Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Concert
Melancholisch verlangen

Yuri Honing Acoustic Quartet, donderdag 16 maart 2017, JazzCase, Dommelhof, Neerpelt

Tenorsaxofonist Yuri Honing staat al jaren aan de internationale top. Hij is een veelzijdig artiest, die naast muziek ook bezig is met literatuur en beeldende kunst. Zijn muziek reikt ver over de grenzen van jazz heen, met niet alleen invloeden uit de popmuziek, maar ook uit de klassieke en oude muziek. Honing stelt ook duidelijk dat hij zelden naar jazz luistert, maar vooral naar klassieke en popmuziek. In een gesprek na afloop van het concert vertrouwde hij me toe dat er het afgelopen jaar vier meesterwerken zijn uitgebracht die hem inspireerden, waaronder 'Skeleton Tree' van Nick Cave, 'Blackstar' van David Bowie en 'You Want It Darker' van Leonard Cohen.

In JazzCase bracht hij werk uit 'Desire' en nieuw werk dat later dit jaar zal verschijnen op het album 'Goldbrunn'. De betekenis van het woord Goldbrunn is in geen woordenboek terug te vinden en heeft naar mijn gevoel een wat Wagneriaanse geladenheid. Met zijn Acoustic Quartet, bestaande uit pianist Wolfert Brederode, drummer Joost Lijbaart en bassist Gulli Gudmundsson, zette hij een subliem concert neer.

De krachtige korte eerste set, opgebouwd uit twee nieuwe nummers bestemd voor 'Goldbrunn' en twee nummers van 'Desire', nam je mee in zijn magisch weemoedige wereld. Een wereld vol filmische wegdromerige scapes, maar ook vaak met een dreigende ondertoon. Zowel de nummers van 'Desire' als de nieuwe, die nog geen titel hebben, ademen dezelfde sfeer van een universeel menselijk verlangen uit, dat door de muziek heen zindert en via die taal heel sterk binnenkomt. Sterk is de ingehouden spanning in 'Messenger', dat wordt opgebouwd door de sublieme percussie van Lijbaart en de subtiele bas van Gudmundsson. Eenzelfde onheilspellende en onderhuidse spanning die je ook terugvindt in de muziek van Nick Cave. Met 'Desire' werd de eerste set afgesloten. De melancholische weemoed die van het nummer uitgaat, verklankt een onbeschrijflijk verlangen.

De tweede set opende met 'Mina Daiski', wat zoveel betekent als 'ik hou van je', maar dan in het Japans, een weids nummer met een onderkoeld ritme en met zachte en brede uithalen op sax en sterke drumpartijen. Beklijvend en aangrijpend was 'Lasciate Mi Morire', een vrije interpretatie van de aria uit opera 'Ariane' van Claudio Monteverdi, een renaissancemadrigaal verwijzend naar een doodsverlangen. 'Laat mij sterven', een verlangen naar de dood, waarvan ook een zekere geladen rust en overgave uitging. Ingetogen, sober en uitgekleed tot de essentie. Opmerkelijk is Honings fascinatie voor de dood. Zowel David Bowie als Leonard Cohen maakten hun album kort voor hun overlijden en op 'Skeleton Tree' worstelt Nick Cave met het overlijden van zijn zoontje. Maar ook het mooie gedicht 'Ons Hart' op de binnenhoes van 'Desire' van de hand van Joost Zwagerman verwijst naar een doodsverlangen. Met de melancholische ballad 'After All', een nummer van Bowie uit 1972, werd de tweede set afgesloten.

Een concert doordrongen van een melancholisch en weemoedig verlangen in de meest ruime betekenis van het woord. Mooie melodieuze nummers met een knagende ondertoon werden afgewisseld met meer speelse nieuwe nummers, die deel zullen uitmaken van het nieuwe album dat in het najaar verschijnt. Het perfecte samenspel van tenorsax, piano, percussie en bas maakten van dit concert misschien wel het mooiste van wat we in de afgelopen 10 jaar in JazzCase zagen.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Labels:

(Robert Kinable, 17.4.17) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Zoeken op Draai:


web deze website

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
Belgiƫ
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.