Met één been staat hij in de klassiek muziek, met het andere in de jazz en de improvisatiemuziek. Het fijnzinnige toucher van pianist Xavi Torres (1991) verraadt zijn klassieke scholing. Alsof er een musje over de toetsen hipt. Beetje manke metafoor: de huismus is immers zo goed als uitgeroeid, althans hier in het Noorden. (Herinnert u zich ook met zoveel vertedering hoe ze zich 's zomers in de tuin kwamen ontlasten in uw Brinta?)

Hoe dan ook, een hardhandige boogiewoogie zit er niet in bij Torres. Alhoewel je zoiets nooit met zekerheid kunt zeggen bij die jonge gasten van tegenwoordig. Nu werden we vergast op een soort klassieke kamermuziek die swingde.

Het gespeelde repertoire in Brouwerij Martinus bestond uit eigen werk, dat van bevriende collega's en een handje nog niet volledig geërodeerde standards. Daarbij werd de pianist bijgestaan door bassist Mauro Collone, die een bescheiden aanpak hanteert, maar tegelijkertijd vastberaden door de schema's trekt. En drummer Jamie Peet, dat weten we, die kunnen we om om het even welke boodschap sturen.

Ik heb in de wandelgangen begrepen dat de Nederlandse jazzclubs weer eens in zwaar weer verkeren. Als het nog even zo doorgaat kan de complete vaderlandse scene zich terugtrekken in de Sheherazade. Op voorwaarde natuurlijk, dat ze daar aan de Amsterdamse Wagenstraat in de pauze ook Lars Gullin draaien, zoals in de Martinus.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Pim ten Cate

Labels: concert, Jamie Peet, Mauro Collone, Stichting Jazz in Groningen, Xavi Torres

(Eddy Determeyer, 17.5.26) - - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Nils Wogram Nostalgia
- The Walk
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.