Derde album intussen voor het trio van Chris Speed met bassist Chris Tordini en drummer Dave King, die intussen ook een maat is bij The Bad Plus. Rietblazer Speed blijft intussen wel gewoon zichzelf, met die droge, lichtjes verkouden tenorsaxklank en die afwisseling van schijnbaar achteloos rondgestrooide halve melodieën en slingerende lijnen die ter plekke bedacht lijken, maar toch uit de koker van de leider komen. Tordini en King hebben een vergelijkbare attitude: deze interactie voelt aan alsof de muzikanten bovenal een ontspannen, ongeforceerde interactie opzoeken.

Dat levert een album op dat het niet moet hebben van krachtpatserij, vooruitgeschoven singles of andere opvallende strapatsen, maar van coherentie die nooit voorspelbaar wordt gedurende acht stukken, met nu en dan subtiele verwijzingen naar de jazztraditie of de folkwerelden die Speed explicieter maakte in het verleden.

Klik hier om twee tracks van dit album te beluisteren.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: cd, Chris Speed, Chris Tordini, Dave King

(Guy Peters, 3.11.23) - [print] - [naar boven]

We schrijven zaterdag 18 mei 2019 en zijn in de Handelsbeurs in Gent, waar programmator Wim Wabbes een gevarieerd programma heeft samengesteld voor het Ha'fest aldaar. Een van de musici die dag was rietblazer Chris Speed. 's Avonds speelde hij met Endangered Blood een zinderend en gesmaakt concert met Oscar Noriega, Trevor Dunn en Jim Black.

Maar 's middags om kwart voor zes speelde Speed een soloset op tenorsaxofoon, dat in retrospectief een pre-corona prelude was voor deze nu op Intakt Records uitgebrachte solo-cd op klarinet.

Het concert vond plaats op het terras dat uitmondt op de Ketelvaart. Het was er zonnig, de akoestiek top, met aandachtig publiek zonder mondkapjes en afstandsrestrictie. En Chris Speed maakte hier grote indruk met zijn soloset. Dat kon je aan de bijval en - toen nog - aan de gelaatsuitdrukkingen van het publiek aflezen.

Een jaar later sloeg de nu aflopende pandemie toe en werd iedereen min of meer de dupe. Deze periode deed ook in de cultuursector velen aan het infuus belanden. Koortsachtig zochten jazzmusici en orkesten naar vormen om zich artistiek en financieel met wisselend succes staande te houden.

Chris Speed heeft zich in deze periode onder andere verdiept in het verder ontwikkelen van zijn klarinetspel en zijn techniek nog verder geoptimaliseerd. Al dat is uitstekend tot uitdrukking gebracht op dit soloalbum. Het is een instrumentale krachttoer die straight into your face and ears binnenkomt.

De cd kent korte improvisaties, composities en inspiraties van John Coltrane, Julius Hemphill, Eric Dolphy, Paul Motion, Anrew D'Angelo, Skúli Sverrisson en Hilmar Jensson. Maar bovenal prevaleert Speeds eigenheid: puur, zonder fratsen, ongepolijst en goudeerlijk. Het is niet eenvoudig de juiste woorden te vinden om deze cd van harte aan te bevelen. Daarom kort en bondig: voor iedereen die weet waar Chris Speed voor staat is deze cd niet te missen!

Klik hier om twee tracks van dit album te beluisteren: 'Light Line' en 'Lifting'.

Foto: Cees van de Ven

Labels: cd, Chris Speed

(Cees van de Ven, 8.6.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.