Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
Creatieve benadering van Gershwin
'Gershwin Celebration' door Peter Beets - Henk Meutgeert New Jazz Orchestra feat. Izaline Calister, donderdag 17 februari 2022, Kielzog, Hoogezand

Dit was niet de eerste keer dat George Gershwins magnum opus 'Rhapsody In Blue' door een Nederlands orkest werd uitgevoerd. Maar ik betwijfel of er hier ooit een harder swingende versie werd gespeeld. Dat had in de eerste plaats te maken met het arrangement dat orkestleider Henk Meutgeert had vervaardigd. Hij had de oorspronkelijke score van Frede Grofé voor het Paul Whiteman Orchestra tamelijk letterlijk overgenomen - maar had de nodige serres, dakkapellen en hoektorentjes aan het bouwwerk toegevoegd.

Om te beginnen was de instrumentatie – acht koper, vijf rieten en drie man ritme – anders: het New Jazz Orchestra bevat nu eenmaal geen strijkers. Het oorspronkelijke stuk bood ook geen onderdak aan zoveel variaties: Meutgeert had er zelfs een soort samba en en montuno doorheengeroerd. Het stuk zat het orkest, bestaande uit getalenteerde jongelui en beginnende veteranen, als gegoten. En pianist Peter Beets, mede-oprichter van de band en voornaamste solist, leefde zich uit op de Bösendorfer. In zijn solopartij permitteerde hij zich veel vrijheid en de vleugel liet alle nuances van dynamiek en coloriet de vrije teugel. Ook de boventonen die in het instrument huizen bleven niet onopgemerkt.

Met de indrukwekkende 'Rhapsody' was het tweede deel van het optreden begonnen. Het concert was gestart met Gershwins andere grote hit 'I Got Rhythm'. Beets had hier heel gewiekst drie varianten die altist Charlie Parker had bedacht verstopt. In de gauwigheid kon ik dat met mijn beperkte geestelijke vermogens niet precies volgen, maar 'Anthropology' en 'Chasin' The Bird' zullen er wel bij hebben gezeten. Parker schreef minstens een stuk of acht, negen variaties op 'Rhythm'. Hoe dan ook, het resulteerde in een spannende, creatieve start. De sluizen van de verbeeldingskracht draaiden nog een kiertje verder open in 'Summertime'. Hier en daar herinnerde het arrangement van Meutgeert aan de avant-gardestukken die Eddie Sauter voor de bigband van drummer Ray McKinley schreef, vlak na de oorlog.

Zangeres Izaline Calister was gastsoliste en zij bleek de perfecte match. Calister bracht het repertoire – overwegend songs uit 'Porgy And Bess'- tot leven met een instrumentale benadering en een snufje dramatiek.

In de wandelgangen werd gefluisterd dat Henk Meutgeert, die met ontspannen handbewegingen leidde, de band gaat verlaten. Iets met pensioen of zo. Nou zijn de wandelgangen in de regel wel wat betrouwbaarder dan de asociale media, maar ik ben geneigd het gerucht met een korreltje zout te nemen. Meutgeert kán helemaal niet weg. Wie gaat dan die fantastische, fantasievolle arrangementen schrijven? Wat moet het New Jazz Orchestra zonder Henk Meutgeert? Wat moet Meutgeert zonder het New Jazz Orchestra? Nou dan. Ik bedoel, je vrouw kun je met of zonder het nihil obstat van de Mietoe-politie nog wel de deur uitzetten, maar het New Jazz Orchestra zonder Meutgeert... Er zijn grenzen, mijnheer.

Foto's: Hammie van der Vorst

Labels: concert, feb22, Henk Meutgeert, Izaline Calister, New Jazz Orchestra, Peter Beets