Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Cd
Matt Wilson Quartet - 'That’s Gonna Leave A Mark' (Palmetto Records, 2009)


Matt Wilson is een van die Amerikaanse jazzdrummers waar je een huis kan op bouwen. Ondanks een vrij traditionele drumstijl heeft hij zich steeds weten te manifesteren in vaak vooruitstrevende ensembles. Dewey Redman, Andrew Hill, Charlie Haden, Myra Melford, Ray Anderson en Marty Ehrlich deden of doen daarom nog steeds beroep op zijn diensten. Naast waanzinnig veel sidemanwerk heeft Wilson nog twee eigen projecten lopen: Arts & Crafts en het Matt Wilson Quartet, dat voor het eerst in vijf jaar tijd een album klaar heeft en waar het plezier van afdruipt.

Het kwartet van Wilson bestaat ongeveer tien jaar, maar heeft in de loop der tijd wel enkele bezettingswisselingen gekend. Zo zijn saxofonist Joel Frahm en bassist Yosuke Inoue ondertussen vervangen door respectievelijk Jeff Lederer en Chris Lightcap. Saxofonist Andrew D'Angelo is nog steeds van de partij, al had dat evengoed anders kunnen zijn, want in 2008 werd bij hem een levensbedreigende hersentumor vastgesteld die (dankzij de opbrengst van talloze benefietconcerten tot in België toe) gelukkig op tijd kon worden verwijderd. Dat D'Angelo terug is, valt niet meer te ontkennen na beluistering van 'That’s Gonna Leave A Mark'. Hij scheurt bijna letterlijk door de composities, waarbinnen stokoude bebop, funk, traditionals en aanstekelijke hedendaagse jazz vertegenwoordigd zijn.

Wilson houdt in deze context ontegensprekelijk van duidelijke accenten. Zijn drumpartijen zitten vol tijdsaanduidingen, zijn meestal ontdaan van overbodige franjes en bevatten zelden een ingewikkelde maatsoort. In vele gevallen zijn het zelfs simpele 4/4 patronen, zoals in 'Area Man' en 'Rear Control'. Bassist Lightcap is hierbij een trouwe bondgenoot, die met handig uitgekozen tussennoten voor de nodige schwung zorgt. Met 'Celibate Oriole' tekent hij ook voor de meest aanstekelijke compositie van het album. Een thema met een calypso-randje is hier het startpunt van een overheerlijk soleerfestijn, waarin de hele band participeert.

De saxen van Andrew D'Angelo en Jeff Lederer mogen op 'That’s Gonna Leave A Mark' doen wat ze graag doen: volledig uit hun dak gaan. In opener 'Shooshabuster' en vooral in het pompende 'Area Man' wordt de luisteraar op sommige momenten bijna weggeblazen door de verenigde kracht van tenor- en altsax, terwijl Lightcap en Wilson de twee voortdurend in de rug blijven stompen. Maar ook in het lenige werk laten ze zich niet onbetuigd, want in de bebop-klassieker 'Two Bass Hit' denderen de noten als een onophoudelijke stroom vol scherpe bochten voorbij.

Een album dat zoveel vreugde en uitbundigheid uitstraalt, verdient niets dan lof. Met een overbodige track als 'Why Can’t We Be Friends' (een vrijblijvende cover van War) moet dan ook geen rekening worden gehouden, want de overige inhoud van 'That’s Gonna Leave A Mark' lost de verwachtingen volledig in.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Meer horen?
Op de
website van Palmetto Records kun je dit album in zijn geheel beluisteren.

Labels:

(Joachim Ceulemans, 21.12.09) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...







Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:


Menupagina's:


Zoek in deze website:

Google

web deze website


Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.

(advertenties)