Festival
Jazztherapie in Italië

"Als je een Italiaanse vakantiedestinatie hebt gekozen kan je er sowieso zeker van zijn dat je, ongeacht je bestemming, overal wel een liveconcert kan meepikken. Behalve de grote steden programmeren ook kustplaatsen zoals Rapallo, La Spezia en Genua culturele evenementen als een vanzelfsprekende afspraak voor de zomeragenda. Het publiek luistert respectvol of danst en zingt uit volle borst mee. Je kan niet anders dan bewonderend deelnemen bij het zien van zoveel passie."

In juli maakte Monica Rijpma tijdens haar vakantie een tour langs de Italiaanse jazzfestivals Umbria Jazz, Il Grande Galà del Jazz a Porto Antico di Genova en La Spezia Jazz. Zij zag daar onder meer John Patitucci, Joey Calderazzo, Dado Moroni & Christian Meyer, Incognito en Stewart Copeland's Police Deranged For Orchestra.

Klik hier om haar verslag te lezen.

Foto: Donato Aquara

Labels: Dado Moroni, festival, Il Grande Galà del Jazz a Porte Antico di Genova, Incognito, La Spezia Jazz, Stewart Copeland, Umbria Jazz

(Maarten van de Ven, 8.8.25) - [print] - [naar boven]

De soul was weer te snijden. Wat is er toch aan de hand met Eetcafé de Smederij? Twee weken geleden zag en hoorde ik er de New Yorkse pianist Danny Grissett, met Joris Teepe op bas en Owen Hart jr. achter de drums en dat werd een soulfeestje dat over de plinten klotste. (Nee, niet over geschreven. Drukdruk. Halen we nog wel eens in.) En nu zat op dezelfde plek Dado Moroni, zoon van Genua en leeuw van het klavier. Een pianist van het subtiele gebaar. Er zit veel licht en lucht in zijn aanpak, hij heeft een voorliefde voor zijpaadjes ('What's New', 'Speak Low') en etaleert nochtans orkestrale ambities. In zekere zin maakt hem dat een waardige erfgenaam van Ahmad Jamal.

In dat orkestrale verhaal speelt Jeroen de Rijk met zijn latinpercussiewinkeltje een prominente rol. Het is lang geleden dat ik een slagwerker hoorde met vergelijkbare melodische faculteiten. Voor hem zijn de conga, de bongo's, de triangel et cetera evenzovele orkestrale stemmen. Hij levert de accenten, de knooppunten van de liedjes. Zijn gevoel voor structuur is onberispelijk. Maar zijn belangrijkste functie in het trio is toch die van motor. Wat zeg ik, die van motor met nabrander. Zijn montuno werd een machtige macho machine. Daarbij articuleert hij als een redeRijker. Geen wonder dat sommige breaks onwillekeurige bewonderende aahs! en oohs! aan het volgepakte zaaltje ontlokten. En hij speelt ook nog eens met de brushes keurig in vieren, als dat zo uitkomt. Net zo makkelijk.

Joris Teepe was zoals gebruikelijk de onverstoorbaarheid zelve. Die bas steekt hij bepaald niet onder stoelen of banken. Wat heet: wat dat betreft zou je zijn stijl gerust autoritair mogen noemen. Met zijn van Al McKibbon geleende 'Manteca'-vamp gaf hij het eerste nummer na de pauze een solide en bestendige basis. Bij navraag bleek het om een eigen nummer van Moroni te gaan. Kennelijk was de bodem van de verkleedkist in zicht.

Halverwege de jamsessie na het formele optreden zag ik de laatste bus aan den einder opdoemen. Maar ik had nog net de tijd om de Koreaanse vocaliste Jinju Kim te beluisteren, die in recente maanden indruk maakt in het Groningse. Haar aanpak leunde in eerste instantie sterk op Ella Fitzgerald, maar daar lijkt ze zich inmiddels van los te weken. Ze heeft de echte jazzspirit, schuwt het melodische avontuur niet en zou wel eens een, ahum, hele grote kunnen worden. Zoals ze al zelf zong: 'It could happen to you'. Dus goed en breed blijven luisteren en je eigen stem proberen te destilleren - maar dat is een raad die je aan alle jonge muzikanten kunt geven, nietwaar?

Foto's: Hubert Nauta & Diederik Idema

Labels: concert, Dado Moroni, dec22, Jeroen de Rijk, Jinju Kim, Joris Teepe

(Eddy Determeyer, 13.12.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.