Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Cd
Trio M - 'Big Picture' (Cryptogramophone, 2007)

Opname: 2006

Erbij staan en ernaar kijken, dat is de rol van de luisteraar van 'Big Picture'. Het sprekend gemak waarmee Myra Melford (piano), Mark Dresser (bas) en Matt Wilson (drums) op dit album van de ene situatie in de andere duikelen, is haast spreekwoordelijk te noemen. De composities op 'Big Picture' knipogen naar zuiderse weemoed, latin, blues en gospel, zonder echt in deze stijlen vast te zitten, maar toch is het de overvloedig uitgespeelde improvisatie die het trio in heel extreme, maar naadloos op elkaar aansluitende gedaanten laat horen. De drie woekeren met hun muzikale bagage, waarbij de luisteraar speelbal wordt van het zich duidelijk amuserende trio. Die luisteraar wordt heen en weer geschoven tussen energiek naar zweverig, zangerig en abstract, harmonisch loepzuiver en wrang dissonant.

Knarsend dissonant wordt het echter nooit. Het Trio M vermijdt bruuskeren: souplesse en beheersing zijn hier de codewoorden. De grote gevaren en revoluties spelen zich eerder onderhuids af: wegvallende metra, tempowisselingen, de asymmetrische maatsoort van de balladblues 'Modern Pine' of spelen in vrij verband, waarbij de luisteraar tussen de drie in hangt en zelf maar moet uitmaken wie nu de lead speelt. Aan een afgebakende rolverdeling hebben de drie immers het lak. Melford is geregeld zuiver melodisch te horen, waardoor ze harmonische vrijheid en ruimte laat voor de bas. Zo blijft de muziek transparant en kan Wilson zich concentreren op de fijnere ritmiek. De onderlinge verwevenheid valt op in 'Secrets To Tell You', waar de muziek zich vrij beweegt in de auditieve ruimte. De brede, zangerige Dresser, de dwarrelende Melford en de fraai ritselende Wilson zijn hier drie facetten van één en dezelfde muzikale persoonlijkheid.

Hoe vlot de veranderingen gaan, is te horen in 'For Bradford', waar Melford in één trek door van zuivere melodieën via dissonante akkoorden doorschuift naar hoog wriemelende lijnen. Het collectieve spel komt verbluffend tot uiting in 'Naive Art', waarin een vrij zwevend thema plots openbreekt in gospelakkoorden, die geleidelijk aan desintegreren tot een abstracter geluid. Op het einde schudden de drie nog even een versnelling uit hun mouw, alsof ze plots ontdekten dat ze nog een minuutje over hadden. Het gemak waarmee het allemaal gebeurt, moet stuitend zijn voor collega's.

Nog erger wordt het voor de concurrentie in de meer dan dertien minuten durende titeltrack, waar alle registers opengegooid worden. Melfords melodieën ratelen hypernerveus, alsof ze door iets onzichtbaar wordt opgejaagd, de piepende bas van Dresser manoeuvreert de muziek in rustiger, feeërieker vaarwater, waarna het trio terecht komt in een trager deel waarvan het metrum niet uitgesproken wordt, maar latent aanwezig is. De volgende halte is een polyfone passage tussen bas en piano die klinkt als een geïmproviseerde basso-continuobegeleiding uit de barok, waarbij de cimbalen van Wilson refereren aan de Chinese opera.

De enige tegenvaller op dit prachtalbum is het afsluitende 'FreeKonomics', een compositie die integraal draait op een roterende melodie, die in verschillende ritmische gedaanten te horen is. Coherent is het wel, maar de vanzelfsprekendheid en vrijheid in het samenspel komen hier minder uit de verf en net dat is een terrein waarop het Trio M moeilijk te kloppen is.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Meer horen?
Op de
MySpace-pagina van Trio M kun je drie tracks van deze cd beluisteren: 'Brainfire And Buglight', 'Naive Art' en 'Modern Pine'.

(Koen Van Meel, 6.11.09) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...







Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:


Menupagina's:


Zoek in deze website:

Google

web deze website


Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.

(advertenties)