Festival
Summer Bummer 2026 - Part 2
zaterdag 29 augustus 2026, Trix, Antwerpen

Wat aan het programma van de zaterdag tijdens de elfde editie van het Summer Bummer festival, de eerste dag kwam hier al voorbij, wellicht nog het meeste opviel is het grote aantal duo-optredens. Van de acht concerten waren er vijf van deze combinatie, waaronder twee met de bezetting piano–drums, leuk natuurlijk om te vergelijken. Verder traden een aantal artiesten beide dagen op, eveneens een vaste waarde tijdens dit festival, waardoor we nieuwe mensen beter leerden kennen. Nu terugkijkend, beide dagen zijn achter de rug, kunnen we stellen dat de organisatoren er wederom in zijn geslaagd om een aantrekkelijk festival neer te zetten met een paar absolute hoogtepunten. Op vrijdag waren dat voor mij dan toch het Erosão Septet van Mariá Portugal, haar duo-optreden met Marta Warelis op zaterdag, Das B op vrijdag en het trio van Rodrigo Amado, Joëlle Léandre en Gerald Cleaver op zaterdag.

Het duo Portugal–Warelis mocht op zaterdagmiddag aftrappen. De dames kennen elkaar inmiddels vrij goed en zijn duidelijk aan elkaar gewaagd in deze improset. Ze wisten het vuur flink op te stoken tot een elektrificerende, heftige dynamiek, een woeste stroom, waarin Warelis de piano duidelijk als percussie-instrument inzette. Boeiend ook de korte toegift, met Warelis onder de klep en Portugal in de weer met een strijkstok en haar bekkens, een mooi staaltje klankkunst. Het contrast met dat andere piano–drums duo was groot. Levende legende Alexander von Schlippenbach, nog een van de weinigen die nog over is van de groep musici die in de jaren 60 van de vorige eeuw in Europa vorm gaven aan de freejazz, kruiste de degens met drummer Paal Nillssen-Love. Von Schlippenbach had duidelijk de leiding en Nilssen-Love had geen moeite met een wat meer ondersteunende rol. Mooie momenten waarin de klank van beiden samenkwamen waren er zeker, maar van eenzelfde vorm van eenheid als Portugal–Warelis bereikten, was nergens sprake. Sterker nog: op menig moment vond ik dat het spel van Nilssen-Love, hoe goed ik deze drummer ook vind, eerder in de weg zat dan dat het wat toevoegde.

Vocaliste en altvioliste Diana Miron, tevens te horen op elektronica en bassist Laurențiu Coțac, beiden afkomstig uit Roemenië kende ik totaal niet. Miron blijkt primair stemkunstenares. Op intense wijze begeleidde ze het spel op de contrabas van Coțac, maar ook viel haar stemgeluid vaak prachtig samen met haar eigen spel op de altviool. De elektronica diende voor het creëren van duistere klanknevels, waardoor de muziek een kruising werd tussen freejazz en experimentele elektronica. Geheel overtuigen deed dit optreden mij niet. Dat was anders met dat van Hanne De Backer en Yves De Mey, eveneens een combinatie van een akoestisch instrument, De Backer speelde hier basklarinet, en elektronica. De Mey heeft in samenspraak met De Backer software ontwikkelt waardoor hij live kan spelen met de klank van de basklarinet. Het leverde prachtige momenten op.

Zoals gezegd was een van de hoogtepunten van deze editie van Summer Bummer het optreden van tenorsaxofonist Rodrigo Amado, bassiste Joëlle Léandre - die nooit eerder hadden samengespeeld - en drummer Gerald Cleaver. Er werd door menigeen naar uitgekeken en terecht. Amado geldt als een van de beste saxofonisten van dit moment, de reputatie van Léandre is ongeëvenaard en ook Cleaver heeft zijn kunnen in de afgelopen dertig jaar ruimschoots bewezen. En ja, die senioriteit hoorde je hier zonder meer terug, in dat prachtige en ook nu weer zeer lyrische spel van Amado, die zangerige toon van Léandre - dat paste overigens perfect bij elkaar - en de creatieve uitingen van Cleaver. De drie voelen elkaar goed aan en nergens was te merken dat deze combinatie nooit eerder zo op het podium stond. Dynamische momenten genoeg - Amado goed op dreef, ritmisch spel van Léandre en Cleaver - maar het mooist bleven die tegen geluidskunst aanleunende momenten, vol subtiliteit. Prachtig hoe je ze zag zoeken naar de juiste klank, naar datgene wat wezenlijk iets toevoegde.

De optredens van Mopcut en New Best Friend bevonden zich aan het andere uiterste. In de eerste band treffen we stemkunstenares Audrey Chen en de ook vrijdagavond actieve gitarist Julien Desprez en drummer Lukas König, terwijl saxofoniste Karen Ng, gitarist Jonathan Horne (beiden ook te horen op vrijdag), bassist Aaron Lumley en drummer Nasim L-P Navarro New Best Friend vormen. Beide optredens kenmerkten zich door een vrijwel niet te stoppen, overweldigende dynamiek. En is de muziek van Mopcut het best te kenmerken als een combinatie van noise, punkrock en freejazz, die van New Best Friend beperkt zich tot dat laatste. Stevige intermezzo's die ons tijdens een toch vermoeiende tweede dag uitstekend bij de les hielden.

Tekst: Ben Taffijn | Foto's: Laurent Orseau