Een van de winnaars van de Edisons dit jaar in de categorie 'Jazz' is de Schotse, maar in Nederland woonachtige trompettist Alistair Payne. Hij wint in de categorie 'Nieuwkomer' met zijn bij Bimhuis Records verschenen album in de serie 'Reflex: Live At Bimhuis'. We horen Payne hier samen met de spoken word-artiest Tongo Eisen-Martin, vocaliste Marta Arpini, altsaxofonist José Soares, pianist Floris Kappeyne, bassist Tijs Klaassen en drummer Sun-Mi Hong. Inmiddels ligt er van hetzelfde gezelschap ook al weer een nieuw album: het bij Dox Records verschenen 'This Thread Walks'.

Op de Bandcamp-pagina van dit laatste album vertelt Payne hoe de samenwerking met Eisen-Martin tot stand kwam: 'Just around the time I started composing, a small poetry book by Tongo Eisen-Martin turned up on my bedside table. My partner has purchased the book on a recommendation and had left it there. I decided, with very little thought, to pick it up and read over the first few passages. Not only did I finish the book that very evening, I was absolutely swept away by it.' Hij benaderde de dichter, die direct openstond voor samenwerking, voorlopig resulterend in deze twee albums.

Een gelijkmatig patroon van Kappeyne op synthesizer, passend bij het fietsen, en zang van Arpini kenmerken 'Cycle Song', de opener van 'Reflex: Live At Bimhuis'. Gaandeweg sluiten Soares en Payne aan en dan Eisen-Martin met zijn donkere stem. Payne verrast solo, met opvallend experimenteel geluid, in 'Interlude'. Naadloos loopt het over in 'Box Too Small', waarin Payne versterking krijgt van Soares. Ritmisch spel van Hong brengt aansluitend een stroom aan woorden van Eisen-Martin op gang. Een geheel andere sfeer brengt Kappeyne aansluitend binnen: een prachtige pianosolo, pure jazz. De spanning loopt op, de opmaat voor onder andere een al even indringende saxsolo van Soares. Eisen-Martin kruist wederom de degens met Hong in 'Those Voids', iedere zin doet ertoe. Bijzonder is ook het langgerekte patroon dat de twee blazers met een zekere regelmaat toevoegen. 'Rusty Nails Have No Wings' bevat aansluitend weer prachtig spel van Payne, mooi ondersteund door Kappeyne en Klaassen. Heerlijk experimenteel spel van Payne bij het verhaal van Eisen-Martin in 'Impro' en mooie ingetogen klanken in 'Exit Influenced'. De twee blazers gedijen uitstekend op Hongs spel met de vilten stokken. Met een 'Encore' sluiten we dit boeiende concert en de cd af.

'This Thread Walks' nam het ensemble op in de studio. Ik kan het niet hard maken, aangezien er geen opnamedata te vinden zijn, maar ik ga ervan uit dat die gemaakt weren na het hierboven genoemde concert dat plaatsvond in september 2022. Kappeyne opent met een intieme pianosolo in 'Chorale', waarna we Arpini's vocale klanken horen, die zich verderop vermengen met de beide blazers tot één boeiend geheel. Eisen-Martin voegt zich erbij, evenals de ritmesectie. Speels en experimenteel klinkt het slot, met een boeiende bijdrage van Payne zelf. Arpini horen we voor het eerst met een tekst in 'Ashitaka', op een staccato gespeeld patroon onder handen van Kappeyne. Meer pop dan jazz, dit stuk, maar zonder meer een leuk tussendoortje. Twee stukken vinden we zowel op het livealbum als op dit studioalbum: 'Cycle Song' en 'Encore'. In 'Discord' vallen aanvankelijk de strakke, meeslepende ritmiek en de solo van Soares op, terwijl het verderop de veel meer ingetogen klanken van met name Kappeyne op synthesizer zijn, die de aandacht vragen. In 'Perfectly' horen we Eisen-Martin in een ontwapenend mooi duet met Arpini, waarna de blazers zich erbij voegen. Arpini, wederom met kraakheldere zang, is het ook die 'I Chose My Gods (Those Voids)' opent, samen met Kappeyne op synthesizer en Hong bescheiden drummend op de achtergrond. En dan horen we nog eens Eisen-Martin samen met Hong, elkaar aanvurend.

Labels: Alistair Payne, cd, Floris Kappeyne, José Soaris, Marta Arpani, Sun-Mi Hong, Tijs Klaassen, Tongo Eisen-Martin

(Ben Taffijn, 6.12.24) - [print] - [naar boven]

Helaas kon het jaarlijkse concert rond de winnaars van The Records, een initiatief van Keep An Eye, dit jaar wederom niet doorgaan met publiek. In plaats daarvan werd een livestream gemaakt, die je hieronder in de Jazztube kunt bekijken. De winnaars van vorig jaar, Mo van der Does, Marta Arpini en het Lucas Santana 5tet, namen in het afgelopen jaar hun album op, waarvan de muziek klonk tijdens dit concert. Hier aandacht voor beiden. 'Motet' van Van der Does en 'I Am A Gem' van Arpini verschenen bij Dox Records, 'Ambivalence' van Figueiredo Santana kwam uit bij ZenneZ.

Ik begin bij 'Motet'. De jury was 'erg onder de indruk van de sterke composities, de artistieke diepgang en gelaagdheid en zowel het samenspel als de solistische kwaliteiten' een uitspraak die verwachtingen schept. Zes musici vroeg Van der Does voor zijn project, wat betekent dat we naast deze rietblazer trompettist Alistair Payne, tenorsaxofonist/fluitist Matthias Van den Brande, basklarinettiste Jessie Brevé, pianist Floris Kappeyne, bassist Tijs Klaassen en drummer Wouter Kühne horen. Vier blazers impliceert een geluid dat regelmatig aardig in de buurt komt van een bigband, dat maakt opener 'Redemption' direct al duidelijk. Maar het album bevat ook prachtige individuele bijdragen, bijvoorbeeld die van Van den Brande op tenorsax en van Payne in het ingetogen 'Edward & Charles At The Diner'. Maar het meest opvallende aan dit album is inderdaad de hoge kwaliteit van de over het algemeen vrij ingetogen en verhalende composities. 'Mass For The Infidels', maar zeker ook 'Kappus’ Questions' met prachtige bijdragen van Kappeyne en Klaassen, zijn daar mooie voorbeelden van. Dit is een album dat de gemiddelde jazz overstijgt. De laatste drie stukken op het album vormen de titeltrack 'Motet', een voortzetting van al het moois daarvoor.

'I Am A Gem' van Marta Arpini is een volstrekt ander album, al was het maar omdat we hier met een vocaliste van doen hebben. Naast Arpinin horen we als vaste bezetting Adrian Moncada op piano, Massimo Imperatore op gitaar en banjo, Mauro Cottone op contrabas en Giacomo Camilletti op drums en percussie, naast een behoorlijk aantal gastmusici. Mooie luisterliedjes schrijf Arpini, liedjes die zich bewegen in het grensgebied van jazz, folk en rock. Over haar project zei de jury: 'Marta weet met haar project een mooie wereld te creëren op het podium, waar je als luisteraar wordt ingezogen', een opmerking waar ik me wederom geheel in kan vinden. Mooi daarbij is ook hoe Arpini, die ook alle stukken componeerde, een integratie weet te bereiken tussen de zang en de instrumentatie. Met als hoogtepunt het driedelige 'Frogs', waarbij ze in het derde deel ook de musici tot een vocale bijdrage weet te verleiden. Verder valt dit driedelige stuk op door de blazerspartijen en de frisse, rock georiënteerde gitaarsolo in deel twee.

Rietblazer Lucas Figueiredo Santana realiseert met 'Ambivalence' zijn tweede album bij ZenneZ Records in vrij korte tijd; vorig jaar verscheen 'Reflections'. Het kwintet bestaat naast Santana uit pianist Timothy Banchet, gitarist Davor Stehlik, bassist Tijs Klaassen en drummer Tim Hennekes. Santana verruilde in 2015 Brazilië voor Nederland en timmert sindsdien gestaat aan de weg. De muziek uit zijn vaderland is terug te horen op dit album, maar zonder dat het latin jazz wordt, want Santana's stijl valt beter aan te duiden met de term postbop. Het maakt dit album tot het meest uitgesproken jazzalbum van de drie die hier centraal staan. De jury betoonde zich 'onder de indruk van het charisma van de bandleider en de positiviteit die hij uitstraalt' en dat vertaalt zich zonder meer in de muziek, waarin deze saxofonist en fluitist duidelijk de sturende factor is. En zoals het titelstuk 'Ambivalence' aantoont, hebben we hier tevens te maken met een eersteklas solist. Met veel souplesse en een warme toon beweegt hij zich door het stuk. 'Luíz' verraadt duidelijk Santana's afkomst en is een van de weinige latin georiënteerde stukken. Wonderschoon klinken ook de ballades 'Regina' en 'Those Peacefull Nights', waarin het romige geluid van deze blazer optimaal tot zijn recht komt.

Labels: cd, Keep an Eye The Records, Lucas Santana, Marta Arpani, Mo van der Does

(Ben Taffijn, 6.3.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

In memoriam
Cassandra Wilson
1955-2026
Foto: Cees van de Ven

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.