Qua enthousiasme doet hij nauwelijks onder voor zijn grote goeie god. Een middagje met trompettist en zanger Michael Varekamp in Hingstman werkt zó aanstekelijk dat het niet anders kan dan dat Louis Armstrong zelf even aan de schoorsteen heeft meegeluisterd en "yeah, man!" gegrijnsd.

Ook qua uiterlijk heeft Varekamp wel iets van Pops, al is hij een gewone Rotterdamse jongen. (Wacht even: hebben de Louis Armstrong All Stars in 1968 in Rotterdam gespeeld?) In ieder geval, via een lp van Armstrong die hij in de platenkast van zijn vader vond ontdekte Michael op zijn tiende de jazz. Het Town Hall Concert uit 1947. Pa Varekamp wist wel wat-ie in huis haalde. En het is nooit meer goedgekomen. De trompettist ontwikkelde zich breed, speelde met Kenny Ball én Typhoon. Daarnaast is hij altijd heel actief geweest in het theater en de film. Maar oude liefde roest slecht en zo luisteren we zondagmiddag in café Hingstman in Zeijen naar de nakomelingen van de All Stars. Een opgeruimd gezelschap dat inmiddels zó lang onderweg is dat de leden met elkaar kunnen lezen, schrijven en ontbijten. Zo is de samenwerking binnen de ritmesectie voorbeeldig. De contrabas van Harry Emmery legt de basis, zoals dat een goede bas betaamt. Maar met zijn ervaring in allerhand moderne en fusionbands speelt hij soms ook het enfant terrible. Maar goed, deed Arvell Shaw dat in feite ook niet bij Armstrong? (Zoek diens solonummers maar eens op.) Drummer Erik Kooger is een lekkere roffelaar, helemaal in het straatje van Barrett Deems en Danny Barcelona. De snaartrommel, dames en heren, is het begin en het einde van het verhaal. En pianist Harry Kanters is net zo'n breed baasje als Varekamp, met ervaring in ragtime én bebop. Zijn feature is Jelly Roll Mortons 'Finger Breaker'. Een stuk dat precies is wat de naam doet vermoeden. Kanters' linkerhand is indrukwekkend en zijn power is maar net door zijn keyboard te absorberen.

In Sidney Bechets hit 'Petite Fleur' klinkt klarinettist Peter Verhas echt 'creools': heerlijk diep en vol. Denk: Edmond Hall. Hij kan ook tekeergaan als een Barney Bigard. In 'Si Y Vois Ma Mère' van andermaal Bechet speelt hij gevoelig en ingetogen als een kind bij de Eerste Communie.

Varekamp zelf is wel de laatste die een microfoon nodig heeft. Hij banjert onbekommerd zingend en tetterend door het publiek en vertelt en passant hoe hij het Louis Armstrong House Museum in Corona, NYC voor het eerst betrad. Hoe hij door de Japanse tuin dwaalde en de uitbouw bezichtigde die de Armstrongs op een gegeven moment lieten metselen. (Waarbij aangetekend kan worden dat Pops destijds de hele straat aanbood een dergelijke uitbouw te realiseren – anders zou het zo protserig zijn.)

Enfin, via de keuken en de slaapkamer op naar het heilige der heiligen. Het fluwelen kussen waarop Armstrongs Selmer rust. En... dat gastje uit Rotterdam mocht er daadwerkelijk op spelen! We zullen hem maar op zijn woord geloven. Of hij toen de fameuze intro van 'West End Blues' van 28 juni 1928 speelde vermeldt de historie niet, maar in Zeijen vervlecht hij de cadenza zo'n beetje noot voor noot in het coda van 'Basin Street Blues'. Het is en blijft een krachttoer.

Enfin, voor degene die zich een indruk wil vormen van de verrichtingen en met name de power van de Louis Armstrong Celebration Band is de eponieme cd op Timeless (TTD 670) geknipt.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst

Labels: concert, Erik Kooger, Harry Emmery, Harry Kanters, Louis Armstrong, Michael Varekamp, Peter Verhas

(Eddy Determeyer, 12.9.26) - - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

In memoriam
Cassandra Wilson
1955-2026
Foto: Cees van de Ven

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.