Verbeke, Soesja Citroen en Cees Slinger.

Labels:

(Jacques Los, 5.8.13) - [print] - [naar boven]





Cd
The Dorf feat. FM Einheit - 'Live' (The Korn, 2013)

Opname: 2012

Gezelligheid heeft zo haar prijs. Wie daar alles vanaf weet, is de Duitse rietblazer en componist Jan Klare, niet in het minst dankzij zijn ensemble The Dorf dat recruteert uit een poel van achtentwintig muzikanten, exclusief gast FM Einheit en Klare zelf met air movement.

'Live' is het derde album van de groep en werd opgenomen in 2012 tijdens het festival van Moers en in de club Domicil, de thuishaven van de groep. Met zijn muziek voor dit veelkoppige amalgaam van blazers, zangeressen, cellisten, viool, gitaren, keyboards en elektronica zal Klare wel nooit een prijs voor de best uitgepuurde arrangementen winnen. Het orkest wordt in blokken aangewend, waardoor indrukwekkende klankstapelingen ontstaan. De muzikanten komen daarbij nooit echt individueel aan bod, maar de uiteenlopende kleuren zitten wel duidelijk in het geluid, zeker wanneer de twee zangeressen samen als orkestsectie aangewend worden en de band doet denken aan Keith Tippetts Tapestry Orchestra. Zelfs in de solistische passages blijft het groepsgevoel overheersen door de vrije groepsimprovisaties, die echter wel steeds een andere combinatie van orkestleden laten horen.

Toch is de muziek van The Dorf niet louter opgebouwd uit statische, Teutoonse klankblokken. Zo stuurt Klare zijn muzikanten na de statige 'Overtüre' meteen in de krols kronkelende melodie van 'Lion'. Daarbij haalt hij meteen heel wat dynamische contrasten boven, waardoor goed hoorbaar wordt hoe gedisciplineerd en beweeglijk de uitzonderlijk grote groep muzikanten kan klinken.

Waar zijn muziek echt toe in staat is, laat hij echter pas horen in het ingenieus opgezette en meer dan een kwartier durende 'Well'. Onder een vrij bewegend orkest spoelt een vast ritme aan en af als eb en vloed, om pas na enige tijd echt op het geluid te kunnen wegen. Daarna ontvouwt Klare een melodisch plan, dat hij later onder een stevige bak noise bedenkt. Vervolgens begint hij een spel te spelen met enkel herhaalde noten die echter in verschillende ritmes gespeeld worden, die op hun beurt later weer boven elkaar te horen zijn. Geleidelijk aan wordt onder de mathetisch exact uitgevoerde motieven een disco-achtige drumbeat duidelijk, die naar het einde toe zwaarder op het geluid gaat wegen, waardoor alsnog de slingers en de confetti bovengehaald kunnen worden.

Dat de precisie van The Dorf ook haar beperkingen kent, is te horen in 'Beefy', waar Klare zich ritmisch van zijn meest geavanceerde kant laat horen. Een eenvoudige basismelodie wordt steeds herhaald. Veranderende accenten en een canon waarbij de twee stemmen enorm kort op elkaar zitten, maakt de herhaling echter steeds anders. Messcherp is de uitvoering hier echter niet te noemen, maar gelukkig blijven de muzikale bedoelingen duidelijk genoeg om de muzikaliteit van de partituur te laten horen.

In het afsluitende 'Fünfte' gaat Klare aan de haal met verschillende motieven uit het eerste deel van Beethovens vijfde symfonie. Hij demonteert Beethovens motieven (hij werkt niet alleen met het overbekende 'noodlotsmotief') en zet ze schijnbaar willekeurig terug in elkaar. Na enige tijd verliest het stuk wat van zijn spankracht, grotendeels omdat Klare iets te veel naar het beginmotief blijft terugkeren, al zorgt hij er wel voor de verschillende variaties die Beethoven in het origineel inbouwde ook te integreren. Echt gemakkelijk heeft de bandleider het zichzelf, zijn muzikanten en de luisteraar dus niet gemaakt. Maar wie op zoek is naar evidente muziek, moet nu eenmaal niet bij Jan Klare aankloppen.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Meer horen?
Klik
hier om te luisteren naar een track van dit album: 'Well'.

Labels:

(Koen Van Meel, 3.8.13) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.