Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Concert
Van luchtig plezier naar subtiele contrastwerking

Uri Caine, vrijdag 3 november 2017, De Singer, Rijkevorsel

De gastvrijheid in De Singer en de omgeving van de Noorderkempen verraste en verblijdde al eerder Amerikaanse jazzmuzikanten. Het lijkt voor een aantal artiesten zo'n beetje aan te komen als een onvermoed sprookje – een tegenhanger voor wat Disneyland is voor de massa's. Daar krijgen zij dan ook nog een aandachtig publiek bij, vaak zo luisterbereid dat in een stille passage iedereen het kan horen als iemand een koffielepel op een schoteltje neerlegt. Ook Uri Caine voelde zich blijkbaar heel welkom, hij kwam ontspannen op en startte energiek. De pianist zou het publiek, dat pas met luid applaus uitpakte als hij een pauze liet vallen, belonen met een concert van bijna twee uur.

Uri Caine heeft zeker niet minder met klassieke muziek van doen dan met jazz. Hij nam bijvoorbeeld muziek van Händel en Bach onder handen en componeerde zelf voor menig (kamer)orkest. In de wereld van de jazz is hij bekend van samenwerkingen met onder anderen Dave Douglas, John Zorn, Han Bennink en uiteenlopende eigen trio's. In De Singer bracht hij een jazzconcert, maar hij diepte wel meer op uit zijn enorme bagage. Zijn manier van een soloconcert bij elkaar improviseren was er een van vrij associëren en dat bracht hem eerst en vooral langs verschillende thema's uit de jazzgeschiedenis. Daar ging hij na een tijdje uitstapjes aan vastknopen richting klassieke- en filmmuziek. Meermaals klonk een thema vertrouwd of bekend, maar bracht Caine het op zo'n originele manier dat het benoemen er niet in zat.

In een lang eerste stuk passeerden verschillende oude nummers de revue. Was dat niet 'Honeysuckle Rose' waarmee de pianist ons eerst in een sfeer van variété meenam, om dan het ene thema na het andere aan elkaar te rijgen? In een keur van melodieën ging het dan van luchtig plezier naar subtiele contrastwerking. In zijn virtuositeit wist hij stokoude muziek als van de pianorol met een bijzonder oog voor logica over te laten gaan in heel andere sferen, tot sprookjesachtige toe. In deze vrije lezing van de geschiedenis van de jazz kwam ergens ook de mijlpaal 'Round Midnight' van Thelonious Monk aan bod. Uri Caine drukte vlotjes zijn eigen stempel op de compositie.

Na een eerste lange aaneenschakeling had de pianist er nood aan om even zijn ongenoegen te ventileren over president Trump. Weinig later trakteerde hij ons op grappige tunes, die misschien wel verwezen naar Laurel & Hardy om vandaar te evolueren naar muziek van Amerikaanse grandeur, die hij dan weer liet ontsporen. In een liefdevol aanhalen van liedjes uit The American Songbook danste de improvisatie ook met 'Cheek To Ceek'.

Toen hij er ongeveer de voorziene speeltijd had opzitten en het publiek zijn enthousiasme in luid applaus uitte, had de pianist er blijkbaar zelf zo veel plezier in dat hij opnieuw ging zitten en verder speelde. De blues waren toen eerst even aan de beurt, voordat hij weer meesterlijk verder improviseerde en zijn klasse nog wat langer etaleerde.

Concertfoto: Cedric Craps

Deze recensie verschijnt ook op Jazz'Halo.

Labels:

(Danny De Bock, 16.11.17) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.