Het eerste nummer, 'Zaman', was aldus de bandleider geschreven toen hij nog op school zat. Het knaapje wist reeds van wanten. Ingeleid door een paar knallende noten van contrabassist Esat Ekincioglu ging de vierschaar onvervaard aan de arbeid. De muzikanten waren in een carré opgesteld, met het publiek daar in 360 graden omheen. Je zou wellicht verwachten dat het resulterende geluid daarom een centripetaal karakter had, doch die spoot daarentegen alle kanten op. Het was energieke freejazz wat de klok sloeg. Hij werd gekenmerkt door felle contrasten, een extreme dynamiek en een grote dichtheid. We waren hier duidelijk niet op de kinderafdeling of in de stilteruimte. Alhoewel we ons, hoe ironisch, wel degelijk in de voormalige kapel van de roomse lijders bevonden. Een enkele keer werd er gas teruggenomen, zoals in de verstilde ballad 'Ada'. Futacis zang refereerde aan Turkse volksmuziek, voor het overige luisterden we naar collectieven die een universeel karakter hadden.

De meeste soloruimte werd opgeëist door de leider, die tevens fluit en percussie-instrumentjes hanteerde. De baritonsax van Baris Ertirk gaf met lage doordringende scheten structuur aan het geheel en derwisj Ekincioglu stond er van opwinding en enthousiasme bij te dansen. Het instrument van die laatste draagt de sporen van diens ongeremde percussieve gebruik - en van het vele touren door Europa en Azië.

Met rode konen van gezondheid viel het publiek na afloop op de bar aan.

Foto: J.R. Bathoorn

Labels: apr25, Baris Ertirk, concert, Esat Ekincioglu, Korhan Futaci

(Eddy Determeyer, 29.4.25) - [print] - [naar boven]

Simin Tander overtreft met haar optreden ruimschoots alle verwachtingen. De ontmoeting tussen haar stem en de instrumentale omlijsting is excellent. Naast een aantal klassiekers staat het nieuwe album 'The Wind' centraal in het optreden. Violist Harpreet Bansal, basgitarist Bjorn Meyer en drummer Samuel Rohrer zijn samen met Simin Tander verantwoordelijk voor een transparant en zeer organisch samenspel. De leden van dit kwartet komen uit alle windrichtingen, van Noorwegen tot Afghanistan/Pakistan, van Italië tot Spanje. Muzikaal zeer gevarieerd, maar met universele kernwaarden.

Het concert begint met een korte introductie van basgitaar en drums, waarin zoals aangekondigd een windvlaag schuilgaat. Kort daarna begint Tander te zingen, traag en vol melancholie. Even later voegen klagende vioolklanken zich bij het geheel. Het stuk 'Meena', gezongen in Pasjtoe (een van de talen in Afghanistan) handelt over de overgave aan de liefde. Het kwartet vervolgt met 'Woken Dream', waarin in een hoger tempo en met veel pathos wordt gespeeld. In het optreden laat Tander het applaus regelmatig aan haar voorbijgaan, waardoor de nummers vloeiend in elkaar overlopen. Met de korte intro's van de drie instrumentalisten als ankers. Zij sluiten naadloos aan bij de door Tanders stem opgeroepen sferen en emoties.

Simin Tander reikt tot grote hoogte tijdens dit optreden, waarbij haar techniek altijd ten dienste van het resultaat staat. Zingend, soms fluisterzacht en dan weer explosief of scattend. Maar altijd zoekt ze in glinsterend hoge of zwaarmoedig lage registers haar weg, die leidt tot grootse vondsten en indrukwekkende apotheosen. Ritmisch, lyrisch en opzwepend instrumentaal begeleid door de ritmesectie, waarin zowel Bjorn Meyer op basgitaar, met zijn kenmerkende gitaristische sound, en Samuel Rohrer, elegant en artistiek op de drumkit, uitblinken. Beiden musiceren ingetogen én zijn aanwezig. Tijdens het optreden komt alles samen in 'My Weary Heart', waarin een Noors kerkliedje wordt gespeeld vol betoverende emoties en gevoelige zangkunsten.

Simin Tander laat ons de roerige wereld even vergeten en brengt ons het hoopvolle verlangen naar liefde en vrede, ook al is het als een kortstondige windvlaag...

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: apr25, Bjorn Meyer, concert, Harpeet Bansal, Samuel Rohrer, Simin Tander

(Louis Obbens, 24.4.25) - [print] - [naar boven]

Trio Grande presenteert in Paradox hun tweede album 'Urban Myth'. Het eerste album is in 2020 verschenen met gitarist Gilad Heckselman, saxofonist Will Vinson en Antonio Sanchez op drums. Opvallend is de afwezigheid van de bas/basgitaar. De gitarist brengt met een octave pedal de baspartijen in, waardoor een mysterieuze bas-sound ontstaat. Het trio omarmt naast jazz, rock en funk ook elementen uit de wereldmuziek.

Op het podium van Paradox en op de laatste release zijn de kaarten enigszins geschud, waardoor de muzikale dynamiek verschoven is. Op het personele vlak is Antonio Sanchez vervangen door Nate Wood, die simultaan zowel de drum- als de baspartijen speelt. Uniek om waar te nemen maar muzikaal niet meer dan een gimmick. De ware muzikale ster van de avond blijkt gitarist Gilad Hekselman te zijn. De kristalheldere, jazzy gitaarlijnen, afgewisseld met groovende, dynamische en met gevoel voor rock gespeelde solo's staan bol van creatieve ingevingen. In vergelijking met de gitarist zijn de bijdragen van Vinson en Wood schraal en komen ze soms gekunsteld over. Will Vinson is een begenadigd saxofonist, zo blijkt ook deze avond, maar de afwisselingen tussen saxofoon en keyboard zijn muzikaal gezien niet altijd even succesvol.

'Urban Myth' houdt zich vast aan de wortels van de jazz, maar door de beïnvloeding van andere stijlen en genres is de term eclecticisme wellicht een betere omschrijving van de stijl. Heckselman en Vinson zijn verantwoordelijk voor de composities. Daarnaast zijn 'Strasbourg/St. Denis' van Roy Hargrove en het bijna in de vergetelheid geraakte liedje 'Everybody’s Got To Learn Sometime' van The Korgis aan de speellijst toegevoegd. Het titelstuk van het album 'Urban Myth' is misschien wel het hoogtepunt van de avond, waar vleugjes Balkanmuziek en elektropunk de strijd met elkaar aangaan. De toegift, een zich herhalend motiefje waarin om publieksparticipatie wordt gevraagd, had schriftelijk afgedaan mogen worden.

Samenvattend is het een optreden van een uitstekende gitarist met enkele spaarzame hoogtepunten in het totale samenspel. Het zaalgeluid stond op of over de pijngrens.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: apr25, concert, Gilad Heckselman, Nate Wood, Trio Grande, Will Vinson

(Louis Obbens, 17.4.25) - [print] - [naar boven]

De harp is nog altijd een vreemde vogel in de jazzvolière. Dorothy Ashby, Betty Glamann en Alice Coltrane trokken in het verleden de aandacht naar de harp en momenteel laat Brandee Younger van zich spreken. Her en der zijn er voorts nog wel wat jonge muzikantes op het instrument bezig - hoegenaamd geen kerels! Diederik Idema, chef van de wekelijkse Jazz Jams, vertelde dat er in de afgelopen 35 jaar nimmer een harp een voet over de drempel heeft gezet.

De Ierse Sorcha McCague had dus de primeur. Zoals we misschien wel zouden verwachten kan haar instrument ons in royale wolken van tinteltonen hullen. Lieflijke lentekriebels over het hele lijfje. Maar voor het grootste deel speelt ze gewoon enkele noten met een onmiskenbaar jazzy inslag. Daarbij komt dat haar hoge register compleet kan samensmelten met de piano van Dimitris Karkoulius. Een symbiotische connectie, alsof de muzikanten ooit als Siamese tweeling zijn geboren. De pianist beweegt zich zo lenig als een kat en zo speels als een jonge hond. Zijn soli zijn zorgvuldig geslepen en gepolitoerde edelstenen. Ik zou wel eens naar een solorecital van hem willen luisteren.

Alexia Harpa zat achter de ketels. Van eerdere optredens in De Smederij kennen we de percussioniste als een onstuimige bougie die alle bands op koers weet te houden. In het eerste nummer, 'Sorcha's Song', leek ze wat aan het tempo te trekken, maar niet veel later speelde ze zo crisp als een geroosterde boterham. En wonderlijk subtiel, als dat zo uitkwam. En hoor haar hippe patronen. Daarbij is Harpa een muzikante die nog volop in ontwikkeling is.

Kijk, als je zo'n harp maar omgeeft door goeie muzikanten is the sky the limit.

Foto: Diederik Idema

Labels: Alexia Harpa, apr25, concert, Dimitris Karkoulius, Sorcha McCague

(Eddy Determeyer, 12.4.25) - [print] - [naar boven]

Concert
Hot 8 Brass Band opgepimpt
dinsdag 1 april 2025, Simplon, Groningen

Brassbandmuziek is straatmuziek. Dat is al bijna tweehonderd jaar zo. Onversterkt. Maar in New Orleans kun je zo'n band toch al vanaf een kilometer horen. De bastrommel klinkt als vuurwerk aan de einder. Je kijkt rond: waar komt het geluid vandaan? Daar rechts, of is dat de echo? En dan zie je na enig speurwerk de brassband en de second line, de dansers die het ensemble escorteren. Moeders met baby's op hun rug, beren van kerels die koelkisten met bier en fris zeulen. Het volgend moment dans je mee, relaxed door de straten, keurig wachtend voor rood.

Die bands kun je ook wel vinden op de podia aan Frenchmen Street. Nog steeds onversterkt, afgezien van een microfoon voor de zang en de solo's. Iemand uit het hogere echelon van Simplon had bedacht dat die Hot 8 Brass Band uit New Orleans maar het beste tot rockniveau versterkt kon worden. Iedere muzikant een eigen mike en dan maar schuiven. Terwijl met name het orkestrale samenspel van de blazers, met zijn nuances en subtiele dissonanten, zo cruciaal is. Dat kun je horen op hun meest recente cd, 'Big Tuba' (True Thoughts, 2025). Enfin, ik vernam dat op de dames-wc's bezoeksters hun oren dichtstopten met stukken toiletpapier.

De Hot 8 is inmiddels al twintig jaar een begrip in de Big Easy. In de voetsporen ven de Rebirth en de Treme Brass Bands lopen ze hun parades en blazen ze allerlei feesten en partijen op. 'We brass hard' is het motto en daar is geen woord van gelogen. Alles vibreert, het podium, de praktikabels, de vloer, het buikje en het bier. Halverwege het optreden staar ik een paar seconden gebiologeerd naar een stuk drumstick van twaalf centimeter, dat een meter van me vandaan is ingeslagen. Aan het gefragmenteerde breukvlak zie ik dat er sprake is geweest van uitermate hoge belastingen. Ik heb dus weer eens geluk gehad.

Het programma is verder een potpourri van eigen stukken, met veel rap, en klassiekers van Bill Withers en James Brown. Publieksparticipatie wordt op de geijkte wijze aangemoedigd. "Hell yeah!" wordt geriposteerd met "hell yeah!"

Hm, wordt het zo langzamerhand niet eens tijd voor een tripje naar NOLA?

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: apr25, concert, Hot 8 Brass Band

(Eddy Determeyer, 5.4.25) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.