Alweer de twaalfde editie van So What's Next in het Muziekgebouw Eindhoven. Altijd prettig om in november nog een festival van dit kaliber in de agenda te hebben staan. De programmering slaagt er telkens weer in een avontuurlijke en aantrekkelijke mix van gevestigde en nieuwe namen op het affiche te krijgen van de Grand Festival Night op de zaterdagavond. Met Teus Nobel als opening, Michelle David, Hans Dulfer, Branford Marsalis en Al Di Meola op het programma leek men dit jaar met gevestigde namen op zeker te willen spelen. Dat laat dan Lakecia Benjamin, Sam Newbould en Vincen Garcia als nieuw aanstormend talent over.

Het openingsconcert van Teus Nobel leverde meteen een volle zaal op, die door het trio getrakteerd werd op een uitgebalanceerde set met mooi akoestisch werk, waaronder een aantal nummers van de recente plaat 'After Hours', die Nobel wijdde aan een van zijn inspiratoren: Chet Baker. Met een volstrekt eigen geluid en interpretatie werd er oorstrelend gemusiceerd. In een korte inleiding voorzag Nobel het stuk 'No Goodbye' van een passende inleiding, die meteen verklaarde waarom het stuk zo mooi gedragen en doorleefd klonk. Je kon een speld horen vallen. Prachtige kippenvelmuziek in een gevarieerde set, die even later met een fraaie en vrolijke bossanova werd afgesloten.

Een kwartiertje later stond powervrouw Lakecia Benjamin op het podium in de grote zaal. Ze deed van de zomer ook al met veel succes North Sea Jazz en Gent Jazz aan en is daarmee de titel van aanstormend talent wel kwijtgeraakt. Ook nu maakte ze haar naam waar door overtuigend een strakke en energieke set neer te zetten. Iets wat bijna vanzelfsprekend ook al jaren door Michelle David gebeurt. Met een onverwoestbaar enthousiasme stapt ook zij het podium op om er een muzikale feestje van te maken. Met de strakke begeleidende gitaren en drums van de True Tones is het voor Michelle geen enkele moeite om de zaal mee te krijgen. Die interactie met het publiek voegt een extra dimensie toe aan haar goed gewaardeerde concert.

Wat mij betreft was het Branford Marsalis Quartet het hoogtepunt van de dag. Het onuitputtelijke enthousiasme en spelplezier van dit kwartet is erg overtuigend en aanstekelijk. Marsalis is al jarenlang een fenomeen op tenor- en sopraansax en put uit een rijk repertoire, gevoed door inspirators als Coltrane, Dolphy en Brubeck. Elk nummer dat wordt ingezet lijkt ter plekke te ontstaan en ook elke keer weer anders te verlopen. Dat komt doordat het kwartet inmiddels zo op elkaar ingespeeld is, maar tegelijkertijd ook zo virtuoos op het eigen instrument is, dat ze er zichtbaar lol in hebben elkaar uit te dagen en te verrassen. Hetzelfde gebeurt dus ook met de toehoorder. De dynamiek die ontstaat is fantastisch, van fluisterzacht tot extatisch volle bak. Het publiek en de band genoten ervan. Zoals wel vaker was drummer Justin Faulkner de grote gangmaker.

Op festivals met keuzemogelijkheden heb ik geleerd dat het rust geeft vooraf je keuze te maken en zo veel mogelijk volledige concerten te volgen. De consequentie daarvan is dat je een aantal concerten mist, maar dat geeft veel rust. Ik besloot in dit geval de rooftop links te laten liggen en miste daarmee de concerten van Sam Newbould, BNNYHUNNA en Dulfer's Total Response.

Ik ging wel naar Vincen García, een jonge en energieke bassist uit het Spaanse Valencia, die vorig jaar zijn eerste Album 'Ventura' uitbracht. Tijdens het concert werd de bijzondere mix van hiphop, soul en funk met veel vertoon uitgeserveerd. Een overtuigend visitekaartje van iemand die we nog gaan terugzien.

Al Di Meola stond als headliner aan het slot geprogrammeerd. Het moest het enige concert in Nederland worden van Di Meola met zijn electric band. Dat bleek nog moeilijk te worden met haperende techniek. Tot mijn, misschien ongepaste, vreugde leverde het drie mooie akoestische nummers op om de tijd te doden die nodig was om alle elektrische ondersteuning werkend te krijgen. De schitterende akoestische versie van 'Norwegian Wood' (The Beatles) plaatste de uitgestelde elektrische set in de schaduw. Al met al een mooie dag, die liet zien dat goede planning erg belangrijk is, maar het ware geluk zich niet laat plannen.

Foto's: Johan Pape. Klik hier voor zijn fotoverslag van So What's Next 2024.

Labels: Al Di Meola, Branford Marsalis, festival, So What’s Next, Teus Nobel, Vincen García

(Johan Pape, 11.11.24) - [print] - [naar boven]

Vanwege andere verplichtingen kon ik pas rond 18.00 uur aanwezig zijn en miste daardoor onder andere het concert van het Teus Nobel Accoustic, een trio dat momenteel een succesvolle tour maakt met hun verse album 'After Hours', wat een soort hommage is aan de legendarische trompettist Chet Baker. Niet voor niets stonden zij in de grote zaal. Ik kwam binnen op het moment dat het geluid van Gallowstreet uit Amsterdam mijn aandacht trok. Deze brassband bleek bezig te zijn met een dampend en swingend concert en bracht me meteen in een heerlijke festivalmood. Ik liet meteen mijn 'spoorboekje voor het festival' los en bleef hangen. Wat een heerlijke energie wisten zij in de rooftop club te blazen. Op een stevig fundament van bas en drums wisten ze een swingende en funky set neer te zetten, die het publiek opzweepte en deed verlangen naar meer.

Ondertussen was de grote zaal gereed gebracht voor het optreden van Eindhovenaar Fresku. Hij speelde met een volledige band een heerlijke thuiswedstrijd. Totaal wat anders en eerlijk gezegd is hiphop niet meteen mijn ding. Fresku was zich er ook van bewust dat hij in het programma een buitenbeentje was. Dat weerhield hem er niet van om overtuigend los te gaan en de zaal voor zich te winnen met een uitgebalanceerde set.

Het leuke van dit festival is dat je door de gevarieerde programmering heel diverse acts voorbij ziet komen. Zo liep ik na de hiphop van Fresku de kleine zaal in, waarin het Benjamin Herman Trio een gepassioneerd concert verzorgde. Saxofonist Benjamin Herman, bassist Thomas Pol en drummer Jimmy Jo Hueting slaagden er moeiteloos in hun enthousiasme en passie over te dragen op het publiek met een combinatie van oud en nieuw werk. Als altijd met humor aan elkaar gepraat door Benjamin Herman.

De grote zaal was ondertussen volgestroomd in afwachting van het concert van saxofoniste Nubya Garcia. Zij is inmiddels een icoon van de jonge Londense jazzscene; enkele fans uit de Britse hoofdstad waren haar naar Eindhoven gevolgd. Zij mengt met haar fantastische band op een eclectische wijze allerlei muziekstijlen, zoals gospel, soul en spirituele jazz, waardoorheen ze telkens haar originele improvisaties weet te weven. Met een mooie en overtuigende set van oud werk (onder andere van haar succesvolle album 'Source') en nieuw, nog niet uitgebracht werk speelde het gezelschap de zaal plat.

In de kleine zaal speelde het James Francies Trio. De toetsenist en componist uit Houston haalde me een beetje uit de flow en ik kreeg het idee dat dat voor meer mensen gold. Ik viel er ergens halverwege in en slaagde er niet in de concentratie op te brengen die nodig was om gegrepen te worden door deze muziek. Ook dat is inherent aan een festival: keuzes maken en soms de verkeerde. Misschien had ik naar Butcher Brown moeten gaan?

De kers op de taart werd gevormd door Cory Henry. Deze virtuoze toetsenist die bekendheid verwierf bij Snarky Puppy is inmiddels onder eigen naam een grootheid geworden. Samen met zijn Funk Apostles wist hij de zaal eenvoudig voor zich te winnen en sloot deze festival dag feestelijk af met een mooie set, waarbij de meezinger 'NaaNaaNaa' natuurlijk ook ingezet werd.

Al met al een lekker gevarieerde editie, die alweer doet verlangen naar de volgende!

Foto's: Johan Pape. Klik hier voor zijn fotoverslag van So What's Next 2023.

Labels: Benjamin Herman, Cory Henry, festival, Fresku, Gallowstreet, James Francies, Nubya Garcia, So What’s Next

(Johan Pape, 16.11.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.