Een saxofonist en bandleider die geen vuurwerk wil maken met virtuoze hardbopsolo's, maar juist zoekt naar harmonie en vrede in zijn composities en samenspel, kan in deze donkere tijden een verademing zijn. Een beetje zweven doet goed.

In Paradox gaf het kwartet van sopraansaxofonist Émile Parisien een bijna integrale uitvoering van zijn laatste album 'Floating', dat deze maand uitkwam bij ACT Music.

De zaal is vol en enthousiast. Parisien is geen onbekende: hij komt bijna jaarlijks naar Nederland, steeds met nieuwe formaties. Voor dit kwartet nodigde hij drie musici uit die hij zeer bewondert en die ook oude vrienden zijn: pianist Yaron Herman, bassiste Linda May Han Oh en tablaspeler Prabhu Edouard. Voor Herman sluit de cirkel zich ook letterlijk. Zijn album 'Alter Ego' was de eerste ACT-opname waarop Parisien te horen was, en nu keert de saxofonist die uitnodiging om.

'Floating' groeide eerst op het podium van het Théâtre de la Cité Internationale in Parijs. Het project ontstond op 5 april 2025, tijdens het slotconcert van Parisiens tweejarige residentie daar, en zou eigenlijk een eenmalige ontmoeting blijven. De carte blanche in het Théâtre de la Cité gaf hem tijd en ruimte om nieuwe muziek te maken, en het slotconcert met het trio Herman, Edouard en Oh was het gevolg. De avond was zo ingrijpend dat een jaar later, in een sessie van twee dagen, het album werd opgenomen. Parisien noemt het zelf een 'soft reset' na een moeilijke periode en vertelt in een interview dat de muziek draait om vrede, poëzie, zachtheid en liefde. Het is dan ook hoorbaar rustiger en ruimtelijker dan zijn vroegere 'vuurwerk'-platen. Ook het Indiase element, de tabla, is hier nieuw.

Het eerste nummer begint bijna a capella, met een sopraansax die laag en exotisch klinkt. Zijn geluid komt zo te zien volledig akoestisch tot stand, zonder elektronica. Embouchure, ademgebruik en technieken zoals het buigen van noten zorgen voor de dikke overtonen die bijna gesynthetiseerd klinken: zo donker als een tenor, maar wel met het vingervlugge vlinderachtige van een sopraan. Een bedachtzaam verhaal begint, alsof het voetstappen in een verlaten straat zijn. De bas komt erbij met een licht dreigende zoem die overgaat in lage, gestreken tonen. Dan komt de piano los, en piano en sax soleren gedragen en poëtisch. De sax klinkt als een slangenbezweerder op een open zandvlakte. Bij 'Bonbon', het tweede nummer, krijgt de tabla de drijvende rol. Het tempo gaat op een draf, maar de oriëntaalse sfeer blijft. De klassieke achtergrond van Parisien is te horen. Voor dit project zou hij zijn naam kunnen omdopen tot Émile Tunisien, meer oriëntaals dan Parijs, meer Tunesisch en Indisch dan Frans.

Het meest opvallende aan deze bezetting is de tabla. Parisien wilde al lang weer met Edouard werken, omdat die zich in allerlei uiteenlopende muzikale contexten kan bewegen en in composities steeds nieuwe horizonten opent. Het mooie 'Badhra', de enige niet eigen compositie die op 'Floating' staat, refereert in de verte aan het intro van het 'Concierto de Aranjuez' en legt de brug tussen het Midden-Oosten en Spanje. Het thema ontwikkelt zich tot een gesprek tussen piano, tabla en sax. De melodie beklijft als een oorwurm. In 'Portal' komt het Indiase element van de tabla bovendrijven, met de typische vocaliserende zang en de cyclische lijnen in de melodie en het ritme. De pianosolo vergroot het cyclische effect en na terugkeer van het thema begint, zonder overgang, het volgende nummer met een lange lyrische bassolo.

Over het geheel genomen heeft Oh op bas de rol van matchmaker. Ze is de drijvende kracht, het bindmiddel tussen de verschillende instrumenten, met verrassende, opbeurende of ondersteunende solo's. Voor extra ritmische kracht gebruikt ze de klankkast als percussie. Haar bijdrage zorgt er een paar keer voor dat de vredelievende rust niet verzandt in de kalmte van een siësta.

Parisien wilde met 'Floating' een tegenwicht bieden aan een wereld vol conflicten. Het kwartet slaagt erin om op een koude oktoberavond in Tilburg een vredige oriëntaalse sfeer op te roepen, met dromerige en exotische harmonie. Kortom: missie geslaagd. Voor wie het heeft gemist: op 14 november is er nog een concert in het Bimhuis. Laatste kans.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Louis Obbens

Labels: cd, concert, Emile Parisien, Linda May Han Oh, Paradox, Prabhu Edouard, Yaron Herman

(Monica Rijpma, 1.11.26) - [print] - [naar boven]

Émile Parisien is een warme, invoelende en intens spelende Franse sopraansaxofonist die beïnvloed is door stromingen uit klassieke-, jazz- en progressieve tradities. 'Louise' is een album van Parisien met Theo Croker op trompet, Roberto Negro op piano, Manu Codjia op gitaar, Joe Martin op bas en Nasheet Waits op drums. Het album is dit jaar uitgebracht op het ACT-label. Dezelfde formatie is verantwoordelijk voor een gedegen maar relatief korte set op het Paradox-podium.

Parisien opent op sacrale wijze met titeltrack 'Louise' en deze ontrolt zich tot een muzikale ontknoping waarin de solo's zijn weggelegd voor Croker en Codjia, onder toevoeging van contrabas en drums. De groep vervolgt het optreden met het licht avant-gardistische maar swingende 'Jojo'. Het sopraanspel van Parisien is in dit stuk licht ontvlambaar en razendsnel en wordt beantwoord met een bekwame rauwe tegenzet van Croker op trompet.

Wat volgt is een meer abstracte muzikale weg met het driedelige 'Memento'. Donkere baslijnen contrasteren met de mellow tonen uit de sopraansaxofoon en prominent, intens gitaarspel. De suite wordt voortgezet met modern-klassiek pianospel met een majestueuze ritmische cadans, klinkend als een doordenderde locomotief. In het derde deel van de suite wordt doordacht en avontuurlijk trompet gespeeld. Het elastisch pianospel wordt becommentarieerd met speelse sopraanklanken. Waarin ook nu een essentiële rol is weggelegd voor het ritmetandem Joe Martin en de virtuoos acterende drummer Nasheet Waits.

Hierna nadert het hoogtepunt van het concert. Te beginnen met het verlangende, melodische 'Il Giorno Della Civetta'. Gevolgd door de hernieuwde kennismaking met Joe Zawinuls 'Madagascar', waarbij het spel van Parisien herinnert aan het saxofoongeluid van Wayne Shorter uit zijn Weather Report-periode. Kleurrijk en extatisch van aard.

Het concert krijgt een passend slot met 'Prayer By Peace', dat zich deinend en delicaat voortbeweegt onder sprankelende pianoklanken. Ook bij dit nummer wordt regelmatig gegrepen naar een eenstemmig geluid van saxofoon- en trompetklanken.

De formatie heeft logischerwijs voor veel materiaal van het album 'Louise' gekozen en blijft, hoe mooi ook, te dicht bij de oorspronkelijke bron.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: concert, Emile Parisien, mei22, Nasheet Waits, Theo Croker

(Louis Obbens, 9.6.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.