Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Ja, dit is ook jazz!
Zapp String Quartet, donderdag 20 december 2007, JazzCase, Dommelhof, Neerpelt

Het Zapp String Quartet met Jasper le Clercq en Friedmar Hitzer op viool, Oene van Geel op altviool en Emile Visser op cello mag dan wel een kwartet met een atypische jazzbezetting zijn, wat ze brachten was wel degelijk jazz maar eigenlijk veel meer dan jazz alleen. Zappend van de ene stijl en stemming naar de andere integreren ze moeiteloos invloeden uit rock, wereldmuziek en folk. Deze avond bracht Zapp voornamelijk werk van hun nieuwe, in maart uit te komen cd 'Jumping The Rocky Mountains'.

Hoewel je een strijkkwartet spontaan associeert met klassieke muziek, waren in de muzikale aanpak van Zapp de typische stijlelementen van jazz overduidelijk aanwezig, zoals improvisatie, interactie tussen de muzikanten en bovenal swing. Deze andere invulling van het traditionele repertoire van een strijkensemble was een boeiende ervaring, die verfrissend overkwam omwille van de originaliteit, het enthousiasme en de speelse en soms spetterende benadering.

Het erg ritmische 'Peculiar' van John Scofield was opgebouwd rond een stevige groove en werd aangedreven door cellist Visser. Later op de avond kwam met 'Bluesy' nog meer werk van Scofield aan bod, maar ook werk van Mark Feldman, Brent Fischer en eigen composities. 'Unseen Variation' was dan weer weemoedig, romantisch en doorspekt met Aziatische invloeden. Erg gevoelige muziek die bij gesloten ogen filmische beelden opriep.

Het bizarre en ook moeilijk gestructureerde 'Gita Minor' van de hand van Mike Keneally, die tot Frank Zappa's excentrieke Mothers Of Invention behoorde, zat vol tempowisselingen, onrustig en soms schreeuwerig. Maar wel boeiend om progressieve rock op strijkers te beleven. Hetzelfde gold voor het bebopnummer 'La Blues', dat door Gene DiNovi oorspronkelijk voor een saxofoonkwartet geschreven was. Bebop en Charlie Parker op strijkers, een ongewoon maar wel mooi klankenpallet.

Pareltje van de avond was het wondermooie en speelse 'Picasso & Luv', waarbij relaxed rond een stevige beat gemusiceerd werd met spetterende passages, aanzwellend naar een climax. Genieten was het ook van het magistrale 'Undiscoverd Rainforest' en het dwingende 'De Hamer', opgebouwd rond een hamerende groove. Leuk was ook de pop-rock benadering van een nummer van Mark Feldman, met opvallend cellospel van Visser, en Le Clercq, Hitzer en Van Geel, die hun violen virtuoos als gitaren betokkelden.

Al bij al een uiterst boeiend concert. Misschien dan wel aan de periferie van jazz, maar wel degelijk muziek, waarbij elk jazzliefhebber met een open mind ongetwijfeld met volle teugen van genoten heeft. En uiteindelijk: who cares of dit nu al dan niet jazz is? Belangrijk is dat er constant op een hoog niveau gemusiceerd werd en dat ook een strijkerbenadering avontuurlijk, verfrissend en verrassend blijkt te zijn.

Klik hier voor een fotoverslag van Cees van de Ven en hier voor een fotoverslag van Maarten van de Ven.

(Robert Kinable, 15.1.08) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
Belgiƫ
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.