Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
Van der Leks soul druipt van het vet
Boris van der Lek & the JazzFluencers, zondag 22 februari 2026, Jazzclub Assen, Café Hingstman, Zeijen

Wat hij over tien jaar wil doen, vraagt interviewer Bert Vuijsje aan de piepjonge tenorsaxofonist Boris van der Lek. Het is het eerste grotere interview met die laatste, in de Volkskrant van 30 januari 1984. "Hetzelfde als nu, alleen beter," luidt het antwoord. Inmiddels zijn we 42 jaar (!) en levensbedreigende tournees met Herman Brood en Jules Deelder verder en Van der Lek doet onveranderlijk hetzelfde, maar dan beter. De hanekam staat nog fier overeind.

In het kader van de release van zijn nieuwe langspeelplaat, het in eigen beheer uitgebrachte 'When I Fall In Love' (als een Prestige uit de jaren vijftig zo mooi en zo dik) treedt Van der Lek met zijn JazzFluencers op in zalencentrum Hingstman te Zeijen, onder de rook van Assen. Misschien is dit soort podia ook wel ideaal voor de brute swing van het vijftal. De echt 'serieuze' plekken, de gesubsidieerde jazzhuizen en concertpodia van het land, lijken minder geschikt voor de ongewassen jaren-vijftig swing van Van der Lek en consorten. Mainstream, zo labelde jazzcriticus Stanley Dance het genre ooit. Ergens tussen swing, bop, dixieland, Third Stream-muziek en avant-garde in.

De historie mag bekend verondersteld worden. Op zijn veertiende ging hij om zijn vader een plezier te doen mee naar het Haagse North Sea Jazz Festival en daar popten de schellen van ogen en oren. De Rolling Stones-fan hoorde er Buddy Tate, Illinois Jacquet, Arnett Cobb en Budd Johnson. Binnen no time had hij zijn ouders een tenorsaxofoon afgeperst en zat hij dag en nacht met de platen van zijn nieuwe helden te oefenen.

De invloeden van Tate, Cobb en Jacquet zijn nog steeds duidelijk aanwijsbaar. Is dat iets om je voor te schamen? Is de uitvoering van het werk van Johann Sebastian Bach iets om je voor te schamen? Microfoons zijn ook niet speciaal voor Boris van der Lek uitgevonden. Wanneer trompettist Koos van der Hout zijn solo in 'Ow!' afrondt, staat Van der Lek nog een heel eind van de mike. Daar begint hij alvast met zijn solobijdrage, maar zo akoestisch is hij eigenlijk even luid en duidelijk te volgen.

De band draait om het thema van 'Our Love Is Here To Stay' heen als een hond om een hete worst. Nochtans zijn de statements van de saxofonist als evenzovele urgentieverklaringen. Een en al sound en druipend van het vet.

Jammer dat de piano van Mark van der Feen een tikje te hard staat afgesteld. Inderdaad, lid van de fameuze Van der Feen-dynastie (en er komt nog meer aan, zo verzekerde hij). Zo klinkt hij gelijk al in het openingsnummer, 'Surgery' (?) van Eddie Lockjaw Davis, nogal hardhandig. Gelukkig zijn al zijn noten to the point. In 'Our Love Is Here To Stay' laat hij wat Erroll Garner doorschemeren. Hij plaatst volmaakt getimede accenten en akkoorden achter de blazers. Energiek en fris. Een aangekondigde boogie valt 'n tikje hilarisch in het water door het gesjouw met piano's en het ompluggen van apparatuur, zodat we met 'C Jam Blues' blijken te eindigen.

Ik weet nog wel een geschikt kroegje in de hoerenbuurt van Groningen.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst

Labels: Arnett Cobb, Boris van der Lek, Budd Johnson, Buddy Tate, concert, Illinois Jacquet, JazzFluencers, Koos van der Hout, Mark van der Feen