Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Cd
Peter Evans Quintet - 'Destination: Void' (More Is More, 2014)


De Amerikaanse trompettist Peter Evans heeft het niet zo met het gehypete adagium 'less is more'. Dat blijkt zowel uit zijn muziek als uit More Is More, zijn eigen label waarop hij het tweede album met zijn kwintet uitbrengt. In vergelijking met 'Ghosts' uit 2011 heeft de band een kleine gedaanteverandering ondergaan. Pianist Carlos Homs maakte plaats voor zijn collega Ron Stabinsky. Maar drummer Jim Black, bassist Tom Blancarte en elektroneut Sam Pluta, de man voor wie niets of niemand veilig of heilig is, zijn opnieuw present.

Evans kan in een jazzcontext aardig van leer trekken. Opvallend genoeg gaf hij de luisteraars op 'Ghosts' geregeld nog een handvat. Niet voor niets waren sommige stukken gebaseerd op standards, al voorzag hij die wel van een metrische slag die rustig met de voet meetikken tot een hachelijke onderneming maakte. Op 'Destination: Void' gaat hij nog een stapje verder. Nog steeds krijgt het publiek soms een steunpunt, maar dat is zelden zo stabiel dat het echt comfort biedt.

Pluta neemt het geluid van Evans op, om het fijngesneden, stotterend en schuifelend naar hem terug te schieten, terwijl Black en Stabinsky exact gelijke ritmes spuwen, waarbij ze zich echter niets aantrekken van het metrum dat Evans probeert aan te houden. Puur geweld is het echter niet, want in plaats van constant door te trekken laten de muzikanten het geluid terugplooien tot ze als insecten rond de trompettist zwermen, om later weer te zwellen om hem extra onder druk te zetten.

Die combinatie van anarchistische explosiviteit en plots opduikende strakheid is duidelijk geen toeval, want ook 'For Gary Rydstrom And Ben Burt' weet ervan. Hier bestaat het ritme echter uit zo vreemd geplaatste, geïsoleerde klanken, dat het lijkt alsof de figuren ad random achter elkaar geplakt worden. Ze genieten echter wel van een haast Teutoons vettige sound, alsof de live gespeelde muziek gesampled werd uit de hoogtepunten van een James Bond-soundtrack.

In 'Make It So' maakt de bijna barbaarse directheid van de eerste stukken plaats voor een betoverende en mysterieuze nachtelijke sfeer. Het stramien, hoewel voordien ook maar een karkas, verdwijnt nu helemaal ten voordele van een heel klankgevoelige, open vorm. Evans kiest voor een vage, haast aarzelende melodie voor de piccolotrompet, waardoor hij klinkt als een uitgelopen barokschilderij: elegant en zangerig, maar o zo wazig. Het resultaat is een zinderende spanning, temeer daar de muzikale ruimte niet volgespeeld wordt.

In het afsluitende 'Tresilo' mag zelfs de eensgezindheid even haar werk doen. Door allemaal op hun eigen tempo te stijgen, ontstaat een muzikaal opwaartse beweging, waarvan het exacte verloop moeilijk aan te wijzen is. Wanneer Stabinsky dan vrolijk gaat ronddartelen, Evans loos gaat in een klassiek trompetgeluid en Pluta zijn klankarsenaal verfrommelt tot abstracte scratchgeluiden, is het hek helemaal van de dam.

Links en rechts zijn duidelijk terugkerende formules herkenbaar, maar meer dan dat is het het kolkende geluid dat de aandacht trekt. Opnieuw is het geen one way drive, want even daarna plooit de hele band terug tot op haast weemoedig-mysterieus niveau, waarna Tom Blancarte alsnog even de ruimte krijgt. Die vult hij met een gevarieerd en sonoor mooi bewegend jankgeluid, waarna de hele band, bij wijze van afronding, in enkele ritmisch strak uitgelijnde stuiptrekkingen frontaal tegen de muur knalt.

Deze recensie verscheen in uitgebreidere vorm ook op
Kwadratuur.

Labels:

(Koen Van Meel, 29.10.14) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Zoeken op Draai:


web deze website

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
Belgi├ź
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.