Het seizoen 2026-27 van Pelt Jazz is geopend. Een fraaie serie van vijf concerten krijgt een avontuurlijke aftrap met de Geneefse harpiste Julie Campiche en haar kwartet. Het eerste nummer opent mysterieus en spannend: lange tonen van tenorsaxofonist Leo Fumagalli vloeien organisch samen met de zwevende harpklanken van Campiche. De aanvankelijk vreedzame muziek wordt subtiel verrijkt met smaakvolle effecten, een vast onderdeel van het klankpalet van alle vier de musici. Met stevige baslijnen van Manu Hagmann en gespierd slagwerk van Clemens Kuratle groeit het geheel uit tot een krachtige ouverture die je meteen bij de les houdt. 'Aquarius' heet het nummer, geïnspireerd door de rel rond het schip van hulporganisaties op de Middellandse Zee dat met 629 geredde migranten aan boord niet aan wal mocht.

Die gelaagdheid zit niet alleen in de instrumentatie en de elektronische effecten. Onder de muziek ligt ook een uitgesproken engagement en sympathie voor vormen van activisme. Die maatschappelijke onderlaag doet ertoe: ze geeft de composities extra betekenis en laat de muziek des te sterker spreken. 'Lies', een compositie van drummer Kuratle, heeft vervolgens een sterk meditatief karakter. De muziek klinkt ruimtelijk, krijgt gaandeweg een wat ritmischer temperament en vloeit naadloos over in 'Fridays Of Hope', waarin flarden van de Zweedse klimaatactiviste Greta Thunberg klinken. Het is een ode aan jonge mensen die hun stem laten horen en aan de Friday Movement. Tegelijkertijd is er een onderhuidse boosheid voelbaar over het onrecht in de wereld. Toch dompelt het publiek zich licht euforisch onder in de vette sound en de licht ontvlambare muziek.

Met 'Dasted Dard Nakoneh', afkomstig van het album 'Onkalo', komt de eerste set tot een indrukwekkend slot. De titel is een van de vele manieren om 'dankjewel' te zeggen in het Farsi. En opvallend: zonder ook maar een spoor van elektronica klinkt het kwartet al net zo overtuigend. De onderlinge chemie blijft overeind wanneer alle effecten even zwijgen. Harp, sax, contrabas en drums blijken op zichzelf al voldoende gereedschap voor een rijk en beweeglijk klanklandschap.

De tweede set begint met het licht ruig rockende 'The Other’s Share'. De harp van Campiche is opnieuw 'geprepareerd', ditmaal met een doek dat zorgvuldig tussen de snaren is gevouwen. Het levert een bijzondere klankkleur op, terwijl naast Campiche ook Fumagalli zich opnieuw als stevige smaakmaker manifesteert. De vier musici spelen zichtbaar met plezier op het mooi verlichte podium. Met 'Parenthese' schakelt de muziek naar een andere versnelling. Zachte stemmen en bedachtzame klanken creëren een bijna sprookjesachtige sfeer, die een weldadige innerlijke rust oproept. Het nummer is geïnspireerd op de manier waarop Campiche naar de 'kleine' dingen in het leven kijkt, de zaken die zij als het ware tussen haakjes plaatst. Soms zijn ze onbelangrijk, maar vaak blijken juist die kleine dingen essentieel en fundamenteel.

In 'Utopia', een compositie van Fumagalli, wordt het energie- en volumeniveau weer flink opgevoerd. Tot plotseling tussen harp en saxofoon een duet van stilte de hoofdrol overneemt. Even lijkt alles stil te vallen, om daarna de muzikale reis vol verrassingen en uitdagingen met hernieuwde energie voort te zetten. Met 'Flash Info' wordt de toegift ingezet. Het nummer draait om het ritme van de media en weerspiegelt de constante, hectische stroom en cadans van de hedendaagse nieuwsvoorziening. Bij Julie Campiche gaat muziek duidelijk niet alleen over haar magische instrument, maar ook over de boodschap die zij ermee wil overbrengen. En ondertussen beleeft het publiek in Pelt een fantastische avond: avontuurlijk, energiek en met genoeg stof om nog even over na te denken.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

Tekst: Ella & Eddy Westveer | Deze recensie verscheen ook op Jazzradar | Foto's & video: Cees van de Ven

Labels: Clemens Kuratle, concert, Julie Campiche, Leo Fumagalli, Manu Hagmann, Pelt Jazz

(Eddy Westveer, 4.10.26) - [print] - [naar boven]

"Een stap terug zetten om een stap vooruit te zetten." Zo omschrijft Cees van de Ven (82) zijn terugtreden als programmator van Pelt Jazz. Vanaf het seizoen 2023-24 zal Michel Cox een enthousiaste invulling aan deze functie gaan geven. Op die manier blijft de continuïteit van het jazzpodium, dat zijn domicilie heeft in CC Palethe, ook in de toekomst gewaarborgd.

In ruim 30 jaar programmeerde Cees van de Ven zo'n 230 jazzconcerten. In 2001 begon hij daarmee onder de noemer 'Jazz at the Crow' in cultuurcafé Kraaij & Balder in Eindhoven. Na zijn verhuizing naar Neerpelt kwam daar een nieuw initiatief bij: het podium JazzCase opende in 2006 zijn deuren in Provinciaal Domein Dommelhof. Het zou uitgroeien tot een begrip binnen jazzkringen dankzij de avontuurlijke programmering, waarbij het Cees regelmatig lukte om grote namen uit binnen- en buitenland binnen te halen. Een aantal eigen concertopnamen verschenen later op cd of lp, zoals een serie van zes albums bij El Negocito Records. Na 14 jaar viel in 2020 het doek voor JazzCase, maar op Cees' initiatief en als partner in cultuur van de gemeente opende een jaar later het nieuwe podium Pelt Jazz, waarvan hij wederom de programmering voor zijn rekening nam.

"Mijn overweging om nu een stap terug te zetten komt voort uit mijn wens om te zorgen dat de continuïteit van Pelt Jazz ook in de toekomst gewaarborgd blijft. Het is tijd voor een nieuwe stap vooruit voor een nieuwe enthousiaste programmator: Michel Cox, die samen met zijn echtgenote al enige tijd deel uitmaakt van ons Pelt Jazz-team. Hij zal op zijn eigen wijze het nieuwe seizoen 2023-2024 qua concerten gaan vormgeven. Natuurlijk zal ik hem desgevraagd alle raad, steun en hulp geven."

Michel Cox' connectie met muziek startte op 7-jarige leeftijd met het accordeon, waarop hij een aantal jaren privéles volgde. Als prille twintiger kwam Michel in contact met de jazzmicrobe. "Echt geëxplodeerd is mijn consumptie van jazzmuziek gedurende de laatste 15 jaar. Ik bezoek zeer veel jazzconcerten en jazzfestivals in binnen- en buitenland en heb een brede belangstelling voor het totale jazzspectrum. Als kersverse programmator van Pelt Jazz wil ik producties aan het publiek voorstellen die emoties en energie uitstralen in de meest brede zin. Stijlen hebben voor mij hierbij geen strikte waarde, zolang ze maar een duidelijke muzikaliteit ademen en het publiek kunnen omarmen en beroeren. In het bijzonder wil ik zeker aankomende beloftevolle artiesten een podium bieden."

Cees heeft alle vertrouwen in zijn opvolger en kijkt terug op vele mooie jaren. "Ik heb al die jaren met passie en onbezoldigd - zoals zovelen in de sector - mooie, interessante concerten met musici van naam en faam maar ook met creatieve talentvolle jonge musici mogen programmeren. Daar heb ik vele vriendschappen aan overgehouden, met muzikanten en concertbezoekers. Ik ben zeker voornemens nog veel concerten te bezoeken en jazz als cultuuruiting verder te promoten met fotografie, mijn tweede passie, voor websites zoals Draai om je oren."

Tijdens het slotconcert van dit seizoen - het Christophe Irniger Trio featuring Ben van Gelder - op donderdag 20 april 2023 zal Cees van de Ven publiekelijk terugtreden.

Foto's: Hugo Bergs & Maarten van de Ven

Labels: interview, nieuws, Pelt Jazz

(Maarten van de Ven, 6.11.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.