|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
ConcertIngetogen eerbetoon Meeting Miles met Sven Figee Trio plus Ellister van der Molen, donderdag 12 november 2026, Nieuwe Kerk, Den Haag Met het openingsnummer, het thema van 'Ascenseur Pour L'Échafaud', had het trio van Sven Figee plus Ellister van der Molen het karakter van wijlen Miles Davis goed te pakken. Het muzikale karakter, welteverstaan. In het dagelijks leven, weten we, was hij een kereltje met een gebruiksaanwijzing. Al vertelde Jo Gelbard, die Davis' metgezel was gedurende de laatste zeven jaar van diens leven, dat hij ook wel eens een uitgebreide maaltijd kookte en serveerde voor haar en haar vriendinnen. Maar dat muzikale karakter werd gekenmerkt door een gevoel van eenzaamheid dat bijna altijd onderhuids aanwezig was. Soms ('Sketches Of Spain') kreeg dat gevoel, de Iberische duende, de overhand. En in 'Ascenseur', de film noir uit 1958 van Louis Malle, drukte Davis de desolate sfeer van de in de lift opgesloten moordenaar en zijn in de natte, duistere straten van Parijs ronddolende vriendin op verpletterende wijze uit. Het hele eerbetoon aan Davis, dit jaar een eeuw geleden geboren, had een ingetogen karakter. Pas in 'Ruby, My Dear', dat nimmer op het repertoire heeft gestaan van Miles Davis, pakte het kwartet steviger en avontuurlijker uit. Het kwartet, dat waren Van der Molen, trompet en bugel; Figee, piano; Steve Zwanink, bas en Martijn Vink, drums. In de Nieuwe Kerk klonk het om door een ringetje te halen, precies wat de muziek van Miles Davis nodig heeft. De goede akoestiek inspireerde de muzikanten. Ellister van der Molen haalde de geest van het trompeticoon de ruimte binnen, met huid en haar en sound. Voor hem was uiterlijk, stijl, eveneens altijd heel belangrijk. Ook wat dat betreft gooide Van der Molen, met haar gouden tuniekje, hoge ogen. Sven Vigee, die aanvankelijk ('Well, You Needn't') nog wat hoekig had geklonken, een beetje bruusk à la Brubeck, ging allengs losser en speelser spelen. Het grote gebaar bleek hij in 'Oleo' niet te schuwen. In 'So What' liet hij een beetje bengelachtig een werkschuwe toets onbarmhartig het werk doen. Miles Davis heeft best vaak in Den Haag opgetreden, in concertzalen, congrescentra en tenten. Maar de Nieuwe Kerk, Anno Domine 1649, nee, zover heeft hij het nooit geschopt. Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst Labels: concert, Ellister van der Molen, Martijn Vink, Miles Davis, Steve Zwanink, Sven Figee (Eddy Determeyer, 17.11.26) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Archief
Artikelen Cd-recensies Concertrecensies Colofon Festivalverslagen Interviews Jazz in memoriams
Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken? |