Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Wolter Wierbos (foto: Cees van de Ven)

Wolter Wierbos' Wollo's World was weergaloos!
vrijdag 21 januari 2005, Paradox, Tilburg

Met leden van Franky Douglas' Sunchild en drummer Eddy Veldman beleefde Paradox een Wollo's World-concert met een mixture van Kaseko, calypso, jazz en funk. Alle composities waren van Douglas, puik materiaal waarmee iedereen goed uit de voeten kon. De opener was als stilte voor de storm, een introspectief duet van pianist Glenn Gaddum en Michael Moore. Hieruit voortvloeiend klonk de suite 'Arrival At C' waarin basgitarist Lesley Joseph percussief een stevige, funky solo speelde. Wierbos stak in een bloedvorm. Zijn toch al niet geringe vaardigheid op trombone is weer verder toegenomen omdat ook uitgeschreven, complexe unisono passages met Michael Moore verbluffend verzorgd werden gespeeld, zoals in 'Take It Away' en de reggae 'Hot From Behind The Sun'. Tot besluit van de eerste set: 'Six In A Row', dat klonk als een uitnodiging voor een Carribean beach-party.

Het fraaie intro van de ballad 'Unfinished Love' door Glenn Gaddum kreeg een dito vervolg van Moore. Ook de solo's van Wierbos troffen keer op keer doel. Als Wolter zijn mondstuk iets naar links op zijn lippen verplaatste, nou, dan kon je je bergen, want je kon er donder op zeggen dat je een flinke draai om je oren kreeg! Vervolgens was er verstilling in de ballad 'Lannang' met Michael Moore op klarinet. Op dit instrument heeft hij dat unieke geluid en de zeggingskracht, die niemand koud en onberoerd laat. Franky Douglas inspireerde, controleerde en coachte zonodig. Samen met Joseph en Veldman, die beiden een voortreffelijke indruk maakten, verzorgde hij de soundscapes waarop naar hartelust geïmproviseerd kon worden.

De Antilliaanse inbreng gaf het concert de blijheid van de
Kaseko (een mix van Afro-Surinaamse ritmes, westerse popmuziek en jazz). Ondanks het geringe aantal bezoekers was het verzoek om een toegift luid genoeg. 'Reclaimed Country', een compositie die Douglas destijds schreef ter gelegenheid van de inauguratie van Nelson Mandela tot president van Zuid Afrika, kreeg een gloedvolle uitvoering. Het klikte vanavond, alles klonk compact en doortimmerd, alsof hier een working band speelde. Het mag duidelijk zijn: de thuisblijvers hebben een topconcert gemist. Voor podiumprogrammeurs is deze Wollo's World dan ook beslist een aanrader! Carolyn Munz van Stichting dOeK kent de details. Als er vervolgconcerten komen, zullen wij er in onze concertagenda zeker melding van maken.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

(Cees van de Ven, 31.1.05) - [print] - [naar boven]



De website van de Concertzender heeft met meer kleur, een nieuw logo en nieuwe functionaliteit een metamorfose ondergaan. Zo is het mogelijk om in één klik de internet-radio aan te zetten, bovenaan de site. Ook zijn er nieuwe items toegevoegd, zoals de 'Etalage' en 'Dossiers'. Bezoek de nieuwe website.

(Erno Mijland, 31.1.05) - [print] - [naar boven]



Wouter Hamel (foto: website Wouter Hamel)

Wouter Hamel wint Jazz Vocalistenconcours

Zanger Wouter Hamel heeft gisteren in de Zwolse schouwburg Odeon het Nederlands Jazz Vocalistenconcours gewonnen. Hij was de enige mannelijke deelnemer in de finale. De jury, onder voorzitterschap van jazzvocaliste Francien van Tuinen, waardeerde Hamels "lef, timing en uitzonderlijke frasering in 'doorleefde en ontroerende' zang-prestaties".

Hamel heeft de Rodenstein & Partner Jazzprijs van 2000 euro in ontvangst genomen. Daarnaast mag hij als winnaar drie optredens op gerenommeerde jazzpodia doen. De kans is groot dat hij geboekt wordt door jazzpromotor Bob Hagen voor één van de dubbel-concerten van de stichting Jazz Impuls. Verder nemen de zes finalisten op 13 en 14 maart in Odeon een cd op. Meer informatie over Wouter Hamel staat op zijn
website.

Bron: Brabants Dagblad

(Erno Mijland, 31.1.05) - [print] - [naar boven]



Shooster - 'Shooster'

Shooster - 'Shooster' (eigen beheer, 2004) ****

Van swingende up-tempo instrumentale funky bop tot ingetogen gezongen ballads... het debuutalbum van het kwartet rond bassist Sven Schuster laat je alle hoeken van de muzikale kamer zien. Met dank aan de gastmusici: een strijkkwartet en zanger Alex Affolter. 'Shooster' is een verzorgde, vitale en toegankelijke plaat met genoeg originele ingrediënten om tot het eind te blijven boeien. Dat het album - in letterlijke zin - geen naam mocht hebben, beschouwen we maar als valse bescheidenheid.

Shooster geeft het halve eeuw oude 'Blue Monk' (Thelonious Monk) een eigen smoel; tenorsaxofonist Efraïm Trujillo laat de melodie extra 'blue' klinken en de fijne solo op bas van Schuster mag er ook zijn. De rest van het album bestaat uit eigen werk: tien composities van Schuster en één van Anton Goudsmit. Voor mij was dit album de eerste kennismaking met het werk van deze gitarist. En wat voor een: Goudsmit zet met even groot gemak en speelplezier een soepele, ritmische basis neer als een creatieve solo. Mooi!

De tegenstellingen binnen het album vragen om een flexibele luisterhouding: het melancholieke 'Song For Ralf' (de opvolger van 'Waarheen, Waarvoor' als aanvoerder van de begrafenis-top-tien?) volgt direct op twee lichtvoetige dansnummers... Maar wie daarvoor openstaat, vindt genoeg gelegenheden om deze plaat regelmatig in de cd-speler te stoppen.

Op de website van
Shooster zijn drie MP3-fragmenten van het album te beluisteren.

(Erno Mijland, 30.1.05) - [print] - [naar boven]



The Turnaround

The Turnaround #3

Vorige week verscheen bij Sony Music de dubbel-cd 'Footprints - The Life And Music Of Wayne Shorter', die een fraai overzicht biedt van de lange carrière van deze 71-jarige saxofonist/componist. Het betreft een compilatie van zijn werk voor de labels Blue Note, Verve, MCA, Warner Bros en Columbia, vanaf de jaren zestig tot nu. Met aandacht voor samenwerkingsverbanden met onder meer Joni Mitchell, Steely Dan, Miles Davis, Weather Report, Herbie Hancock, Art Blakey, Chick Corea en Gil Evans. Maar ook stukken met zijn huidige band met pianist Danilo Perez, bassist John Patitucci en drummer Brian Blade. De dubbel-cd bevat een zeer uitgebreid booklet met commentaar van Michelle Mercer, die ook een biografie van Shorter heeft geschreven. Challenge Records verzorgt de distributie voor Nederland.

Het Wayne Shorter Quartet zal donderdag 10 maart optreden in de serie 'Jazz in het Concertgebouw'. Het concert begint om 20.15 uur in de Grote Zaal. Kaarten hiervoor zijn te bestellen op de
website van het Concertgebouw.

(Maarten van de Ven, 28.1.05) - [print] - [naar boven]



Jodi Giberts Hasp (foto: Cees van de Ven)

Jodi Gilbert, een synthesizer van vlees en bloed
Rasp/Hasp, maandag 17 januari 2004, Wilhelmina, Eindhoven

Ze was onontkoombaar in het Jazzpower-concert op 17 januari in Eindhoven: vocaliste Jodi Gilbert. Haar kleine gestalte is een vat met een ongelooflijk scala aan stem en klankmogelijkheden: een synthesizer van vlees en bloed. De declamatie van teksten en de expressiviteit van haar vocalen zijn fascinerend. Met een nauwelijks hoorbare zucht of uitbundige acrobatische colloraturen gaf ze vorm aan complexe stukken, die hoge eisen stelden aan zangtechniek en intonatie. Intens en indringend declameerde zij teksten of stuiterde ze percussieve woorden en klanken de zaal in, zoals 'Bring mir bitte eine Flasche Wein, bitte, bitte, bitte'...

De Welshman Richard Barrett (op laptop en elektronica) hield de absolute greep op zijn handelen; zijn geluidscollages en soli klonken attent en adequaat. Hier geen zoektocht naar geluiden of een noodgreep naar de volumeknop, maar controle en beheersing van de materie. Kortom, inbreng to the point. Alles bleef transparant en open, ondanks de soms behoorlijk complexe, elektronisch gemanipuleerde geluidsbijdragen van Barrett en LaBerge.

Bijzonder was het duet van Jodi Gilbert en Paul Lovens op gestreken zaag. Jodis zang deed hier denken aan de unieke dubbeltonige Tuvazang. Met de techniek van circulair breathing maakte Gibert lange, ononderbroken frases. Barrett nam haar gedeclameerde teksten op en gebruikte ze even later weer als een soundscape waarover Jodi een nieuwe laag zong en Anne LaBerge op piccolo een uitgebreide improvisatie speelde.

LaBerges rol leek bescheiden, maar met haar klankcollages leverde zij een belangrijk aandeel in het totale geluidsbeeld. Wilbert de Joode en Paul Lovens spelen beide in uiteenlopende free jazz-formaties. Ze waren wederom uiterst attent in de basis en toonden zich prima muzikale sparringpartners voor hun medemusici. Al met al een boeiend concert met spannende instant composing, waarbij interactie het sleutelwoord was.

Klik
hier voor een fotoverslag van dit concert.

(Cees van de Ven, 28.1.05) - [print] - [naar boven]



Bobby Hutcherson op North Sea Jazz 2002 (foto: Cees van de Ven)

Een 'Bouquet' voor een meesterlijke vibrafonist

Vandaag wordt een van mijn jazzhelden weer een jaartje ouder. Bobby Hutcherson werd in de jaren '60 zowat synoniem met de kwaliteit waar het vermaarde jazzlabel Blue Note voor stond. Mede door Hutchersons baanbrekend werk werd de vibrafoon erkend als een solo-instrument in his own right. Onder zijn handen werd het instrument omgevormd tot een potent klankverruimend middel met naar believen impressionistische dan wel avant-gardistische kenmerken. Luister maar naar zijn bijdragen op Eric Dolphy's opus magnum 'Out To Lunch' of zijn eigen 'Dialogue', een zeer avontuurlijk album uit 1965 met bijdragen van onder meer Joe Henderson, Freddie Hubbard, Sam Rivers en Andrew Hill. De crème de la crème van de new jazz in die tijd. "Bobby Hutcherson can move easily across a vocabulary of such breadth that it would neutralize the identity of a less talented player," aldus jazzanalyticus Stanley Crouch.

Klik
hier voor een korte biografie door Michael Cuscuna.

(Maarten van de Ven, 27.1.05) - [print] - [naar boven]



Rein de Graaff Trio tourt met werk Tadd Dameron

Het werk van componist Tadd Dameron (1917-1965) staat centraal tijdens de tournee (29 januari tot en met 6 februari) van het Rein de Graaff Trio met gasten Steve Davis (trombone) en Herb Geller (altsaxofoon). Ter gelegenheid van de tournee portretteert Eddy Determeyer Dameron, die geldt als de bebop-arrangeur par excellence. Klik
hier voor dit artikel.

(Erno Mijland, 26.1.05) - [print] - [naar boven]



Léah Kline (foto: Cees van de Ven)

Léah Kline: een jonge zangeres met persoonlijkheid
vrijdag 14 januari 2005, Jazz at the Crow, Kraaij & Balder, Eindhoven

Haar debuut-cd 'Playground' was al een prettige kennismaking, maar met haar optreden op 14 januari bij Jazz at the Crow leverde ze met haar kwartet het bewijs dat ze zeker in een live-optreden muzikaal kan overtuigen. Ze heeft een aangenaam stemgeluid, een goede timing, kruipt als het ware in de teksten en weet trefzeker de emoties te verklanken die erbij horen. Ze is jong maar zelfbewust, weet wat ze wil en heeft persoonlijkheid. Het podium is haar vertrouwde playground.

Ze werd terzijde gestaan door Leo Bouwmeester op piano, Dion Nijland op bas en Joost Kesselaar op drums. Een goede keuze zo bleek, want er viel geen onvertogen noot, integendeel! Het repertoire was fris en verrassend met niet alledaagse stukken als 'Doodlin', 'In The Dark', 'Close Your Eyes', 'Peel Me A Grape'. Het speelplezier straalde ervan af en werd door de toehoorders zeer gewaardeerd. En er was interactie met het publiek: onbevangen, innemend, ongekunseld en gedoseerd wist ze het publiek bij haar optreden te betrekken. Opvallend is haar 'eigenwijze' aanpak. Uitzonderlijk in een tijd en sector waarin kopiëren ongegeneerd plaatvindt. Deze gekozen weg zal het completeren van haar muzikale persoonlijkheid zeker ten goede komen.

Het publiek vroeg en kreeg een toegift: 'You're Getting To Be A Habit With Me', een song bekend van Bing Crosby en uit de musical 42th Street waarin Léah speelde, maar nu in een Nederlandse vertaling. Zonder twijfel is Léah Kline een uitstekende kandidate voor Bob Hagens serie Jazz Impulse-concerten!

Klik
hier voor een fotoverslag van dit concert.

(Cees van de Ven, 26.1.05) - [print] - [naar boven]



Michiel Borstlap (foto: Cees van de Ven

Edsilia Rombley en Michiel Borstlap zijn morgen (donderdag 27 januari) live te zien in het programma
'Aperitivo' van RTL. Ze brengen daar het nummer 'When Your Life Was Low'. Het programma begint om 17.05 uur.

(Erno Mijland, 26.1.05) - [print] - [naar boven]



Chris Joris - Brussels Jazz Orchestra - Frank Vaganée (foto: Cees van de Ven)

Fraaie klankkleuren bij het Brussels Jazz Orchestra met Chris Joris
donderdag 13 januari 2005, Paradox, Tilburg

Deze ook in Nederland geliefde big band kwam naar Paradox met percussionist/pianist/ componist Chris Joris. Men speelde ouder werk van Joris, door leider Frank Vaganée in geraffineerde eigentijdse arrangementen omgezet. Chris Joris wordt tot een van de belangrijkste percussionisten van Europa gerekend en het Brussels Jazz Orchestra (BJO) heeft ook een uitstekende reputatie. De symbiose van beiden was te horen in een concert op 13 januari jl. in het Tilburgse Paradox, als onderdeel van het Traces of Rhythm-festival.

Joris maakt gebruik van een breed assortiment Afrikaanse, Indische en Latino slagwerk-instrumenten, zoals likembé, djembé, cane flute, ashiko, udu en dat merkwaardige Zwitserse instrument, de
Hang, waarop ook onze Nederlandse percussionist Joshua Samson uitstekend uit de voeten kan.

'Peace Warrior', 'Rivers', 'Bihogo', 'Shaya Sebothane': allemaal Joris-composities en voor deze gelegenheid door Vaganée speciaal gearrangeerd met veel ruimte voor de gast-speler. Bij het schrijven voor deze big band wordt hij niet gehinderd door beperkingen van zijn musici. Deze zijn allen van hoog niveau. Wat te denken van een saxsectie die zonder probleem transformeert tot een sectie met drie fluiten, klarinet en basklarinet om mee te klankkleuren! En Chris Joris kleurde binnen en buiten de lijnen naar hartelust mee. In dienst van het collectief of als solist. Hartverwarmend om te zien en horen hoe respect-vol en met kennis van zaken hij de diverse instrumenten naar zijn hand zette en bespeelde alsof hij ermee is opgegroeid.

'Dance Of The Mulatos', een kwela die door Joris werd opgedragen aan een dierbare Afrikaanse vriend, kreeg een fraaie uitvoering door de orkestratie van Vaganée. En Vaganée's compositie 'The Last Tribe' was een zonovergoten stuk, dat iedereen weer naar de zomer deed verlangen. Het BJO heb ik in ieder geval opgeslagen in mijn map 'Favorieten'...

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

(Cees van de Ven, 26.1.05) - [print] - [naar boven]



Jack Rothuizen naar Stichting Jazz International Rotterdam

Op 17 januari is Jack Rothuizen aangesteld als directeur van de Stichting Jazz International Rotterdam. Rothuizen was interim-directeur van de Nederlandse Jazz Dienst. De aanstelling van Rothuizen valt samen met een structurele subsidie voor de stichting voor de periode 2005-2008 van de gemeente Rotterdam en het Rijk.

Jazz International Rotterdam verzorgt in samenwerking met Rotterdamse podia als de Doelen, Theater De Evenaar en Theater Lantaren/Venster elke week drie concerten in het genre jazz en geïmproviseerde muziek in Rotterdam. Meer informatie over de stichting staat
hier.

(Erno Mijland, 25.1.05) - [print] - [naar boven]



Handgeschreven partituur van John Coltrane (foto: website Guernseys Auction House)

Jazz memorabilia geveild in New York

Vanaf 20 februari staat het New Yorkse veilinghuis Guernsey's Auction House in het teken van jazz. Dan start de veiling van spullen van bekende jazzmusici. Enkele van de kavels: een saxofoon van Charlie Parker (verwachte opbrengst: een miljoen dollar), een trompet van Dizzy Gillespie (verwachte opbrengst: een half miljoen dollar), instrumenten van John Coltrane en Benny Goodman, handgeschreven partituren van John Coltrane en Thelonious Monk en kleding van Ella Fitzgerald. Ook kunstwerken, onder andere van Miles Davis, worden geveild. Volgens de organisatie is het de eerste keer dat een veiling in zijn geheel gewijd is aan de jazz. De opbrengsten van de veiling gaan naar de John Coltrane Foundation en het Rode Kruis. Meer informatie staat
hier.

(Erno Mijland, 25.1.05) - [print] - [naar boven]



Op haar nieuwe album 'Rush In The Woods' bezingt Heleen van den Hombergh haar band met het regenwoud. Maartje den Breejen van Het Parool recenseert het album op de website van het Parool: "In het lied 'Warm Hands' zijn band en zangeres op hun best. Soepel, wendbaar en goed op elkaar ingespeeld spelen ze dit dynamische lied." Klik hier voor de hele recensie.

(Erno Mijland, 25.1.05) - [print] - [naar boven]



Eldar Djangirov (foto: website Eldar Djangirov)

'Twentysomething' is al niet meer 't jongst

Jazz-zanger Jamie Cullum wordt met zijn twenty something als de jongste ster aan het jazz-firmament beschouwd. Volgens sommigen is hij echter ondertussen gepasseerd door de 17-jaar jonge, van oorsprong Russische jazzpianist Eldar Djangirov. Momenteel leeft hij in de Verenigde Staten. Op zijn derde cd, opgenomen voor Sony Classical, speelt hij eigen arrangementen van klassiekers van Thelonious Monk, Chick Corea, Dizzy Gillespie en Herbie Hancock. Hij doet dat met drummer Todd Strait en bassist John Patitucci. En passant komt ook nog saxofonist Michael Brecker langs als gastmuzikant. Het album verschijnt in maart. De pers is alvast razend enthousiast over Djangirov. Jazziz Magazine schrijft: "De ongelooflijke handen van deze pianist doen hem klinken als een jonge Art Tatum." Op Djangirov's
website zijn enkele fragmenten te beluisteren van de eerste twee albums.

Nog even over Cullum gesproken. Ik ontdekte op de website mp3.com dat diens album 'Twenty Something' hier integraal te beluisteren is als streaming media. Bovendien staan er twee videoclips online. Vraag niet hoe het kan - gaat dit niet ten koste van albumverkopen en auteursrechten? - maar klik hier...

(Erno Mijland, 25.1.05) - [print] - [naar boven]



James Scholfield - 'All Stations'

James Scholfield - 'All Stations' (Challenge, 2004)

De in Zuid-Afrika opgegroeide gitarist James Scholfield - niet te verwarren met John Scofield - wilde per se eens 'iets' met een Hammondorgel doen. Toen hij producer en musicus Hein van de Geyn ontmoette, was dat snel geregeld. De contrabassist raadde hem de in Tilburg wonende organist Arno Krijger aan. Als toetje werd de legendarische slagwerker Billy Hart uitgenodigd. Dit alles leidde tot deze 'All Stations'.

Er is geen discussie mogelijk: de plaat is een product van Scholfield. Maar de wijze waarop Krijger en Hart hem volgen, maakt er toch een trioplaat van. Het Hammondorgel klinkt zelden zoals velen het kennen: pompend, dwingend of groovy. Arno Krijger laat zijn instrument liever samenvloeien met de staccato gitaarklank van Scholfield. Billy Hart ritselt daaroverheen, breekt zorgvuldig opgebouwde stukken. Het eindresultaat is zinnelijk en stevig tegelijk. Een fraaie smeltpot zogezegd.

Deze recensie werd geschreven door Rinus van der Heijden en verscheen eerder in het Brabants Dagblad

(Maarten van de Ven, 24.1.05) - [print] - [naar boven]



Luc Houtkamp, bron: website Luc Houtkamp

VPRO/Boy Edgar Prijs 2004 voor Luc Houtkamp

De VPRO/Boy Edgar Prijs 2004 is toegekend aan saxofonist, componist en bandleider Luc Houtkamp. Deze belangrijke prijs op het terrein van de jazz en geïmproviseerde muziek bestaat uit een beeld van Jan Wolkers en een geldbedrag van € 12.500,-. De prijs wordt op woensdag 23 maart uitgereikt in het Bimhuis te Amsterdam.

In haar rapport spreekt de jury vooral waardering uit voor het feit dat Houtkamp een geheel eigen stijl heeft ontwikkeld. "Die uit zich onder meer uit in dubbeltonen, slaptongue en circulaire ademhaling." Houtkamp wordt een pionier genoemd op het gebied van gecomponeerde, elektronische muziek en interactieve computermuziek. "Houtkamp slaat bruggen tussen de werelden van jazz, vrije improvisatie en elektronische muziek, waarin deze eigenzinnige autodidact kennis en onderzoek met een niet aflatende ijver verder uitbreidt."

De jury, die werkte in opdracht van de VPRO en De Nederlandse Jazzdienst, bestond uit prominente kenners van jazz en geïmproviseerde muziek: Jessica de Heer (programmeur klassieke muziek Vredenburg, Utrecht), Rinus van der Heijden (kunstredacteur Brabants Dagblad, levert ook bijdragen aan Draai om je oren), Franc van Gurp (programmeur Lokaal 01, Breda), Jan van Kranenburg (Jazz Center, Den Haag) en Jaap Lüdeke (jazzjournalist en programmamaker Concertzender).

Wie meer wil weten over Luc Houtkamp kan terecht op zijn
website, de twee interviews lezen op deze pagina of hier een korte biografie en een volledige discografie vinden.

(Erno Mijland, 23.1.05) - [print] - [naar boven]



Yuri Honing Trio met Bob Wardhana

Tourverslag Yuri Honing Trio

In januari/februari 2004 maakte het Yuri Honing Trio een 10 dagen durende tournee door Indonesië.

"Vlak voor het concert is het weer gaan regenen maar daar hebben de vele bezoekers die komen zich niet door laten afschrikken. Op de grond zitten ze aan twee kanten van het podium onder de overkapping. We gaan spelen en ik weet niet wat er gebeurd maar en ontstaat een magische sfeer. Tijdens een lange solo van Tony op zijn elektrische gamba vliegen er vleermuizen boven zijn hoofd als lijken ze betoverd door de klanken."

Lees
hier het complete verslag van drummer Joost Lijbaart. Op vrijdag 3 september 2004 trad het Yuri Honing Trio op bij Jazz at the Crow in Eindhoven. Klik hier voor een fotoverslag en een recensie van die memorabele avond.

(Maarten van de Ven, 21.1.05) - [print] - [naar boven]



Documentaire over Gil Evans bij VPRO

Toen hij tien jaar dood was, maakte de Franse regisseur Serge Trottier een filmbiografie van Gil Evans. De film is aanstaande zondag te zien bij VPRO's 'Vrije Geluiden' op Nederland 3. Aanvang 11.00 uur.

In de documentaire vertellen de mensen met wie hij leefde en werkte wie Evans was. Geboren als Ian Ernest Gilmore Green in Toronto trok hij rond met zijn ongehuwde moeder die haar geld verdiende als kok in kampen of nanny bij kinderrijke gezinnen. In Californië kwam hij via de vader van een vriendje in aanraking met de jazz. Hij zag en hoorde Duke Ellington en was verkocht.

Later vertrok Evans naar New York. Daar waren experimentele krachten bezig de muziek te ontdoen van fratsen. Hij vond werk bij Claude Thornhill, die als een schrijnwerker de tonen aan het schaven was, en schuurde de muziek nog kaler. Hij ontwikkelde zich tot de diamantslijper van de jazz. Zijn ontmoeting met Miles Davis, die in 1949 kristalheldere tonen uit zijn trompet toverde, leidde tot de geboorte van de 'cool'. Een richting waarvan hij voor altijd de belangrijkste vertegenwoordiger is. Op zijn weg kwam hij talloze musici tegen. Niet alleen jazz-iconen, maar ook megasterren als Jimi Hendrix en Sting.

(Erno Mijland, 21.1.05) - [print] - [naar boven]



Korte tour van Hein van de Geyn met Meredith d'Ambrosio

De favoriete jazz-zangeres van Hein van de Geyn is Meredith d'Ambrosio. Deze uit Boston afkomstige grand lady in jazz is in februari in Europa voor enkele workshops en concerten. Daarbij wordt ze begeleid door contrabassist Hein van de Geyn en pianist Karel Boehlee (vaste begeleider van o.a. Jean Toots Thielemans).

De pers bewierookt d'Ambrosio: "... Meredith d'Ambrosio sings like a flock of angels. She is the most sophisticated singer I have heard on record since Irene Kral. Sensitive, delicate, melodic, illuminating, her voice has haunted my heart..." aldus Rex Reed (Daily News). Geen wonder dat Van de Geyn zo graag met haar wil spelen.

Zaterdag 19 februari in BIBLO, Kalmthout (B) en zondag Theater Lexor, Heerlen. Meer informatie over de tour staat
hier.

Bijdrage: Marc Bosch

(Erno Mijland, 20.1.05) - [print] - [naar boven]



Gil Mellé - 'Quintet/Sextet'

Lost hero Gil Mellé

Niemand zal ontkennen dat de baritonsaxofoon solistisch gezien in de jazz een welhaast te veronachtzamen rol speelt. Sceptici spreken zelfs van een 'knorrend varken' en met de naamsbekendheid van belangrijke baritonsolisten valt het zwaar tegen. Gerry Mulligan, Harry Carney, en dan een hele tijd niets... Om zo voor de vuist weg meer namen te noemen valt voor veel jazzliefhebbers nog niet mee.

Een naam die zeker niet snel zal vallen is die van Gil Mellé. En dat terwijl hij zich naast het bespelen van de baritonsax ook zeer talentvol toonde als componist en beeldend kunstenaar. Lees
hier verder...

(Jacques Los, 19.1.05) - [print] - [naar boven]



I Compani - 'Fellini'

I Compani - 'Fellini' (icdisc.nl, 2004)

Film is vergroeid met muziek: zelfs bij de stomme film was er al (live-)muziek. Sommige componisten hebben een zesde zintuig voor de muzikale dimensie in het spanningsveld tussen beeldtaal, epische lijn en dramatiek. Zo zijn er in de filmgeschiedenis tussen cineasten en componisten heel wat 'congeniale' samenwerkingen tot stand gekomen, waaronder de tandems Alfred Hitchcock/Bernard Herrmann, François Truffaud/Georges Delerue, Agnes Varda/Michel Legrand en Rainer Werner Fassbinder/Peer Raben. Misschien wel de meest innige werkrelatie was die tussen het Italiaanse genie Federico Fellini en zijn landgenoot Nino Rota. Met haar curieuze mozaïek van uitzinnige circusmuziek, weemoedige melodieën en complexe harmonische structuren draagt de muziek van Nino Rota in hoge mate bij tot de even bezwerende als verheffende werking van Fellini's films.

De kwaliteit van Rota's muziek is zeker in jazzkringen van meet af aan erkend. Musici als Carla Bley en Charlie Haden rekenen zichzelf tot de adepten van de Italiaan die zelf natuurlijk ook een greep in de jazztraditie deed. De Nijmeegse saxofonist/componist/ bandleider Bo van de Graaf gaat nog een stap verder: hij heeft zijn muzikale bestemming verbonden aan de muziek van Nino Rota. Het is deze maand twintig jaar geleden dat hij I Compani oprichtte, een groep die zich bijna uitsluitend richt op het repertoire van de Italiaanse filmmuziekcomponist.

Bekendheid kreeg I Compani vanwege de projectie van filmfragmenten bij de muziek. De vorig jaar verschenen cd
'Fellini' geeft een mooi beeld van de manier waarop Van de Graaf zich het typische en herkenbare idioom van zijn inspirator toeëigent. De onnavolg-baar fraaie en ingenieuze thema's blijven in de meeste gevallen intact, krijgen af en toe zelfs nog een inkleuring door het accentueren van beeldbepalende noten. Maar net als Fellini is ook Bo van de Graaf een onverbeterlijke improvisator en als zodanig neemt hij het originele materiaal graag op sleeptouw in avontuurlijke escapades, daarbij onder-steund door een werkelijk fantastisch spelende band, waarin met name de toetsenisten Hans Hasebos en Jeroen van Vliet voor een dicht gelaagd geluid zorgen dat optimaal de dubbele bodems in Rota's muziek weerspiegelt.

'Fellini' heeft naast gave en gedurfde adaptaties nog een paar prachtige verrassingen in petto, zoals de messcherpe zang van Simin Tander, de getructe drummer Martin van Duynhoven (wat een solo!) en de virtuoze bassist Pieter Douma. Maar desondanks is voor het doorgronden van I Compani toch echt het bijwonen van een live-concert aan te raden: bij de simultaan vertoonde, weergaloze videobeeldenstroom van veejay Martijn Grootendorst gaan de geesten van Rota en Fellini pas echt uit de fles.

In het kader van het 20-jarige jubileum is er op 21, 22 en 23 januari in Lux, Nijmegen een I Compani-weekend met als thema 'De liefde, natuurlijk'.

Deze recensie werd geschreven door Laurent Sprooten

(Maarten van de Ven, 15.1.05) - [print] - [naar boven]



Terry Bozzio (Foto: Ralph van de Lisdonk)

Bozzio liefkoost en ranselt in Tilburg
zondag 9 januari 2005, 013, Tilburg

Na de opening op vrijdag imponeerde slagwerker Terry Bozzio gisteren tijdens het Tilburgse festival Traces of Rhythm opnieuw, nu met het Metropole Orkest. Een orkest dat alles kan. De Amerikaanse slagwerker Terry Bozzio, tien dagen gast in het Traces of Rhythm-festival in Tilburg, heeft een indrukwekkende entree gemaakt. Met het Metropole Orkest liet hij gistermiddag in 013 horen, hoe slagwerk niet alleen een ondersteunende functie heeft, maar daadwerkelijk kan bijdragen aan harmonische en melodische vorming van muziek. Dat Bozzio daarvoor eigen werk koos, maakte de zaak er alleen maar spannender op.

Het Metropole Orkest onder directie van Dick Bakker en Bozzio speelden voornamelijk werk van de laatste. Composities die Bozzio oorspronkelijk schreef voor strijkkwintet en vier blazers. De Nederlandse componist Martin Fondse arrangeerde ze voor groot orkest. Een titanenklus, zo lijkt het, maar Fondse, gistermiddag zelf aanwezig, vond "het wel meevallen. De twee weken dat we repeteerden met Terry, die steeds weer wijzigingen in de composities aanbracht, voelden zwaarder."

Hoe dat dan klinkt, dat gearrangeerde werk? Ronduit fantastisch. Het Metropole Orkest is in feite een radio-orkest, dat jarenlang geijkt repertoire vertolkte. Maar inmiddels is dit kleine symfonieorkest een gezelschap dat elke uitdaging aandurft en dat het er nog goed vanaf brengt ook. Werkwijze en opzet van het Metropole Orkest zijn uniek in de wereld. Dit orkest dan, dat alles kan, leek deze middag aan diepzeeduiken te doen om aan de rijk-orkestrale bedoelingen van Bozzio en Martin Fondse te raken. In de muziek hoorde je de ongrijpbare Amerikaanse componist Charles Ives rondwaren, maar ook zijn land-genoten Samuel Barber, Frank Zappa en Elliott Carter. Op andere momenten leek het of de ruim vijftig musici filmmuziek speelden en soms was er sprake van kamermuziek. Maar altijd was er de weerbarstigheid van een componist en arrangeur, die hun inspanningen niet voor niets weggeven. Wie moeite deed in de klanken door te dringen, kreeg er echter veel voor terug.

En Bozzio, zijn rol? Het ligt voor de hand te veronderstellen dat een slagwerker - zeker als hij Amerikaan is - het concert naar zich toetrekt. Daar was echter geen sprake van. Bozzio, gerijpt in The Mothers of Invention, het 'begeleidingsorkest' van egotripper Frank Zappa, die de muziek altijd om zichzelf groepeerde, kroop helemaal in de orkestklank van het Metropole. Op die momenten streelde en liefkoosde hij zijn immense instrumentarium, dat een hele slagwerkfabriek vertegenwoordigt. Natuurlijk brak hij als gastsolist ook regelmatig uit. Dan ranselde hij zijn trommels en bekkens, liet ze keihard exploderen. Maar zijn alles doordringende slagwerktechniek werd geen moment opdringerig, omdat Bozzio altijd communiceert met zijn instrumenten. Daardoor blijft alles wat deze beminnelijke musicus doet ronduit intrigeren.

Dit artikel werd geschreven door Rinus van der Heijden en verscheen eerder in het Brabants Dagblad

(Cees van de Ven, 15.1.05) - [print] - [naar boven]



Maurice Horsthuis & Peter Grond (foto: Cees van de Ven)

Warmbloedig Jargon kent vele registers
maandag 10 januari 2005, Jazzpower, Wilhelmina, Eindhoven

Acht strijkers, een percussionist en een trombonist bezetten afgelopen maandag het podium van Wilhelmina in Eindhoven voor een avond tussen jazz, klassiek en wereldmuziek. Jargon, het ensemble van altviolist en componist Maurice Horsthuis, verzorgde een afwisselend optreden, waarin warmte en lichtvoetigheid overheerste.
Jargon trok alle registers open en creëerde daarmee vele muzikale contrasten: van gemakkelijk in het gehoor liggende, eenvoudige melodieën tot complexe en abstracte klankexperimenten, van subtiel en zacht tot robuust en luid, van gecomponeerd tot geïmproviseerd en van sterk ritmisch tot vloeiend bewegend op de emotie van de muziek. Die emotie werd krachtig neergezet met het warmbloedige geluid van de vele snaren: (alt)viool, cello en contrabas. De melting pot van muzikale elementen zorgde voor vele associaties: zigeunerjazz, de minimal music van Philip Glass, strijkkwartetten van Shostakovich...

Horsthuis presenteerde zich als een wat verstrooide bandleider met een vaderlijke uitstraling. Vriendelijk maar dwingend dirigeerde hij zijn orkest, zwaaiend met zijn strijkstok. Met bemoedigende knikjes gaf hij zijn muzikanten het teken dat het tijd was voor enkele maten improvisatie. Vooral violist Jasper le Clerq wist die vrije ruimte creatief in te vullen. Een mooie rol was ook weggelegd voor percussionist Joshua Samson, die onder andere verrastte met een solo op de hang, een Zwitsers instrument in de vorm van twee op elkaar gemonteerde wokpannen.

In het laatste nummer voor de pauze greep Horsthuis voor het eerst naar de laptop, die hij vooral gebruikte als sampler. Het apparaat herhaalde en vervormde klanken uit zijn instrument. Deze 'spielerei' met de techniek stond haaks op het akoestische geluid dat tot dan toe het geluid van het orkest had bepaald. Een snufje roet in het eten... Dat gold ook voor het volume van de trombone, een vreemde, maar muzikaal gezien welkome eend in de bijt. Het instrument klonk echter te hard, terwijl de contrabas juist wat meer volume kon gebruiken.

Jargon bracht een en ander met veel spelplezier en... humor: een gefloten themaatje, geestige titels ('Een Kistje Fantastische Sigaren') en grappige geluiden zoals van de mondharp en het raspen van de strijkstok over de snaren. Het publiek kon het allemaal erg waarderen. Er kwam dan ook een toegift: geheel in stijl een allesbehalve slaapverwekkend slaapliedje.

Deze recensie verscheen eerder in Eindhovens Dagblad.
Een fotoverslag van dit concert vind je
hier.

(Erno Mijland, 13.1.05) - [print] - [naar boven]



Omslag BassMagazine

BassMagazine interviewt Frans van der Hoeven

"Van elke honderd optredens die ik doe zijn er tien heel bijzonder. Dan staat mijn instrument niet meer in de weg. (...) Alles wat in je opkomt komt eruit. (...) Ik wou dat ik wist hoe dat gaat." Bassist Frans van der Hoeven (o.a. Ugly Beauty) in het nieuwe
BassMagazine. Verder in dit blad een verslag van de European BassDay en een gesprek met Bert van Erk over zijn contrabas: "Een bas is een boom. Hij staat in alle rust op je te wachten, je kan er tegen aan leunen, praten, klagen, slaan, je kan er ook nog in klimmen."

(Erno Mijland, 13.1.05) - [print] - [naar boven]



Eric van der Westen eet 'Andere Koek'

Contrabassist Eric van der Westen vormt samen met Maartje Simons (drums), Niels van Hoorn (saxen), Richard van Kruyskijk (drums, laptop) een gelegenheidskwartet in het door Muzieklab Brabant geïnitieerde project 'Vers'. Jonge, beginnende professionele muzikanten krijgen in dit project de kans hun eerste droomproject te realiseren. Een van die muzikanten is drumster Maartje Simons. Ze behoort tot de eerste lichting afgestudeerden aan de Rockacademie te Tilburg en speelt in The League Of XO Gentlemen. Haar project kreeg de titel 'Andere Koek' mee. "Ik wil met drie muzikanten met verschillende achtergronden gaan vechten. O speel jij blues? Nou, hier heb je hiphop. Laat maar zien wat je daar mee kan. Elkaar tegenwerken, botsen. Daar ligt de uitdaging." Morgen, 14 januari, is de première van 'Andere Koek' in Paradox, Tilburg.

(Erno Mijland, 13.1.05) - [print] - [naar boven]



Ken Vandermark (foto: Cees van de Ven)

Notes From The Field #2

In een nieuwe aflevering van zijn online-dagboek vertelt de Amerikaanse saxofonist Ken Vandermark onder meer over een nieuwe, later dit jaar op Atavistic uit te brengen dubbel-cd van zijn Vandermark 5. Maar daar blijft het niet bij: "Also slated for release in 2005 by the Vandermark 5 are volumes 4 & 5 of the 'Free Jazz Classics' ('Six For Rollins' [compositions of Sonny Rollins] and 'Free Kings' [compositions of Roland Kirk]), and the live performances recorded in Krakow, Poland during our residency there in March of 2004."

Verder is de energieke improvisator uit Chicago volop bezig met zijn nieuwe kwartet Bridge 61, met basklarinettist Jason Stein, bassist Nate McBride en drummer Tim Daisy, die ook in de Vandermark 5 speelt. "Bridge 61 is essentially a cooperative, everyone composes for the band and we work on group details equally."

Klik
hier om de volledige nieuwsbrief te lezen.

(Maarten van de Ven, 10.1.05) - [print] - [naar boven]



Jeroen de Valk

Op 30 december 2004 stierf Artie Shaw. Deze klarinettist, bigbandleider, componist en showbusiness-persoonlijkheid tegen wil en dank had een opmerkelijk leven achter de rug. En niet alleen dankzij zijn muziek en zijn bonte privé-leven... Lees
Jeroen de Valks necrologie van deze jazzgigant en/of die van Eddy Determeyer.

(Maarten van de Ven, 9.1.05) - [print] - [naar boven]



Kvalda (foto: website Kvalda)

Finse jazzband Kvalda naar Nederland

De jonge jazzband Kvalda, opgericht in 2002, won afgelopen jaar de Young Nordic Jazz Comets-competitie. Van 12 tot en met 16 januari tourt de band door Nederland. Het kwartet bestaat uit twee dames en twee heren: Aili Ikonen (vocalen), Antti Kujanpää (piano), Hanne Pulli (drums) en Jori Huhtala (basgitaar), met 20 jaar het jongste bandlid. Kvalda brengt een stijl van Scandinavische jazz - de piano doet denken aan Esbjörn Svensson - en vrije expressie. Op de
website van het kwartet zijn muziekfragmenten te beluisteren van het debuutalbum 'Kvalda'. Voor een overzicht van de concerten, zie onze concertagenda.

(Erno Mijland, 7.1.05) - [print] - [naar boven]



Jazz-grootheden touren door India

Saxofonist Ravi Coltrane, gitarist Earl Klugh, toetsenist George Duke, zanger Al Jarreau en studenten van het Thelonious Monk Institute brengen van 12 tot en met 30 januari een bezoek aan Mumbai (beter bekend als Bombay) en New Delhi in India. Deze 2005 India Jazz and Heritage Tour is bedoeld als culturele uitwisseling tussen de Verenigde Staten en India. Naast optredens verzorgen de deelnemende artiesten masterclasses en lezingen. De tournee wordt georganiseerd door het Amerikaanse jazz-radiostation BET Jazz. Aan de tournee is een AIDS- en HIV-campagne gekoppeld.

(Erno Mijland, 7.1.05) - [print] - [naar boven]



Traces of Rhythm

Bijzondere muzikale ontmoetingen op Traces of Rhythm

Op vrijdag 7 januari gaat het festival Traces of Rhythm van start in de Concertzaal Tilburg. Het festival dat jaarlijks een aspect van de muziek behandelt - de saxofoon, het koper, de stem - staat sinds de start in 2002 garant voor bijzondere ontmoetingen, zowel tussen muziek en andere kunstvormen als film, nieuwe media, beeldende kunst, architectuur, literatuur en filosofie als tussen de verschillende muzikale genres. Er staan tot en met 16 januari optredens, workshops en andere activiteiten gepland in Tilburg, Eindhoven, Den Bosch, Helmond en Breda.

Dit jaar komt Mario Cortés met eigentijdse Spaanse flamenco naar het festival en is Slagwerkgroep Den Haag te zien in een dansvoorstelling en het Ives Ensemble in een tentoonstelling. Ex-Zappa-drummer Terry Bozzio doet als artist in residence verschillende optredens en een workshop, Ensemble Multifoon brengt nieuwe composities rond het festivalthema door jonge componisten, Arnold Marinissen is eveneens artist in residence en er zijn optredens van de Koreaanse improvisatior Lê Quan Ninh, het Brussels Jazz Orchestra met percussionist Chris Joris, Speedy-J en vele anderen. Meer informatie en het volledige programma staan op de
website van het festival.

(Erno Mijland, 5.1.05) - [print] - [naar boven]



logo Stichting dOeKlogo Stichting dOeK

Keulse en Amsterdamse musici vinden elkaar tijdens 'Two Way Street'

Op 5 en 6 januari 2005 staan de banden tussen Stichting dOeK en Keulse musici centraal, met concerten in OT 301 (Amsterdam) en de Loft (Keulen). Optredende artiesten zijn: Eric Boeren (cornet) & Thomas Heberer (trompet), Albrecht Maurer Trio Works (Albrecht Maurer - viool, Benoît Delbecq - piano, Wolter Wierbos - trombone), Tobias Delius solo (tenorsax) en Fuhler-Bennink-De Joode (piano, slagwerk, contrabas) met Frank Gratkowski (altsax, klarinetten).

De improvisatoren uit de Stichting dOeK en die uit Keulen delen een muzikale verwant-schap, gekenmerkt door vrijheid, flexibiliteit en openheid. Zij delen ook een Europese freejazz-traditie, die vooral in Duitsland en Nederland stevige wortels kreeg met o.a. Peter Brötzmann, Han Bennink en Misha Mengelberg.

In de loop der tijd zijn hechte banden ontstaan. Zo hebben de Keulse musici Thomas Lehn, Frank Gratkowski, Matthias Schubert en Carl Ludwig Hübsch allen op dOeK-festivals gespeeld. dOeK-trombonist Wolter Wierbos vormt sinds 1999 een trio met Hübsch en Schubert. Thomas Lehn maakt deel uit van de dOeK-groep Cortet, en Thomas Heberer speelt trompet in Misha Mengelbergs ICP. De Keulse pianist Simon Nabatov heeft met veel dOeK-musici gewerkt, onder meer met Wilbert de Joode, Tobias Delius en Wolter Wierbos. dOeK-musici spelen regelmatig in Keulen met eigen groepen of met Keulse musici. In 2004/2005 spelen diverse Amsterdamse musici in de Stadgarten-serie 'Never Mind The Tulips'. Om kort te gaan: er is veel verkeer in beide richtingen – two way traffic on a two way street.

Het mini-festival 'Two Way Street' is woensdag 5 januari te zien in de Loft aan de Wissmanstrasse 30 in Keulen, en donderdag 6 januari vanaf 20.00 uur in OT 301, Overtoom 301, Amsterdam. De entree bedraagt 8 euro.

Voor meer informatie: raadpleeg de websites van
Stichting dOeK, OT301 of de Loft.

(Maarten van de Ven, 3.1.05) - [print] - [naar boven]





Amsterdam Klezmer Band - 'Son' (Choice Music, 2004) ****

Pure levenslust uit je speakers: het vierde album van de Amsterdam Klezmer Band is een vrolijke melting pot van balkan en klezmer, wat slordig en vol overgave uitgevoerd, zoals dat hoort bij echte zigeunermuziek... en dat uit onze eigen Randstad!

Het geluid van de band wordt gedragen door de vier blazers die een breed spectrum aan klankkleuren neerzetten. De melancholieke accordeon, een wat dun klinkende bas en spaarzame percussie doen de rest. Op een enkel nummer wordt gezongen in het Jiddisch en Russisch. De aanstekelijke balkanritmes bieden een bedje voor solo's, waarin ruimte is voor improvisatie, echter zonder al te grote uitspattingen. Het accent op 'Son' ligt op snelle feestnummers, maar er is ook plaats voor treurige ballads, zoals 'Blue Hora' met een mooie klarinetsolo. Mooie tranentrekkers voor op een begrafenisstoet, met altijd toch dat sprankje hoop (of is dat het vooruitzicht van een in een slemppartij uitlopende koffietafel?).

'Son', Russisch voor 'droom', bevat geestige titels, zoals 'Dr Clavan', naar de door Kees van Kooten tot leven gebrachte Oost-Europa-deskundige en 'Slaapgebrek' dat ongetwijfeld een verwijzing is naar het feesten-zonder-einde-karakter van de muziek. Wat dat laatste betreft: na ongeveer 2/3 van de plaat begin ik de echtheid van 'live' te missen en besef dat een cd met bij uitstek deze muziek altijd een surrogaat is voor het echte werk op het podium.

Op 5 januari presenteert de band het album in Paradiso. Meer informatie over de band staat
hier. Via de link 'Jukebox' zijn enkele nummers van de nieuwe cd te beluisteren.

(Erno Mijland, 2.1.05) - [print] - [naar boven]



Onno Witte (Foto: Cees van de Ven) Bélen Oliva Bermúdez (Foto: Cees van de Ven) Wim Willaert van Flat Earth Society (Foto: Cees van de Ven)

'Paranoia' explodeert in schoonheid
woensdag 29 december 2004, Paradox, Tilburg

Energie, daarvan zinderde de laatste festivalavond van Stranger Than Paranoia. Het begon al met het concert van Onno Witte's Wildcard, dat als een vloedgolf – vergeef de term – over muziekpodium Paradox heenspoelde. Zij werd voortgezet door het flamenco-duo Teye en Belén en culmineerde tenslotte in het concert van Flat Earth Society, dat zich als een tijdbom aandiende. De explosie was er een van onvergankelijke schoonheid, een bijzonder festival als Stranger Than Paranoia waardig.

Want bijzonder was de twaalfde editie. Verrassing, topklasse en integriteit vierden, op twee zeperds na, hoogtij. Tot de eerste categorie behoorde bijvoorbeeld het Brabants Jazzorkest, dat met de jeugdige bandleden slagwerker Onno Govaert (17) en gitarist Jasper Stadhouders (15) de vensters naar de toekomst van de muziek ver opensmeet. Verrassend was ook de komst van de relatief onbekende Britse trompettist Gerard Presencer en het slotconcert van de Contraband. En eigenlijk ook wel het allerlaatste optreden, dat van
Flat Earth Society, met die maffe individuen, die met een alles doordringend optreden de muziek van al haar belangrijkheid ontdeden. 'Kom, laat ons kwatsen', was het motto, maar dat verheven deze Belgische Mothers Of Invention wel tot edele handsmeedkunst.

Van ontroering was meerdere malen sprake. Flamenco-gitarist Teye riep het grootste brok op. Niet eens door zijn spel, wel door zijn integere vertelseltjes over muziek. Als een oude hippie zette hij haar af tegen de toestand in de wereld. Zijn roep om vrede was daarom een universele, tranentrekkende kreet.

De vijf festivalavonden waren op een na volledig of bijna uitverkocht. Op papier sloeg de programmering soms als een tang op een varken, maar indachtig de filosofie van het festival – confrontatie en verrassing – kwam het steeds allemaal goed.

De programmering van Stranger Than Paranoia 2005 is nu al voor ruim de helft rond.
Aan de opzet die zichzelf ruimschoots heeft bewezen, wordt niets veranderd. De programmering moet het immers doen. Programmeur en organisator Paul van Kemenade heeft afspraken met een Oostenrijks/Amerikaanse groep, twee orkesten uit Finland en een uit Italië. Wat niet wil zeggen dat specifiek 'Paranoia'-lekkers van ver moet worden gehaald. Uit alle voorgaande edities blijkt dat ook dichtbij huis fraaie verrassings-pakketten kunnen worden samengesteld.

Dit artikel werd geschreven door Rinus van der Heijden en verscheen eerder in het Brabants Dagblad

Een fotoverslag van de slotavond van Stanger Than Paranoia 2004 vind je hier.

(Cees van de Ven, 2.1.05) - [print] - [naar boven]





Unieke opnames uit 1930 op cd

'Hit of the week' is de titel van een serie 78-toerenplaten die in de jaren dertig wekelijks werden uitgebracht. De verkoop vond plaats via krantenkiosken in de Verenigde Staten. De verzamelplaten bevatten de populaire 'hits' van dat moment. Ze werden uitgevoerd door gerenommeerde muzikanten als Red Nichols, Sam Lanin, Ben Pollack, Adrian Rollini, Tommy Dorsey en Duke Ellington, die meestal onder pseudoniem speelden. Voor hen was het maken van deze platen een broodnodige bijverdienste in het harde bestaan van de jaren dertig.

De muziek is volgens onderzoeker Hans Koert te omschrijven als 'jazzy (hot) dansmuziek'. Koert organiseert samen met drie Amerikanen een heruitgave van deze historische plaatopnamen. Deze worden de komende jaren op cd uitgebracht op het Amerikaanse Archeophone label. De eerste dubbel-cd (volume 1) is nu verschenen en bevat de 46 vroegste opnamen uit het jaar 1930. De complete serie van vier dubbel-cd's zal zo'n 200 titels bevatten uit de periode 1930 tot 1932.

Meer informatie over de eerste verzamel-cd met geluidsopnamen staat
hier.

(Erno Mijland, 2.1.05) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.