Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Cd
Hania Derej Trio - 'Don't Look Behind, Always Forward'

ZenneZ, 2026
Punkt.Vrt.Plastik - 'Kompress'
Intakt, 2026 | Opname: 18-19 januari 2025

De jazzafdelingen van de Nederlandse conservatoria hebben de laatste jaren een steeds sterkere aanzuigende werking op buitenlandse musici. Met name het Amsterdamse jazzlandschap is er in grote mate door gekleurd. De jonge pianiste Hania Derej bijvoorbeeld, een Poolse die aan het conservatorium van Amsterdam studeert en met haar trio, bestaande uit haar landgenoten bassist Mateusz Szewczyk en drummer Gniewormir Tomczyk, onlangs bij Zennez Records haar debuut 'Don’t Look Behind' uitbracht. De Sloveense pianiste Kaja Draksler woonde zodoende ook enige jaren in Amsterdam, inmiddels is ze weer terug in Slovenië, maar ze vormt gelukkig nog altijd Punkt.Vrt.Plastik met bassist Petter Eldh en drummer Christian Lillinger. Onlangs kwam bij Intakt Records hun derde album uit: 'Kompress'.

En waar Punkt.Vrt.Plastik zich vrijwel beperkt tot akoestische instrumenten laat Derej haar muziek nadrukkelijk kleuren door elektronica, zonder overigens de piano en daarmee de bezetting van het pianotrio tekort te doen. Op vier van de negen stukken heeft ze een gast uitgenodigd - musici die ze vorig jaar tijdens een tournee door de VS ontmoette. Het begin van opener 'Always Forward' met invloeden vanuit neo-klassiek klinkt dan ook eerder als de start van een ambient album dan als dat van een pianotrio. Gaandeweg wordt de muziek kleurrijker en krijgt het een wat meer duister kantje. Rond de vijfde minuut doet de jazz zijn intrede, met name door een repetitief patroon op piano, al overheerst hier nog steeds de elektronica. Het tweede stuk 'Hope' is echter meer wat we van een jazztrio verwachten; stuwend pianospel en een wat lome ritmiek kenmerken deze pakkende compositie. Dat stuwende spel blijkt een kenmerk van Derej' muziek, we herkennen het ook in 'The Closer The Further'. Tenorsaxofonist Walter Smith III speelt hier een gastrol, maar het stuk valt met name op door de zeer geslaagde integratie van de elektronica binnen de compositie. 'Lost In Berlin' is weer een echt jazzstuk, met wederom dat kenmerkende ritmische pianospel. Saxofonist Abel Sánchez Abarca horen we in 'Life Upside Down', een stuk dat zwaar leunt op de elektronica en waarin we een mooie mix horen van jazz en pop. Tussen al die uptempo stukken valt het rustige 'September' nogal op, de elektronica zorgt hier voor een weldadige klanknevel, mooi contrasterend met het triospel. De derde tenorsaxofonist op dit album is Krzysztof Kuśmierek. We horen hem in het opzwepende 'RUSH', waarin Derej haar spel op spannende wijze met elektronica bewerkt, andermaal een boeiend staaltje cross-over en in 'Don’t Look Behind', waarin het trio op aanstekelijke wijze rock met jazz vermengt. Daartussen zit het zeer ingetogen 'Falling In The Same Place', een stuk dat met name opvalt door de uitgebreide bassolo van Szewczyk.

Punkt.Vrt.Plastik kwam hier eerder aan bod, in 2018 besprak ik het debuutalbum en een concert in De Singer en in 2021 kwam het tweede album 'Somit' aan bod. En nu ligt er dus 'Kompress'. Relatief korte, energieke stukken - het handelsmerk van dit trio. Het maakt dit trio, hoewel volledig akoestisch, evengoed voor jazzbegrippen tot een atypisch pianotrio. Opener 'Yogen' zet direct de toon met een verrassende staccato ritmiek en ook in 'Trip' verrast dit trio met een houterige, gebroken ritmiek, typisch Lillinger. Draksler beweegt zich er op volstrekt eigenzinnige wijze doorheen. In 'Granular Navigation' is de ritmiek van Eldh en Lillinger wat traditioneler, maar is het Draksler die daar maar niet in wil passen. In 'For Sybille' horen we ineens luisterrijk pianospel, dit had een aangename ballad kunnen zijn, ware het niet dat... Lillinger hier weer dingen doet die niet horen, of wel? Tja, gek genoeg past het. En dan klinkt het ineens onverwachts 'normaal' in 'Mariatorget 87', overigens met een prachtig zangerige bijdrage van Eldh, zonder meer een van de beste bassisten van dit moment. Eindeloos hameren op die toetsen, steeds een andere toon, terwijl Lillinger de maat aangeeft, dat is 'Jogol'. Een manische anderhalve minuut. In 'For A / Kompress' klinkt Draksler een stuk rustiger en de eerste halve minuut solo, dan voegen Eldh en Lillinger zich erbij voor een typische Punkt.Vrt.Plastik ballade: dwars maar recht. Wat traditioneler, maar in dezelfde sfeer is 'När Världens Hopp Förtvinat Stod'. En er staat nergens dat Lillinger elektronica gebruikt maar in 'EKV' horen we dat wel degelijk. Een stuk dat duidelijk zijn inspiratie haalt uit de dance, iets wat we bij deze drummer vaker tegenkomen. Rest nog de opvallend slome ritmiek in 'Mera Punkt' en het zenuwachtige spel in 'Vrt'. Maar wat een album, zo kun je dus ook naar een pianotrio kijken!

Tekst: Ben Taffijn

Labels: , , , , , , , , ,

(Ben Taffijn, 16.11.26) - - [naar boven]


Lees verder in het archief...








Menupagina's:




Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens










Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.