Interview
Von Freeman
Tenorsaxofonist Von Freeman zat ook in het eerste orkest van pianist, componist en ziener Sun Ra.
"Hij heette toen nog gewoon Sonny Blount. Hij heeft altijd op dezelfde manier gewerkt, droeg dezelfde kledij. Hij was iedereen veertig jaar voor, zonder meer. Hij nam me in zijn orkest op omdat iedereen in Chicago beweerde dat ik 'fout' speelde - hij mocht dat wel. Dat percussie-instrumentarium gebruikte hij toen ook al. Het is nu [1977] in de mode, heb ik gemerkt, maar hij was er indertijd al mee bezig."
In 1977 en 2005 sprak Eddy Determeyer met Von Freeman, Vonski voor intimi.
Klik hier om het interview te lezen.
Foto: Maarten van de Ven
Labels: interview, Von Freeman, Vonski
(Maarten van de Ven, 30.9.25) - [print]
- [naar boven]
Interview
Harry 'Sweets' Edison
"Mijn hele leven heb ik in bussen doorgebracht. Maar we hadden het naar onze zin, we waren allemaal jong. Lester Young zat erbij - de Basie band was wat mij betreft het beste orkest ter wereld. Omdat de topsolisten erbij zaten. En we hadden meer vuur dan wie ook. Elke avond was het feest, een en al swing."
Op 5 februari 1977 sprak Eddy Determeyer met Harry 'Sweets' Edison, lid van de trompetsectie van het legendarische Count Basie Orchestra.
Klik hier om het interview te lezen.
Labels: Count Basie, Harry 'Sweets' Edison, interview
(Maarten van de Ven, 16.8.25) - [print]
- [naar boven]
Interview
Arnold DePass
"Op een gegeven moment ging King Kolax bij Eckstine spelen. King Kolax zelf. Man, die gast, dat moet ik toch even zeggen. Hij heeft nooit erkenning uit het jazzkamp gekregen. Hij was een eersteklas blazer en werkte overal in de Verenigde Staten. But boy, he was a terrific trumpet player himself. Ik zeg altijd: als je soms denkt dat Maynard Ferguson hoog kon blazen, had je hem moeten horen! Hij had een enorm bereik. Boy, that guy was something! Oh yeah, he was something else."
In februari 2010 sprak Eddy Determeyer met Arnold Raymond 'Sweets' DePass, lid van de trompetsectie van het Dooky Chase Orchestra, de eerste bigband die bebopstukken op de lessenaars had liggen.
Klik hier om het interview te lezen.
Foto: familiearchief Arnold DePass
Labels: Arnold DePass, interview
(Maarten van de Ven, 5.11.24) - [print]
- [naar boven]
In memoriam
Willem van Manen
Een verkeersongeval maakte op donderdag 26 september een einde aan het leven van muzikant en componist Willem van Manen. Hij was een veelzijdige figuur in de jazzwereld: trombonist, orkestleider, recensent, bestuurder en oprichter van het Bimhuis. Hij stond aan de wieg van de Nederlandse geïmproviseerde muziek. Als voorvechter voor meer ruimte voor jazz speelde hij een belangrijke rol in de Nederlandse muziekwereld. Zijn muzikale talent, compositorische kwaliteiten en bestuurlijke vaardigheden maakten hem tot een onmisbare schakel daarin.
Van Manen groeide op in een muzikaal gezin in Amsterdam-Zuid, waar hij op jonge leeftijd kennismaakte met jazzmuziek via de platen van zijn vader. Hij begon op zevenjarige leeftijd met pianolessen, maar op zijn vijftiende schakelde hij over op de trombone. Tijdens zijn schooltijd speelde hij in dixielandbandjes.
Vanaf de eind jaren zestig stond hij op de barricade voor vernieuwing in het Nederlandse muzieklandschap met onder andere de rebelse groep De Notenkrakers, samen met Louis Andriessen en Reinbert de Leeuw. Toen Paradiso zich volledig op popmuziek ging richten, vonden Van Manen en Dulfer een nieuwe locatie voor jazzmuzikanten aan de Oudeschans, wat uiteindelijk het Bimhuis werd. Van Manen was tot aan de verhuizing naar de Piet Heinkade in 2005 betrokken bij het Bimhuis. Hij was medeoprichter Orkest De Volharding, waarbij hij 25 jaar zou spelen en waarmee hij ook tourde in het buitenland. In de jaren zestig maakte hij zijn professionele debuut met Heavy Soul Inc. onder leiding van Hans Dulfer, een kwartet in de geest van het Archie Shepp-Roswell Rudd Quartet. Van Manen speelde met Theo Loevendie, Boy Edgar's Big Band, de Instant Composers Pool, Leo Cuypers en het Willem Breuker Kollektief, waarvoor hij ook componeerde. Daarnaast schreef hij recensies voor de NRC.
In 1979 richtte hij de Springband op, die hem alle gelegenheid bood om zijn composities uit te voeren. In 1983 raakten vijf leden van de Springband betrokken bij een zwaar verkeersongeluk, waarbij drie muzikanten omkwamen. Van Manen, die niet in het busje zat, was zo aangeslagen dat hij een jaar lang niet kon spelen. [Wat dat betreft is het wrang dat Van Manen zelf overleed na een aanrijding.] In 1984 trad hij weer in de openbaarheid met een nieuwe formatie, de Contraband, waarmee hij een reeks albums maakte.
Van 1980 tot 1995 was hij als hoofdvakdocent trombone en muziekgeschiedenis verbonden aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam. Hij was tevens actief in de bestuurlijke kant van de jazz, onder andere als oprichter van de Beroepsvereniging van Improviserende Muzikanten (BIM) en al lid van de Amsterdamse Kunstraad, de BUMA, het Fonds voor de Scheppende Toonkunst en de Raad voor Cultuur. Zijn werk in talloze besturen en commissies kwam voort uit zijn studie sociologie, waarin hij organisatorische vaardigheden ontwikkelde die hij toepaste in de jazzwereld.
Zijn muziek bleef echter altijd voorop staan, zowel het spelen als het componeren. In zijn composities verbond hij jazz met klassieke en hedendaags gecomponeerde muziek. Van Manen stopte met spelen toen hij 75 werd, maar bleef actief in de muziekwereld als eindredacteur Jazz bij de Concertzender van 2005 tot 2019.
Willem van Manen leverde een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de jazz in Nederland, zowel met zijn muziek als door zijn organisatorische capaciteiten. In 1997 werd hij voor zijn vele verdiensten voor het muziekleven benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Hij is 84 jaar oud geworden.
Foto's: Cees van de Ven
Klik hier voor een interview dat Draai om je oren had met Willem van Manen in oktober 2006.
Labels: in memoriam, interview, Willem van Manen
(Maarten van de Ven, 6.10.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Franz Jackson
"Ik zou teruggaan naar New York, waar ik toen een tijdje woonde. Verder had ik niets omhanden. Ik moest op een bus of een trein wachten, die de volgende ochtend zou vertrekken. Dus toen kwam ik op een jamsessie terecht, met Charlie Parker. Op dat moment kon ik niets exceptioneels aan hem ontdekken. Hij speelde prima, hoor. Daar bestond geen twijfel over, hij speelde goed. But I was sharp. Ik had niet het gevoel dat ik weggespeeld werd. Ik moest me wel schrap zetten. Hij was de snelste gast van de stad."
Op 24 september 1992 sprak Eddy Determeyer in Chicago met rietblazer Franz Jackson. Over gangsters, needle beer en de grote bek van Jelly Roll Morton.
Klik hier om het interview te lezen.
Foto: familiearchief Franz Jackson
Labels: Franz Jackson, interview
(Maarten van de Ven, 2.9.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Marcel Roelofs
Op zaterdag 31 augustus vindt voorlopig de laatste editie van de ZomerJazzFietsTour plaats. Doodzonde. Want het concept, op de fiets langs middeleeuwse terpkerkjes en boerenschuren, om daar cutting edge-muziek te horen, was uniek en succesvol. Vraag een willekeurige trouwe (of nieuwe) bezoeker of muzikant wat ze het tofste, charmantste en gezelligste festival voor avant-gardistische improvisatiemuziek vinden en het oordeel is eensluidend. Han Bennink: "De ZomerJazzFietsTour is het beste festival ter wereld."
Eddy Determeyer sprak met Marcel Roelofs, de programmeur van het festival, over waarom de ZJFT in zijn huidige vorm wordt stopgezet en over het contant betalen van de muzikanten in de begintijd. 'Nee! Geen bank!'
Klik hier om het interview te lezen.
Foto: Eddy Westveer
Labels: interview, Marcel Roelofs, zomerjazzfietstour
(Maarten van de Ven, 24.8.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Albert van Veenendaal
"In de tijd dat corona het leven overheerste was het voor podiumkunstenaars onmogelijk om op te treden. In die tijd bracht ik veel tijd door in mijn schuur, die ik later heb omgedoopt tot Secret House. Ik moest denken aan het nummer van Tom Waits 'What's he building in there' en ook een beetje aan Walter de Rochebrune, de creatie van Wim de Bie. De zonderlinge man die zich terugtrekt in zijn tuinhuisje om er van alles uit te broeden."
Met het album 'Songs From The Secret House' heeft Albert van Veenendaal misschien wel zijn opus magnum uitgebracht. In 50 minuten trekken 13 juweeltjes van tracks voorbij, die je als luisteraar onderdompelen in een fascinerende klankwereld. Alle reden dus om de pianist/componist eens aan de tand te voelen. Over instant preparaties, de kracht van stilte en deep listening...
Klik hier om het interview te lezen.
Foto: Eddy Westveer
Labels: Albert van Veenendaal, interview
(Maarten van de Ven, 19.8.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Ahmad Jamal
"Het zijn de vocalisten die altijd de hits hebben, niet de instrumentalisten. Wij kunnen alleen hits scoren door liedjes voor vocalisten te schrijven. Voor Ralph McDonald of Roberta Flack. Maar het komt zelden voor dat wij million sellers hebben, dat je 108 weken in de hitlijsten staat. Ik ben niet bezig met hitplaten, ik ga voor goede muziek. Als ik een goede plaat opneem, maakt het mij niet uit of er één exemplaar van wordt verkocht of een miljoen."
Pianist Ahmad Jamal werd op 2 juli 1930 als Frederick Russell 'Fritz' Jones In Pittsburgh geboren. In 1952, toen hij zich bekeerde tot de islam, nam hij de naam Ahmad Jamal aan. Wanneer je daaraan refereerde kon hij echt boos worden.
Op 9 juli 1993 sprak Eddy Determeyer met Ahmad Jamal in Den Haag. Klik hier om het interview te lezen.
Foto: Cees van de Ven
Labels: Ahmad Jamal, interview, Israel Jacobs, Vernel Fournier
(Donata van de Ven, 4.8.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Charles Davis
Saxofonist Charles A. Davis (20 mei 1933 - 15 juli 2016) groeide op in de Swing Era en maakte zijn professionele debuut in het combo van souljazzorganist Brother Jack McDuff. Maar hij speelde ook meer contemporaine jazz met onder anderen Sun Ra, Steve Lacy en Cecil Taylor. Midden jaren vijftig werkte hij met de vocalisten Dinah Washington en Billie Holiday.
"Het was een onuitsprekelijk genoegen om met die dames te werken. Bij Billie Holiday zat Ben Webster er ook nog bij. We mogen Ben niet vergeten als we het over dat genoegen hebben. Bij Dinah kreeg ik soloruimte. Zo werd ik in feite deel van de geschiedenis. Niet dat ik dat toen besefte. Voor mij was het gewoon werk."
Op 28 oktober 1994 sprak Eddy Determeyer met Charles Davis in Veendam. Klik hier om het interview te lezen.
Labels: Charles Davis, interview
(Donata van de Ven, 1.7.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Jimmy Oliver
James Henry Oliver (1920-2005) was een tenorsaxofonist en bandleider, gevestigd in Philadelphia. Actief vanaf het midden van de jaren veertig speelde hij in bands met onder anderen Philly Joe Jones, Steve Davis, Red Garland, Johnny Coles, Charlie Rice, Sam Reed en Mickey Roker. Hij was een tijdgenoot en vriend van John Coltrane en wordt beschouwd als diens belangrijkste voorbeeld, naast Dexter Gordon.
"Ik heb altijd gevonden dat er na de bebop een gat viel. Je hoorde wel spreken van een generatiekloof een paar jaar geleden. En gezien wat er gebeurd is, geloof ik daar ook in. Op de een of andere manier stokte er iets. Alsof iemand het licht uit had gedaan."
In 1992 sprak Eddy Determeyer met Jimmy Oliver in zijn woonplaats Philadelphia.
Klik hier om het interview te lezen.
Labels: interview, Jimmy Oliver
(Donata van de Ven, 29.5.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Buddy DeFranco
Of hij Kenny G op het podium zou willen uitdagen?
"Ik weet het niet, een echt gevecht zou het niet zijn, hij zou winnen. Oh yeah, he would win. Net zoals je Acker Bilk hebt bij de klarinettisten. Het is niet te geloven hoeveel mensen hem als dé klarinettist zien. Niet Benny Goodman. Ik kan je niet vertellen hoeveel mensen er tijdens mijn loopbaan zeiden - met name oudere dametjes - 'U bent echt heel goed, u wordt nog wel eens zo goed als Pete Fountain...'"
Op 10 juli 2005 sprak Eddie Determeyer met klarinettist Buddy DeFranco, na afloop van zijn concert met het Dutch Jazz Orchestra op het North Sea Jazz Festival.
Klik hier om het interview te lezen.
Foto: Cees van de Ven
Labels: Buddy DeFranco, interview
(Donata van de Ven, 15.4.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
George Hudson
"George's band was the hippest, and everybody knew it. His charts were serious. And he didn't have much patience." Woorden van trompettist en bugelblazer Clark Terry in zijn autobiografie. Tussen 1945 en 1948 was hij, met tussenpozen, lid van George Hudson and His New Music. In de jaren veertig, vijftig, zestig, zeventig en tachtig werd die als de beste, meest bijdetijdse bigband van St. Louis beschouwd.
Op 2 november 1992 sprak Eddie Determeyer in St. Louis, Missouri met trompettist en bandleider George Hudson.
Klik hier om het interview te lezen.
Labels: Alphonso Trent, Clark Terry, George Hudson, Illionois Jacquet, interview, Jeter-Pillars
(Donata van de Ven, 30.3.24) - [print]
- [naar boven]
Interview
Alan Dawson
Vraag: wat hebben Charli Persip, Tony Williams, Terri Lyne Carrington, Vinnie Colaiuta, Gerry Hemingway, Harvey Mason, Keith Copeland, Jake Hanna en Clifford Jarvis met elkaar gemeen?
Antwoord: het waren/zijn allemaal uitstekende tot excellente drummers en ze namen allemaal les bij Alan Dawson.
Op 10 juli 1987 sprak Eddie Determeyer in Den Haag met Alan Dawson. "Vóórdat het begrip bop in zwang raakte, noemden we het playin' on the kick. Max Roach had het over we're boppin' now. Als je bop speelde, speelde je geen swing. In wezen probeerden we allemaal op een nieuwe manier te swingen, daar kwam het op neer."
Klik hier om het interview te lezen.
Labels: Alan Dawson, drums, interview
(Maarten van de Ven, 11.1.24) - [print]
- [naar boven]
Artikel | Interview
Tanzania, een muzikale safari
Hij claimt niet minder dan 200.000 liedjes verzameld te hebben. De goedlachse John Kitime is de officieuze muziekarchivaris van Tanzania. In zijn kantoor op het terrein van de Nafasi Art Space aan Eyasi Road in Dar es Salaam staan de singles, op 78- en 45-toeren, lp's, cd's, reel-to-reel- en videotapes en vooral cassettes, veel cassettes, hoog opgetast. Als diskjockey en zanger/gitarist onderhoudt hij goede contacten met de circa tweehonderd radiostations van het land.
Eddy Determeyer zocht Kitime op in Tanzania en sprak met hem over zijn muzikale ontwikkeling. Daarnaast pikte Eddy nog een live performance mee van plaatselijke muziek op het snijvlak van traditie en moderniteit bij de Alliance Française, waar hij de band van zangeres Mariam Hukwe Zawose aan het werk zag.
Klik hier om het artikel te lezen.
Foto: Hans Determeyer
Labels: artikel, interview, John Kitime, Tanzania
(Donata van de Ven, 30.11.23) - [print]
- [naar boven]
Interview
Dion Nijland
The Ploctones, Artvark, Fugimundi, Zapp4, Talking Cows... de Nederlandse jazzscene heeft al veel memorabele bands voortgebracht. Met DEON is er weer een nieuwe veelbelovende loot aan die boom bij gekomen. Bassist en naamgever Dion Nijland, trompettist Ruben Drenth, rietblazer Steven Kamperman, saxofonist Ad Colen en drummer Mees Siderius hebben met het onlangs bij TryTone verschenen debuutalbum 'Soft Steel' meteen een indrukwekkende proeve van bekwaamheid afgeleverd. De komende maanden zijn ze live te zien op verschillende Nederlandse podia. We spraken met Dion Nijland over zijn nieuwe band en het album.
Hoe is DEON eigenlijk ontstaan, hoe kwamen jullie bij elkaar? Mag je zeggen dat het een vriendenband is?
"Allereerst vanuit de wens om weer een eigen groep te starten. Ik heb de afgelopen jaren natuurlijk wel een en ander ondernomen, onder andere een soloalbum - uitgebracht in 2021 - en daarnaast ben ik co-leider van HOT (Het Orgel Trio). Maar ik zocht naar een soort vervolg op Dimami (met Makki van Engelen en Miguel Boelens). En daarbij voelde ik een sterke wens om het in Utrecht te zoeken. In woon er inmiddels al 25 jaar en ken daarom veel muzikanten in de stad. Maar er is nog iets anders dat heeft bijgedragen aan het ontstaan van DEON: de aanwas van jonge muzikanten. Uiteraard heeft Utrecht al sinds jaar en dag een conservatorium, maar was er niet altijd de vanzelfsprekende menging van leeftijden en scenes. Dat gebeurt de laatste tijd meer, is mijn sterke indruk althans. Daaraan draagt de opleiding Musician 3.0 van het conservatorium in het bijzonder bij. Er komt hier een actieve en nieuwsgierige groep studenten vandaan, die zeker niet allemaal jazz als profiel hebben, maar wel dikwijls kunnen improviseren en dat met overgave doen. Deze openheid heeft er bij mij toe geleid dat ik meer in aanraking ben gekomen met jonge(re) spelers. Ruben Drenth (trompet) en Mees Siderius (drums) zijn hier voorbeelden van."
Hoe zijn de nummers van 'Soft Steel' tot stand gekomen, heb je die specifiek met het oog op de band geschreven of waren de composities er voordat DEON er was?
"Op de cd staan zowel speciaal voor de band geschreven stukken als al bestaande composities die ik heb bewerkt voor de groep. Je zou kunnen zeggen dat de twaalf stukken een zekere staalkaart bieden van wat ik de laatste (ruime) periode heb gedaan. Daar zit wereldmuziek bij, meer traditionele jazzvormen, grooves en hedendaags. Er staan bijvoorbeeld twee stukken op die ik oorspronkelijk voor een theatervoorstelling heb gecomponeerd, een stuk dat ik schreef na een bezoek met de band Spinifex aan India, en op hoekige grooves gebaseerde stukken die als het ware door mijn hoofd suizen als ik op de fiets zit."
Heb je wat betreft de sound van het album nog bepaalde illustere voorgangers in de gedachten gehad? Zo hoor ik reminiscenties aan de eerste platen van het Ornette Coleman Quartet.
"Ik heb zeker mijn voorkeuren en die beïnvloeden mede het geluid van de groep. Ik hou erg van het rauwe geluid van Charles Mingus en inderdaad ook van de vrije improvisaties van Ornette Coleman over een pulserende ritmesectie. Maar ik ben ook gek op vibrerende grooves en op melodieën die bijna zingbaar zijn. Ik heb geprobeerd op het album om strakke vormen en structuren naast (of bovenop) vrije improvisaties te plaatsen. Het ontstaan van dit geluid is het resultaat van componeren, schaven en schuren, maar ook van een groepsproces met repetities en optredens. Ik ken de muzikanten van DEON goed, en het gezamenlijk discussiëren en beslissingen nemen gaat soepel en is vruchtbaar. Toen we begonnen hebben we ook tegen elkaar gezegd dat min of meer alles ter wille van de vooruitgang van de muziek gezegd kan worden."
Sommige nummers van 'Soft Steel' hebben pakkende melodische hooks, andere zijn wat abstacter en beeldend van karakter. Zoek je die variatie bewust op of ontstaat die als de band met de composities aan het werk gaat? Wat was de rol van improvisatie op dit album?
"Ik zoek die variatie in zekere zin bewust op, mits het nog steeds bijdraagt aan een coherent geluid. Zoals ik al eerder zei komen twee stukken oorspronkelijk uit theatervoorstellingen. Met name een van deze twee stukken is zeker abstract(er) en beeldend. De muziek zat ooit onder een toneelscene. Ik merk wel keer op keer dat mijn muzikale drijfveer me toch zo goed als altijd op zoek doet gaan naar een totaalgeluid dat kern en richting heeft. En dat vind je dan terug in vorm (compact), grooves en grote spanningsbogen die we bewust aanbrengen om de muziek spannend en in zekere zin begrijpelijk te houden. Let wel: in eerste instantie begrijpelijk voor mezelf. De muziek moet logisch aanvoelen, dat kan ook vanuit intuïtie gebeuren overigens. En dan komen we op het terrein van improvisatie. Wat mij bij het terugluisteren van de studio-opnames weer direct opviel is hoe iemands hyperindividuele bijdrage een stuk naar een andere dimensie kan brengen. Fascinerend!"
Klik hier voor meer informatie over DEON en het tourschema.
Foto's: Allard Willemse & Cees van de Ven
Labels: Ad Colen, DEON, Dion Nijland, interview, Mees Siderius, Ruben Drenth, Steven Kamperman
(Maarten van de Ven, 22.10.23) - [print]
- [naar boven]
Interview
Jimmy Ford
Houston bleef trekken voor altsaxofonist Jimmy Ford. Hij is er geboren, heeft er het langste deel van zijn leven gewoond en is er gestorven. Ford was een echte Houstonian. Een paar periodes woonde hij in New York, waar hij met de fameuze pianist/componist Tadd Dameron werkte, met wonderkind en boppionier Red Rodney en met de niet minder notoire hogenotenspecialist Maynard Ferguson. Maar het gelukkigst voelde hij zich toch altijd in zijn geboorteplaats.
Op 26 oktober 1992 sprak Eddie Determeyer in - hoe kan het anders - Houston met Jimmy Ford. "Ja, ik heb een goed leven gehad. Geluk. Ik heb nooit zonder geld gezeten en dat zal ook wel niet meer gebeuren."
Klik hier om het interview te lezen.
Foto: Megan Stanford
Labels: interview, Jimmy Ford
(Donata van de Ven, 6.10.23) - [print]
- [naar boven]
Lees verder in het archief...
