Meer Sdban Records vandaag en dus meer grensoverschrijdende muziek van onze zuiderburen. Na de albums van Compro Oro, Schroothoop en Diswasher_ is het nu tijd voor Bandler Ching, een creatie van rietblazer Ambroos De Schepper, dat 'Coaxial' uitbracht; M. CHUZI dat 'Papara' lanceerde en tot slot het inmiddels vrij bekende Condor Gruppe, die vorig jaar 'Gulliver' realiseerde.

Het kwartet Bandler Ching creëert een enigmatische mix van jazz, funk en pop. Opener 'You Call It' valt dan ook vooral op door duister spel op de elektrische bas van Federico Pecoraro, gerichte slagen van drummer Olivier Penu en ritmische patronen op het keyboard van Alan Van Rompuy. Daar tussendoor laveert De Schepper met zijn lange uithalen. Nog mooier is hoe het volume gaandeweg dit stuk steeds verder oploopt en ons meesleept. Aansluitend in 'Awpril' vreemde, maar wel dansbare ritmes. Met jazz heeft dit niet veel meer te maken, met funk en dance des te meer. Maar het maakt niet uit in welk hokje je het stopt, het klinkt allemaal prima en daar gaat het tenslotte om. In 'Dag Na Naamdag' laat dit kwartet echter horen ook prima met jazz overweg te kunnen, met die mooie, intieme solo van De Schepper en boeiend, ritmisch toetsenwerk van Van Rompuy. En ook hier loopt de spanning gaandeweg mooi op. Voor 'RoodGroen' heeft het kwartet een gast uitgenodigd: Vieze Meisje, oftewel Maya Mertens verrast ons met mooi Sprechgesang. Een leuke vondst, die eindeloze herhaling van "Alweer denk ik". Meeslepende klanken ook in 'Rave Fever', ach ja, de titel geeft al aan wat u kunt verwachten en futuristische ritmiek in 'Delice'. Afsluiten doet de band met het ingetogen 'Kitsune': lange lijnen, geaccentueerd door gerichte slagen van Penu.

M. CHUZI is een octet, bestaande uit drie blazers, Robbe Latré, Martin Lissoir en Matteo Badet, twee gitaristen, Gil Duarte Da Cruz en Thomas De Vries, Niels D'Haegeleer op basgitaar en Jan Herman en Basile Bourtemburg op slagwerk, waarbij de laatste ook te horen is op keyboards. Samen maken ze een bijzonder ritmische, stomende mix van jazz, krautrock, funk en wat al niet meer.

Direct al in opener 'Tzatziki' zetten ze de boel op scherp, met een hoofdrol voor Lissoir op baritonsax. Boeiende ritmische patronen ook in 'Mammoet', waarin we bovendien tromboniste Nabou Claerhout horen met een aantrekkelijke solo. Maar niet alleen dat, ook hier treffen we stevige rock aan - wat wil je met twee gitaristen en een elektrische bas. 'Carbonade' kent eveneens een gastrol, een Franstalige rap van Joy Slam, goed passend bij dit funky nummer. Strakke ritmische patronen, mooi hoe de gehele band hier vaak volledig unisono klinkt, ook in 'Intermetsauce' en 'Tahimi Miso'. De twee laatste nummers kregen de titel 'Sambal' en 'Pickles', titels die dit octet ook aan het gehele album mee had kunnen geven, zo opwindend klinkt het allemaal.

Sinds Condor Gruppe in 2013 debuteerde met een titelloze EP hoort de groep tot een van de meest interessante Belgische acts. In eerste instantie was het een kwintet, bestaande uit de gitaristen Michiel Van Cleuvenbergen en Milan Warmoeskerken, Kris Delacourt op gitaar en toetsen, Jan Wygers op bas en Krist Torfs op drums. Uitbreiding volgde in 2016 met de komst van de blazers Dirk Timmermans, Matti Willems en Hanne De Backer, waarmee we nu dus ook met een octet van doen hebben.

De opener 'What Could Have Been' is typisch voor deze band. Een subtiele klankwolk waaruit geleidelijk een strak ritmisch patroon groeit, volledig passend binnen de minimalistische traditie. Bijzonder strakke muziek waarin niets aan het toeval wordt overgelaten en waarin trance een bijzonder grote rol speelt. Muziek ook die eerder associaties oproept met kraut- en postrock en minimal music dan met jazz. En waarin we, bijvoorbeeld in 'Galata', ook invloeden van Indiase muziek tegenkomen. Jazzinvloeden, naast Arabische horen we terug in het tweeluik 'Rasa - Farid', met een prachtig ingetogen partij van De Backer op baritonsax. En in dit tweede deel vallen de mooie ritmische, unisono gespeelde blazerspatronen op. 'Inside Out' roept de muziek van Ennio Morricone in herinnering en dan met name zoals we die kennen van zijn westerns. En over invloeden gesproken, in 'Echoes Of Things' duikt ineens Maurice Ravels 'Bolero' op.

Labels: Bandler Ching, cd, Condor Gruppe, M. Chuzi, Sdban

(Ben Taffijn, 23.6.23) - [print] - [naar boven]

De nieuwe generatie Belgische jazzmusici vertoont in toenemende mate muzikaal grensoverschrijdend gedrag. En Sdban Records blijkt een belangrijk podium voor deze jongens en meisjes die zich nergens toe wensen te beperken. Gitarist Bart Vervaeck en drummer Falk Schrauwen kwamen we al tegen bij Echoes Of Zoo, maar laten ook van zich horen op 'Buy The Dip' van Compro Oro. Verder hier aandacht voor 'MACADAM' van Schroothoop en het debuutalbum van Dishwasher_. Ook met de naamgevingen blijken ze al creatief.

Het is Wim T.J. Segers die begint op vibrafoon, maar hij wordt al snel ingehaald door bassist Vervaeck, drummer Matthias Debusschere, en Frederik Van Den Berghe en Schrauwen op percussie. Een straf ritmisch patroon kenmerkt dit 'Ben-Hur' en voor ons geestesoog zien we de wagenrace. 'The Lower 9th' is een soort mix van minimalistische ritmes en de gitaarmuziek van The Shadows. Vervaeck speelt ook een hoofdrol op het swingend melodieuze 'Bitcoins', een nummer dat de progressieve rock van de jaren 70 in herinnering roept. Prachtig dat gemoedelijke, ietwat slome ritme in 'Lament' en 'Solstice', beide op opwindende wijze een mix van diverse culturen verklankend. In 'Karsilama' gooit het kwartet het weer over een geheel andere boeg. Hier horen we experimentele elektronica en rock vermengd met Indiase ritmiek, gevolgd door 'Dungeon', waarin het ritme weer centraal staat, meeslepend en ruig tegelijk.

Schroothoop bestaat uit Rik Staelens op wind & string instruments, bassist Timo Vantyghem, ook te horen op de duimpiano, en percussioniste Margo Maex. Op hun tweede album 'MACADAM' verkent het trio de geluiden van afgedankte voorwerpen die in de macadamstraten van Brussel zijn gevonden. Zo veranderen houten kratten in gitaren en lieren. Schroot wordt een duimpiano, een cimbalom of percussieklokken. Ook hier horen we direct in 'Cheval Orange' een bonte mengeling waarin de Indiase muziek nog het meest opvalt. Eenzelfde sfeer zit in 'Blikschade' en het titelstuk 'Macadam', waarin vooral Staelens' bijdrage op fluit opvalt. Bijzonder zijn ook 'Perte Totale' en 'Onderhuids', met name vanwege de spanning die hier wordt opgeroepen middels een bonte wereld van piep- en kraakgeluiden. Wat dat betreft is vooral de titel van het tweede stuk uitstekend gekozen. De duimpiano speelt een grote rol in 'Plastic Roses', een stuk dat sterk doet denken aan de Zuid-Afrikaanse jazz zoals we die bijvoorbeeld kennen van Abullah Ibrahim.

Schroothoop komt uit Brussel en aan dit album hoor je mooi het multiculturele karakter van deze stad terug, waarbij dit toch vooral een album is dat je bijblijft vanwege die verslavende ritmiek, bijvoorbeeld in het duidelijk door Arabische muziek beïnvloede 'Cascaraï'.

Dishwasher_ is eveneens een trio, bestaande uit tenorsaxofonist Werend Van Den Bossche, bassiste Louise Van Den Heuvel en drummer Arno Grootaers. Ook hun debuutalbum valt geenszins in een vakje onder te brengen. Reeds in 'Bahái' horen we zeker jazz, bijvoorbeeld in de bijdrage van Van Den Bossche, maar ook onvervalste rock, aan minimalisme verwante ritmes en boeiende elektronisch voortgebrachte klankwolken. Ook 'Buraq' bevat elementen van jazz, maar ook van ambient, lounge en dance. Meer dance in 'Blue Bridge', maar dan wel van het experimentele soort, vermengd met invloeden van ambient, funk en ja, ook jazz.

En dan is het tijd voor rust, middels de langzaam voorbij vliedende klankwolken van 'Marwan', dat een wat mysterieuze sfeer verklankt. Verderop horen we Van Den Bossche in een mooie, slepende solo, te midden van inspirerende klanknevels. De invloeden op dit album strekken zich ook uit tot die van de niet-westerse muziek. Zo horen we in 'Kuhl' duidelijk invloeden uit de Arabische muziek. Mooi is ook de spanning die het trio weet op te roepen in 'Terra', met name door het steeds verder aanzwellende ritme.

Labels: cd, Compro Oro, Dishwasher_, Schroothoop, Sdban

(Ben Taffijn, 13.6.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

In memoriam
Cassandra Wilson
1955-2026
Foto: Cees van de Ven

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.