Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
Feest van herkenning voor twee veteranen
Scott Hamilton & Rein de Graaff Trio ft. Philip Catherine, woensdag 16 september 2026, TivoliVredenburg, Utrecht

Niet één van deze mannen heeft introductie nodig voor de Nederlandse jazzliefhebber, en vooral niet voor wie houdt van old-school, recht-door-het-midden mainstream jazz. Dat betekent veel medium-swing over bekende nummers. Repertoire gebaseerd op een variant van een American Songbook-melodie, een blues of ritmeschema. Als de vorm AABA is komt de melodie twee keer terug over dezelfde harmonie. Dan ga je naar het bruggetje (James Brown "take it to the bridge") om weer terug te komen bij het laatste rondje melodie. Dan de solo's en voordat de laatste keer het thema langskomt is er vaak een vraag-en-antwoord tussen de drums en een of meerdere andere instrumenten.

Scott Hamilton is de meester van de winterwollen tenortonen. Vooral bij ballads raken die trillingen je bijna als een fluisterstem, ondanks het ontbreken van romantische tekst. Bij de medium-swing stukken krijg je optimistisch spetteren van melodische improvisatie. Hamilton spint een melodie, als een kantklosster, tot een perfecte draad om er dan een mooi kleedje van te weven. De brede akkoorden van Rein de Graaff aan de piano pakken steeds die noten uit de melodie die een gouden randje krijgen boven op zijn drie-vier- of meer klanken. Het tandem van drummer Eric Ineke en bassist Marius Beets kan dit repertoire midden in de nacht of direct na een winterslaap neerzetten, luttele seconden nadat ze wakker zijn. Ze zijn een solide backbone zoals een ritmesectie betaamt. Ineke bopt sinds de jaren 60 en heeft daarbij enkele generaties saxofonisten opgedreven tot geïnspireerde prestaties. Hier zijn met name bij de medium-swing stukken zijn bekkens soms wat schel, maar de brushes bij de ballads versterken passend de manier waarop Hamilton diep in je ziel grijpt. Met Beets heeft hij middels de Eric Ineke Jazz Express een outlet voor stevige bop en de twee mannen spelen als het werkwoordelijke gezegde 'met twee handen op een buik'.

Er is een extra vrolijke noot die alles weer net een ander kleurtje geeft. Dat is gitarist Philip Catherine, die misschien de oudste van het gezelschap is, maar die van zijn lang zal ze leven zijn vlegelharen nooit kwijt zal raken. Catherine schuifelt als mon oncle van Jaques Tati door de stukken. Schijnbaar met een lichte verbazing ontdekt hij nog steeds nieuwe in- en uitgangen in de harmonie en hij deelt dat plezier met de muzikanten en het publiek. Het is zichtbaar een feest van herkenning voor de twee veteranen Hamilton en Catherine om samen te spelen en het blijkt ook nog eens een primeur te zijn. Zou er een album in zitten? Ze spelen later deze maand nog in het Bimhuis.

De avond in TivoliVredenburg wordt aangekondigd door niemand minder dan Wim Wigt, die samen met echtgenote Ria tijdens de pauze en na afloop stapels Timeless Records van alle betrokkenen te koop aanbieden. Hun label wordt inmiddels door de volgende generatie Wigt voortgezet en er zijn prachtige opnames te koop. Verschillende Philip Catherine-albums; als hoofdact of met Toots Tielemans of Chet Baker. Er is ook 'Live At De Tor' van Hamilton met precies het trio dat hier vanavond speelt. De opnames uit 2004 zijn uitgebracht in 2024 en laten horen dat wie albumgeschiedenis schrijft, die blijft.

Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Sydney Korsse

Labels: concert, Eric Ineke, Marius Beets, Philip Catherine, Scott Hamilton, Timeless Records, TivoliVredenburg