Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Cd / Jazztube
De Beren Gieren - 'One Mirrors Many' (Clean Feed, 2015)


Het gaat behoorlijk snel voor De Beren Gieren. Schreven we in de loop van 2012, in onze recensie van debuutplaat 'Wirklich Welt So', al dat ze klaar waren voor het echte werk, dan zitten we drie jaar laten evenveel albums verder. Met dat verschil dat het trio intussen is uitgegroeid tot een van de absolute kleppers van de Belgische jazz.

Na die debuutplaat was 'A Raveling' immers het album dat de aanpak verfijnde en verbeterde, en liet horen dat die positie van De Beren Gieren - ergens op de wip tussen knallende jazz en verfijnde klassiek, tussen rebellie en intelligentie - met een opmerkelijke consistentie uitgevoerd werd. En dan was er vorig jaar 'The Detour Fish', tijdens het Ljubljana Jazzfestival van 2014 opgenomen met een oude bekende, trompettiste Susana Santos Silva. Het was hun intrede bij Clean Feed, maar misschien ook wel de toetrede tot een niveau hoger op het internationale platform.

Bij dat label komt nu ook de volgende plaat uit van het trio, 'One Mirrors Many'. En die laat horen dat het de drie nog altijd niet voor een gat te vangen zijn. De plaat is meteen herkenbaar als eentje van De Beren Gieren, maar laat ook nieuwe dingen horen (elektronica vooral), terwijl de nadruk deze keer wat minder sterk op de humor, de dreigende chaos en de weerbarstige energie komt te liggen. Daarmee is 'One Mirrors Many' niet zozeer de stap vooruit die 'A Raveling' was, maar eerder een stap opzij. Na de weldaad op het album met Santos Silva en de energie van de voorbije concerten voelt dit album haast aan als een herbronning, of een uitgepuurde variant, van de gehanteerde tactieken. Het gaat er betrekkelijk ingetogen aan toe. Daarom niet minder boeiend of intens, maar gewoon meer gedoseerd, waardoor ideeën geïntroduceerd, rustig gebruikt en (eventueel) ook hergebruikt kunnen worden.

Opener 'Schaduwleven' is meteen een mooie. En een kale, met zacht gestreken bas, zingend metaal, de piano voelend, prevelend langs minimale zones. En hier en daar subtiele elektronica. Geen beats, geen verscheurende ingrepen of ingrijpende manipulatie, maar toegevoegde nuances, extra spielereien en laagjes die de oren doen spitsen. Het totaal is statig, voorzichtig drama en suggereert dat het alle kanten uit kan gaan. 'Rebel Jazz To Rebel Against' is vervolgens geen aanslag op de goegemeente, geen boude action painting, maar een eigenzinnige combinatie van droge, percussieve stuwing, een piano die pas na verloop van tijd in de pas loopt en de weg bereidt voor een haakse groove met ratelend metaal en daarna vooral herhaling. Véél herhaling. Met focus, denderende intensiteit en een patroon dat de spanning naar het rood duwt. Een eerste hoogtepunt.

De band keert ook een paar keer terug naar een vroege belofte, i.c. het gebruiken van korte tussenluikjes, allemaal met dezelfde titel, 'Broensgebuzze'. Deze keer #8 en #7, het ene intiem en lyrisch, gestuurd door piano, maar met elektronica bewerkt, het andere donker brommend en golvend. Maar dat is niet alles, want het album bevat in totaal vijf stukken (op een totaal van tien) die niet boven de twee minutengrens geraken; stuk voor stuk korte experimentjes, de ene keer als een galmende koortsdroom of met trippelende ritmesectie, en de andere keer met valse rocktics en elektronische spiegeleffecten. Ze zorgen er meteen ook voor dat je nooit helemaal greep krijgt op het album als geheel, dat net iets te grillig heen en weer slingert om helemaal vast te pinnen.

Resten er nog drie songs, en dat zijn stuk voor stug hoogtepunten hier. De frivoliteit van 'La Laisse Lointaine' met die plagerig terugkerende noot in de aanloop en finale, laat horen dat De Beren Gieren geen 'Knalsonate' of andere zottigheid nodig heeft om het boeltje levendig en speels te houden. '(De Zachte Jacht Op De) Volkswolf', goed voor bijna een kwart van de albumlengte, is de favoriet, een fraai uitgewerkt stuk dat aanvoelt als een suite op zich en passeert via impressionistische regionen met delicaat pianogedwarrel, zingende bas en cimbalen, maar ook via kletterende metaal, donderende uitvallen, minimale stukjes en een focus die altijd tastbaar blijft, maar vooral zorgt voor een onaflatende beweging. Het uitbundige komt dan weer terug in 'Muziek Weet Niks', een hoop trinkel tinkel, snarengepluk en geratel, met snelle loopjes, struikelende en vloeibare ritmes en een knoert van een climax.

Kortom: alweer een album waarmee het Gentse trio kan uitpakken en dat live aangegrepen zal worden voor verdere verkenning/ontmanteling. Fulco Ottervanger, Lieven Van Pee en Simon Segers staan intussen synoniem voor een geheel eigen en eigenzinnige synergie, die volstrekt uniek is in België, maar ook mee kan op het internationale platform. Het bevestigt ook nog eens wat we ook na Ottervangers passage op Jazz Middelheim al konden concluderen: de tijd van experimenteren onder de kerktoren is definitief voorbij. Dit is niet meer het zoeken naar een coherentie visie, maar een verdere verfijning en uitbreiding ervan, en dat op ongemeen hoog niveau.

Deze recensie verscheen ook op Enola.be

Klik op de afbeelding hierboven om twee tracks van dit album live te zien en te horen op een try-out van De Beren Gieren in februari 2015 tijdens het Storm!-festival in Oostende: 'Volkswolf' en 'Schaduwleven'.

Labels: ,

(Guy Peters, 13.9.15) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:


Menupagina's:


Zoek in deze website:

Google

web deze website


Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, meewerken?
Mail de redactie.


(advertenties)